ప్రసంగ విషయాలు

ప్రసంగ విషయాలు '« దేవుని వాక్య ప్రబోధము ద్వారా దేవుని మహిమ విస్తరింపజేయబడును, విశ్వాసం పోషించబడును, మరియు ప్రేమ వృద్ధి చెందును. దాని ద్వారా అజ్ఞానులకు ఉపదేశించబడును, నిర్లక్ష్యులు ప్రోత్సహించబడి ఉత్తేజపరచబడును, మొండివారు గద్దించబడును, బలహీన మనస్సాక్షి ఓదార్చబడును, మరియు దురుద్దేశపూర్వక దుష్టత్వ పాపములు చేయువారందరి పట్ల దేవుని ఉగ్రత హెచ్చరించబడును. ప్రబోధము ద్వారా క్రైస్తవ రాజులకు మరియు న్యాయాధికారులకు తగిన విధేయత ప్రజల హృదయాలలో నాటబడును: ఎందుకనగా విధేయత మనస్సాక్షి నుండి వచ్చును; మనస్సాక్షి దేవుని వాక్యము మీద ఆధారపడియున్నది; దేవుని వాక్యము ప్రబోధము ద్వారా తన ప్రభావమును కనబరచును.'—జడ్మండ్ గ్రైండల్, క్వీన్ ఎలిజబెత్‌కు రాసిన లేఖలో.

ప్రసంగ విషయాలు: వెస్లీ తన ప్రసంగ వ్యాఖ్యానాలలో చర్చించే విషయాలు, ఆయన స్వంత అనుభవంలోని ఆవశ్యకతల నుండి పుట్టినవే. ఆయన ఈ విషయాన్ని అమూర్తంగా కాకుండా, ఎల్లప్పుడూ ఆచరణాత్మక దృక్కోణంతో చర్చిస్తారు. అంతేకాకుండా, తన లేఖకుల విచారణల వల్ల గానీ, లేదా తన శ్రోతల అవసరాలు మరియు పరిస్థితుల వల్ల గానీ ఆయన దృష్టికి వచ్చిన అంశాలను ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావిస్తారు. అందువల్ల మనకు లభించేది ఒక సాధారణ దృశ్యం కాదు, కానీ ముక్కలు ముక్కలుగా, సంబంధం లేని కొన్ని సంగ్రహావలోకనాలు మాత్రమే.

ఈ విశ్లేషణ పరిమితమైనప్పటికీ, ఇది చాలా ముఖ్యమైనది, ఎందుకంటే ఇది జాన్ వెస్లీ యొక్క 'ఆన్ ప్రీచింగ్' రచనలోని కొన్ని అంశాలపై వెలుగునిస్తుంది మరియు మనలోని సారూప్య లక్షణాలపై కూడా ప్రతిబింబిస్తుంది.

ఉదాహరణకు, ఈ రోజుల్లో ప్రసంగ వేదికలు దుష్టులకు భవిష్యత్తులో రాబోయే శిక్షకు తగినంత ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం లేదని, గతంలో వలె మనుషుల భయాలను అంత తరచుగా, ప్రభావవంతంగా ప్రస్తావించడం లేదని అప్పుడప్పుడు ఫిర్యాదు చేస్తుంటారు. ఈ నేపథ్యంలో, 1946లో మిస్టర్ జాన్ స్మిత్‌కు రాసిన ఒక లేఖలోని ఈ క్రింది భాగం వెస్లీ మనసులోకి తొంగిచూసే విధానాన్ని ఆసక్తికరంగా తెలియజేస్తుంది:— అతని లేఖకుడు ఇలా అడుగుతాడు: ''కానీ, 'ప్రభువు యొక్క భయాలను' మనుషుల ముందు ఉంచేలా ప్రేమే మనల్ని ప్రేరేపించదా?''

పాపులు నిద్రపోయి నరకంలో మేల్కొనడం కన్నా, ఇప్పుడే భయభ్రాంతులకు గురికావడం మేలు కాదా?

ప్రసంగాల విషయాలపై వెస్లీ ఇలా సమాధానమిచ్చారు: ''దీనివల్ల బలమైన గ్రహణశక్తి గల వారిపై కూడా అత్యంత శుభప్రదమైన ప్రభావాలు కలగడాన్ని నేను చూశాను; అయినప్పటికీ, 'నరకం మరియు శాపం గురించి విచ్చలవిడిగా మాట్లాడటం' వల్ల పెద్దగా మేలు జరగదన్న మీ మాటతో నేను ఏకీభవిస్తున్నాను.''

మెథడిజం స్థాపకుడు తన శ్రోతలచే క్రైస్తవ మత నైతిక వాదనలకు తగినంత ప్రాధాన్యత ఇప్పించడంలో ఇబ్బంది పడ్డాడనే విషయం అతని జర్నల్‌లోని ఈ క్రింది నమోదుల నుండి స్పష్టమవుతుంది, మరియు అప్పుడు ఎంతగానో అవసరమైన బోధన ఈనాటికీ అవసరం లేనంతగా మనుషులు మెరుగుపడ్డారని వాదించేవారు బహుశా కొద్దిమందే ఉంటారు:— - '''‘నీవు చచ్చి బ్రతుకుదువు కాక’ నీ ఇంటిని చక్కదిద్దుకో’ అనే మాటల మీద బోధిస్తూ, అప్పటికే తమ ప్రాపంచిక వ్యవహారాలను చక్కదిద్దుకోని వారందరినీ ఆలస్యం చేయకుండా అలా చేయమని నేను ప్రోత్సహించాను. ఈ మాటలు చదివిన ఏ మనిషి కూడా దానిని ఒక్క రోజు కూడా వాయిదా వేయకూడదు!’'—ది జర్నల్, 1779.

''నేను 1 కొరింథీయులకు 19వ అధ్యాయం 1, 2, 3 వచనాల నుండి బోధించాను, 'కోప స్వభావం ఉన్నవాడైనా మంచివాడే' అనే వారి సాధారణ నానుడికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా. అంతేకాదు, ఒక వ్యక్తికి కోప స్వభావం ఉంటే, సైతాను మంచి దేవదూత అయినంత మాత్రాన అతను మంచివాడు కాడు.''—ది జర్నల్, 1784.

''సాయంత్రం నేను కార్డిఫ్‌లోని టౌన్ హాల్‌లో ప్రసంగించి, చాలామంది తప్పుగా అర్థం చేసుకునే 'ఒక క్రైస్తవుడు' అనే పదానికి ఉన్న లేఖనాధారిత అర్థాన్ని చూపించాను.''—ది జర్నల్, 1784.

"నిజమైన మతానికి అసలైన సారాంశమైన ఆ వినయపూర్వకమైన, సౌమ్యమైన, సహనశీలమైన ప్రేమ యొక్క ఆవశ్యకతను నేను గట్టిగా నొక్కిచెప్పాను."—ది జర్నల్, 1784.

సెయింట్ జేమ్స్ 'పైనుండి వచ్చే జ్ఞానం' గురించి చేసిన అందమైన వర్ణనను ఆయన బలంగా నొక్కిచెప్పారు. శ్రద్ధగా వినేవారిలో సైతం, నిజమైన మతం యొక్క స్వభావం గురించిన శాశ్వతమైన భావనను నాటడం ఎంత కష్టమో కదా!

"అది సరైన అభిప్రాయాలు, సరైన ఆరాధనా పద్ధతులు లేదా మరేదైనా కావచ్చు, కానీ సరైన స్వభావాలు మాత్రం వద్దు."—ది జర్నల్, 1785.

పూర్తిగా ఆచరణాత్మకమైనప్పటికీ, సువార్త సూత్రాలపై ఆధారపడిన ఆ బోధన, అతని సహచరులకే కాకుండా అతనికి కూడా ఒక ప్రత్యేక లక్షణంగా నిలిచిందనేది స్పష్టమవుతోంది.

ఐర్లాండ్ నివాసులకు ఒక సంక్షిప్త ప్రసంగంలో (1749) అతను 'మొదటి మెథడిస్ట్ బోధకుల బోధనను' ఈ విధంగా వర్ణించాడు: —- 'వారు నిరంతరం బోధించే సిద్ధాంతాలు ఇవి: మతం

జాన్ వెస్లీ ప్రబోధం గురించి ఇలా అన్నారు: అది కేవలం బాహ్య విషయాలకే పరిమితం కాదు—అంటే దేవుని నామాన్ని వ్యర్థంగా ఉచ్చరించకపోవడం, మన పొరుగువారిని దోచుకోకపోవడం లేదా హత్య చేయకపోవడం, ఏ విధమైన లేదా అన్ని రకాల చెడుల నుండి కేవలం దూరంగా ఉండటం వంటివి కాదు; కానీ అది ఒక వాస్తవిక, బలమైన విషయం: అది కేవలం బాహ్య విషయాలకే పరిమితం కాదు—అంటే చర్చికి మరియు సంస్కారాలకు హాజరు కావడం (వీటన్నింటినీ వారు ఆమోదించి, సిఫార్సు చేసినప్పటికీ), కృపా సాధనాలన్నింటినీ ఉపయోగించడం, లేదా భక్తి కార్యాలకు అదనంగా చేసే (సాధారణంగా అలా పిలవబడే) దానధర్మాల వంటి పనులలో మాత్రమే కాదు; కానీ అది సరిగ్గా మరియు కచ్చితంగా అంతరంగంలో, ఆత్మాంతరంలో పాతుకుపోయిన ఒక సూత్రం, మరియు అక్కడి నుండి అన్ని తగిన సందర్భాలలో ఈ బాహ్య ఫలాల ద్వారా అది వ్యక్తమవుతుంది.

సద్గుణమైన జీవితాన్ని సృష్టించే సద్గుణమైన హృదయం తప్ప మరేదీ మతం అనే పేరుకు అర్హమైనది కాదని వారు నొక్కి చెబుతారు: అది న్యాయం, కరుణ, సత్యం, ప్రతి సరైన మరియు స్నేహపూర్వక స్వభావం యొక్క సంక్లిష్టత, మనస్సు యొక్క లోతైన మూలల నుండి తెలివైన మరియు ఉదారమైన చర్యల పరంపరలో ప్రసరిస్తుంది.

'**కాంపోజిటమ్, జస్, ఫాస్క్ యానిమో, సాండోస్క్ రిసెసస్ మెంటిస్, మరియు ఇన్‌కాక్టమ్ జెనెరోస్ పెక్టస్ హానెస్టో.' * "ఇవి వారి స్థిరమైన సిద్ధాంతాలు.

వారు అప్పుడప్పుడు ఇతర అనేక విషయాలను ప్రస్తావిస్తారన్నది నిజమే. అందువల్ల, సద్గుణానికి, ఆనందానికి మధ్య విడదీయరాని సంబంధం ఉందని, * పెర్సియస్ నుండి ఈ ఉల్లేఖనాన్ని డ్రమ్మండ్ ఈ విధంగా అనువదించారు:— **పౌర మరియు మతపరమైన విధులకు కట్టుబడి ఉండే మనస్సును; ఏ చీకటి రహస్యం తెలియని నిష్కపటమైన హృదయాన్ని నేను మీకు పరిచయం చేస్తున్నాను,

కానీ సద్గుణం పట్ల ఉన్న ఉదారమైన ప్రేమతో అది ప్రకాశిస్తుంది.

ప్రబోధంపై జాన్ వెస్లీ: సద్గుణవంతుడు (లేదా, వారు సాధారణంగా చెప్పే విధంగా, ధార్మిక వ్యక్తి) సంతోషంగా ఉండగలడు, మరియు ప్రతి మనిషి తాను ఎంత ధార్మికంగా ఉన్నాడో అంత మేరకు సంతోషంగా ఉంటాడు. ఎందుకంటే (వారి ప్రకారం) సంతృప్తమైన మనస్సు, స్వర్గ భూములను పరిపాలించే ఆ సర్వోన్నత జ్ఞానం యొక్క ప్రతి విధిని ఉల్లాసంగా, కృతజ్ఞతతో, ​​ఆనందంగా అంగీకరించడం అనేది మతంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం కాకపోయినా, కనీసం దాని యొక్క ఆవశ్యక పర్యవసానం.

సముచితమైన సందర్భాలన్నింటిలోనూ వారు, ఒకవైపు మన దేశం పట్ల అత్యంత గాఢమైన ప్రేమను; మరోవైపు ఎలాంటి వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలకు అతీతంగా మన రాజు పట్ల దృఢమైన విధేయతను గట్టిగా సిఫార్సు చేస్తారు. అదేవిధంగా, సంయమనం, మితత్వం, బోధన విషయాలలో అవిశ్రాంతమైన కృషి, మన వృత్తి కార్యాలు, నైతిక నిజాయితీ యొక్క సంపూర్ణ ఆవశ్యకతను నొక్కి చెప్పడానికి వారు ప్రతి అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుంటారు. ముఖ్యంగా, అన్ని సంబంధిత విధులను నిర్వర్తించడంలో ఈ నిజాయితీ అవసరమని, ఇవి లేకపోతే మతం వ్యర్థమని వారు అంటారు. కానీ వీటన్నింటినీ వారు కేవలం ఒకే ఒక ఆధారంపై సిఫార్సు చేస్తారు—అదే దేవునిపై మరియు మానవాళిపై ఉన్న ప్రేమ. ఈ ప్రేమ నుండి ఉద్భవించకపోతే, దానిలోనే అంతం కాకపోతే మరియు దానిలోనే కేంద్రీకృతం కాకపోతే, వీటన్నింటికీ ఎలాంటి ప్రయోజనం లేదని వారు ప్రకటిస్తారు.

వెస్లీ కాలంలో విశ్వాసం మరియు కర్మల తులనాత్మక యోగ్యతల గురించి మరింత ఉత్సాహంగా చర్చించేవారు, మరియు ధర్మశాస్త్రానికి, సువార్తకు మధ్య ఉన్న వైరుధ్యాన్ని మరింత బలంగా నొక్కిచెప్పేవారు. చాలామంది బోధకులు మతం యొక్క విధులను మరచిపోయి, దాని హక్కులు మరియు సుఖాల గురించి విపులంగా చెప్పడంలో ఆనందించేవారు. అటువంటి బోధన ధర్మశాస్త్ర వ్యతిరేకతకు ఫలవంతమైన మూలంగా మారింది, మరియు వెస్లీ హృదయంలో ఒక ఆగ్రహాన్ని మేల్కొల్పింది, అది కొన్నిసార్లు తీవ్రమైన వ్యక్తీకరణకు దారితీసింది. "సువార్త ప్రసంగాలు" చేస్తున్నామనే నెపంతో నైతిక బాధ్యతలను విస్మరించి, తమ శ్రోతలలో నీరసమైన, స్వీయ-ఆనందం పొందే భావోద్వేగాన్ని కలిగించే వారి పట్ల ఆయనకు సహనం చాలా తక్కువగా ఉండేది. ఈ విషయంలో కాలం మెరుగ్గా మారింది; కానీ ఇప్పటికీ కొందరు ఆయన విమర్శల ప్రయోజనాన్ని పొందవలసిన వారు ఉన్నారు, మరియు ఈ క్రింది ఉల్లేఖనాలను చదవడం ద్వారా సువార్త బోధనపై మరింత బలమైన, ఉత్తేజకరమైన అభిప్రాయాలను అలవర్చుకునేలా వారిని ప్రేరేపించవచ్చు.

ప్రసంగ విషయాలు ధర్మశాస్త్రమును ప్రకటించుట శ్రీ జోసెఫ్ కౌన్లీకి వ్రాసిన ఒక లేఖ నుండి (1750):— ''మీరు ఒక ప్రమాదంలో ఉన్నారని నేను చూస్తున్నాను, బహుశా అది మీకే కనిపించడం లేదు. దేవుని ప్రేమను గూర్చి ఎల్లప్పుడూ ప్రకటించడం మీకు ఎంత ఆనందాన్నిస్తుందో, నాకు కూడా అంతే ఆనందాన్నిస్తుంది కదా? మరియు మనం ప్రత్యేకంగా దాని వైపు నడిపించబడి, దానిలో ఒక ప్రత్యేకమైన ఆశీర్వాదాన్ని పొందే సమయం ఒకటి లేదా? నిస్సందేహంగా, అది నిజమే. అయినప్పటికీ, దాని గురించి తప్ప మరే దాని గురించి ప్రకటించకపోవడం పూర్తిగా తప్పు మరియు లేఖన విరుద్ధం. ధర్మశాస్త్రం ఎల్లప్పుడూ సువార్తకు సిద్ధపరచాలి. క్రీస్తులో దేవుని ప్రేమ గురించి నేను నిన్న రాత్రి కంటే ఎక్కువ తీవ్రంగా ఎప్పుడూ మాట్లాడలేదు: కానీ అది నేను మేల్కొనని వారిని చీల్చి చెండాడిన తర్వాత జరిగింది.

F 65 జాన్ వెస్లీ ప్రసంగంపై: నీవు కూడా వెళ్లి అలాగే చేయుము. క్రీస్తునందు దేవుని ప్రేమ మాత్రమే ఆయన పిల్లలకు పోషణ ఇస్తుందన్నది నిజమే; కానీ వారికి పోషణ ఇవ్వడమే కాకుండా మార్గనిర్దేశం కూడా చేయాలి; అవును, తరచుగా వారికి స్వస్థత కూడా కలిగించాలి: మరియు మన శ్రోతలకు పోషణ ఇచ్చే ముందు వారిలో అధికశాతం మందిని శుద్ధి చేయాలి; లేకపోతే మనం వ్యాధికి మాత్రమే ఆహారం ఇచ్చినట్లు అవుతుంది.

తేనె విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండండి. అది అత్యుత్తమమైనది; కానీ అది ఒక తీవ్రమైన చర్య.

''క్రీస్తును ప్రకటించుటపై ఒక లేఖ'' (1751) నుండి:— "'సువార్తను ప్రకటించుట అనగా, పాపులకు దేవుని ప్రేమను ప్రకటించుట, క్రీస్తు యొక్క జీవము, మరణము, పునరుత్థానము మరియు విజ్ఞాపనను ప్రకటించుట, దాని ఫలితంగా సత్య విశ్వాసులకు ఉచితముగా అనుగ్రహించబడు సమస్త ఆశీర్వాదములతో సహా ప్రకటించుట అని నా ఉద్దేశము."

ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రకటించడం అంటే, ఆజ్ఞలను వివరించి, వాటిని బలపరచడం. క్రీస్తును ప్రకటించే విషయాలు క్లుప్తంగా ఈ విధంగా ఉన్నాయి: "ప్రసంగించడానికి సరైన పద్ధతి ఇదేనని నేను భావిస్తున్నాను: మనం ఎక్కడైనా మొదట ప్రకటించడం ప్రారంభించినప్పుడు, పాపుల పట్ల దేవుని ప్రేమను, వారు రక్షింపబడాలనే ఆయన సంసిద్ధతను సాధారణంగా ప్రకటించిన తరువాత, ధర్మశాస్త్రాన్ని సాధ్యమైనంత బలంగా, సన్నిహితంగా, లోతుగా పరిశోధించే రీతిలో ప్రకటించాలి; కేవలం సువార్తను అక్కడక్కడా మాత్రమే కలుపుతూ, దానిని దూరంగా చూపిస్తున్నట్లుగా తెలియజేయాలి."

మరింత ఎక్కువ మంది ప్రజలు పాపం గురించి ఒప్పించబడిన తరువాత, 'విశ్వాసాన్ని పుట్టించడానికి,' ధర్మశాస్త్రం చేత చంపబడిన వారిని ఆత్మీయ జీవితంలోకి లేపడానికి, మనం సువార్తను మరింత ఎక్కువగా జోడించవచ్చు; కానీ ఇది మరీ తొందరగా చేయకూడదు.

జాన్ వెస్లీ బోధన గురించి ఇలా అన్నారు: కాబట్టి ధర్మశాస్త్రాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టడం శ్రేయస్కరం కాదు; ఎందుకంటే మన శ్రోతలలో చాలామంది ఇంకా విశ్వాసము పొందలేదని మనం భావించవచ్చు; అంతేకాక, విశ్వాసము పొందిన అనేకులు తమ గాయాలను తామే కొద్దిగా మాన్పుకునే ప్రమాదం ఉంది; అందువల్ల, పూర్తిగా విశ్వాసము పొందిన పాపితో వ్యక్తిగత సంభాషణలో మాత్రమే మనం సువార్తను తప్ప మరేమీ బోధించకూడదు.

ఒకవేళ, సంఘమంతటికీ ఈ విధంగా విశ్వాసం కలిగిందని మనం భావించగలిగితే, మనం కేవలం సువార్తను మాత్రమే ప్రకటించవలసి ఉంటుంది; మరియు మన సంఘమంతటినీ కొత్తగా నీతిమంతులుగా తీర్చారని భావించినప్పుడు కూడా మనం అదే విధంగా చేయవచ్చు.

అయితే వీరు కృపయందును, క్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానమునందును వృద్ధిపొందినప్పుడు, జ్ఞానవంతుడైన కట్టేవాడు వారికి ధర్మశాస్త్రమును మరలా బోధించును; దానిలోని ప్రతి భాగాన్ని, కేవలం ఒక ఆజ్ఞగా కాక, దేవుని కుమారుల మహిమగల స్వేచ్ఛ యొక్క ఒక శాఖగా, ఒక ప్రత్యేకాధికారంగా కూడా, సువార్త వెలుగులో ఉంచడానికి ప్రత్యేక శ్రద్ధ వహించును.

పైన వివరించిన రీతిలో ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించడం ద్వారా, వారు పొందిన వానియందు ఎలా నడుచుకోవాలో ఆయన వారికి బోధిస్తాడు. అవును, అదే సాధనం వారి ఆత్మీయ జీవితాన్ని నిలబెట్టి, వృద్ధి చేస్తుంది. ఎందుకంటే వాగ్దానాలు ఎలాగైతే ఆహారమో, ఆజ్ఞలు కూడా అలాగే; రెండూ సమానంగా ఆరోగ్యకరమైన, పుష్టికరమైన ఆహారం. వీటిని కూడా, సరిగ్గా వర్తింపజేసినప్పుడు, అవి ఆత్మను నడిపించడమే కాకుండా, పోషించి, బలపరుస్తాయి.

ఈ నమూనా ప్రకారం నేను ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించాలి; సువార్త ఆత్మతో అంటుకట్టబడి, మితంగా చేయబడి, మరియు ఉత్తేజితమైన ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించాలి. దేవుని ప్రతి ఆజ్ఞను ప్రకటించమని, వివరించమని, మరియు బలపరచమని నేను అతనికి సలహా ఇస్తున్నాను; కానీ అదే సమయంలో ప్రతి ప్రసంగంలో (మరియు ఎంత స్పష్టంగా చెబితే అంత మంచిది) ఒక క్రైస్తవునికి మొదటి మరియు గొప్ప ఆజ్ఞ ఏమిటంటే—ప్రభువైన యేసును విశ్వసించడం అని ప్రకటించాలి.

క్రీస్తు సర్వస్వం, ఆయనే మన 'జ్ఞానం, నీతి, పవిత్రీకరణ మరియు విమోచన'; సమస్త జీవం, ప్రేమ, బలం కేవలం ఆయన నుండి మాత్రమే వస్తాయి, మరియు అవన్నీ విశ్వాసం ద్వారా మనకు ఉచితంగా ఇవ్వబడ్డాయి. ఈ విధంగా బోధించబడిన ధర్మశాస్త్రం ఆత్మను ప్రకాశింపజేసి, బలపరుస్తుందని; అది పోషించి, బోధిస్తుందని; అది విశ్వసించే ఆత్మకు మార్గదర్శి, 'ఆహారం, ఔషధం మరియు ఆధారం' అని ఎల్లప్పుడూ కనుగొనబడుతుంది.

ప్రసంగ విషయాలు సువార్త ప్రసంగం తన సోదరుడైన చార్లెస్‌కు రాసిన లేఖ నుండి (1772) — "'మన ప్రసంగాలన్నిటిలో మనం విశ్వాసాన్ని, క్రియలను సక్రమంగా జతపరిస్తే, మనం ఆశీర్వాదాన్ని తప్పక పొందుతాము. కానీ ప్రసంగాలన్నింటిలో, సాధారణంగా సువార్త ప్రసంగం అని పిలవబడేది అత్యంత నిరుపయోగమైనది, ఒకవేళ అత్యంత హానికరమైనది కాకపోయినా: అది పరిశుద్ధతను బలంగా బోధించకుండా, క్రీస్తు యొక్క శ్రమల గురించి గానీ, విశ్వాసం ద్వారా రక్షణ గురించి గానీ చేసే ఒక నీరసమైన, అవును, లేదా చప్పగా ఉండే ఉపన్యాసం. ఇది సహజంగానే లోకం నుండి పరిశుద్ధతను దూరం చేయడానికి దారితీస్తుందని నేను అంతకంతకూ ఎక్కువగా గమనిస్తున్నాను.'"

'క్రీస్తును ప్రకటించడంపై ఒక లేఖ' (1751) నుండి:— 'సువార్త బోధకులు అని పిలవబడేవారు తమ శ్రోతలను చెడగొడతారు; వారు వారి అభిరుచిని పాడుచేస్తారు, దానివల్ల వారు సరైన బోధను ఆస్వాదించలేరు; మరియు వారి ఆకలిని పాడుచేస్తారు, దానివల్ల వారు దానిని పోషణగా మార్చుకోలేరు; వారు, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, వారికి తీపి పదార్థాలను తినిపిస్తారు, చివరికి రాజ్యమనే అసలైన ద్రాక్షారసం వారికి పూర్తిగా చప్పగా అనిపిస్తుంది. వారు వారికి ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా బలమైన పదార్థాలను ఇస్తారు, అది వారిని ప్రస్తుతానికి జీవశక్తితో, ఉత్సాహంతో నింపుతుంది; కానీ, ఈలోగా, వారి ఆకలి నాశనం చేయబడుతుంది, దానివల్ల వారు వాక్యమనే స్వచ్ఛమైన పాలను నిలుపుకోలేరు లేదా జీర్ణం చేసుకోలేరు.'

సాయంత్రం నేను సువార్త అంటే ఏమిటో, సువార్తను ప్రకటించడం అంటే ఏమిటో చూపించాను. మరుసటి సాయంత్రం, 'మీరు విశ్వాసం ద్వారా రక్షింపబడ్డారు' అనే మాటలోని ఒప్పు, తప్పు అర్థాలను నేను విపులంగా వివరించాను. మరియు తాము ఎంత దయనీయంగా ఉన్నారో చాలామంది గ్రహించారు.

"బోధనా విషయాలు సువార్త బోధకులు అని నీచంగా పిలవబడే వారిచే దుర్వినియోగం చేయబడ్డాయి."— ది జర్నల్, 770.

వికార్ గారు మాకు స్పష్టమైన, ఉపయోగకరమైన ప్రసంగం చేశారు, అయినప్పటికీ కొందరు, 'ఆయన సువార్తను బోధించలేదు' అని అన్నారు.

"ఈ మనుషులు తమ జీవితంలోని తప్పులో మరణాన్ని కోరుకోకుండా ఉండేందుకు, వారు వినవలసిన అత్యంత అవసరమైన దానిని ఆయన బోధించాడు."— ది జర్నల్, 1777.

మిస్ బిషప్‌కు రాసిన లేఖ నుండి (1778) — 'సాధారణంగా సువార్త ప్రసంగాలు అని పిలవబడే వాటి కంటే, మంచి స్వభావాలు లేదా మంచి పనుల గురించిన ప్రసంగాలలో నేను ఎక్కువ ప్రయోజనం పొందుతాను. ఆ పదం ఇప్పుడు కేవలం ఒక దుష్ప్రచార పదంగా మారింది: మన సమాజంలో ఎవరూ దానిని ఉపయోగించకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను. దానికి నిర్దిష్టమైన అర్థం లేదు. ఇంగితజ్ఞానం గానీ, దయ గానీ లేని ఒక పొగరుబోతు, స్వయం సమృద్ధిగల జంతువు క్రీస్తు గురించి గానీ, ఆయన రక్తం గురించి గానీ, లేదా విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించి గానీ ఏదో ఒకటి అరిస్తే చాలు, అతని శ్రోతలు, 'ఎంత చక్కని సువార్త ప్రసంగం!' అని కేకలు వేస్తారు. నిశ్చయంగా మెథడిస్టులు క్రీస్తు గురించి అంత బాగా నేర్చుకోలేదు కదా!'