వినయం మరియు విశ్వాసం

నేను ఇటీవల విన్న ఒక ప్రసంగంలో, వక్త ఇలా అన్నారు: ఉన్నతమైన క్రైస్తవ జీవితంలోని ఆశీర్వాదాలు తరచుగా ఒక దుకాణం కిటికీలో ప్రదర్శించబడిన వస్తువుల వలె ఉంటాయి—వాటిని స్పష్టంగా చూడగలం, కానీ వాటిని అందుకోలేము. 'నీ చెయ్యి చాచి తీసుకో' అని చెబితే, ఒక వ్యక్తి, 'నేను తీసుకోలేను; నాకు, వాటికి మధ్య ఒక మందపాటి గాజు పలక ఉంది' అని జవాబిస్తాడు. అదే విధంగా క్రైస్తవులు కూడా పరిపూర్ణమైన శాంతి, విశ్రాంతి, పొంగిపొరలే ప్రేమ, ఆనందం, నిరంతర సహవాసం, ఫలవంతం వంటి ధన్యమైన వాగ్దానాలను స్పష్టంగా చూడగలిగినప్పటికీ, వాటిని నిజంగా పొందుకోకుండా ఏదో అడ్డుగా ఉందని భావించవచ్చు. మరి అది ఏమిటి? అహంకారం తప్ప మరేమీ కాదు. విశ్వాసానికి చేసిన వాగ్దానాలు ఎంత ఉచితమైనవి, నిశ్చయమైనవి; ఆహ్వానాలు, ప్రోత్సాహాలు ఎంత బలమైనవి; విశ్వాసం ఆధారపడగల దేవుని మహాశక్తి ఎంత సమీపంలో, ఉచితంగా ఉందో—కాబట్టి, ఆశీర్వాదం మనకు దక్కకుండా అడ్డుపడేది విశ్వాసానికి ఆటంకం కలిగించేది ఏదో ఒకటి మాత్రమే అయి ఉండాలి. మన పాఠంలో యేసు మనకు వెల్లడిస్తున్నదేమంటే, అహంకారమే విశ్వాసాన్ని అసాధ్యం చేస్తుంది. 'ఒకరి నుండి ఒకరు ఘనత పొందుచున్న మీరెలా విశ్వసించగలరు?' గర్వం మరియు విశ్వాసం వాటి స్వభావంలోనే ఎంతమాత్రం రాజీపడలేని విధంగా విరుద్ధంగా ఉన్నాయని మనం చూసినప్పుడు, విశ్వాసం మరియు వినయం మూలంలో ఒక్కటేనని, మరియు మనకు నిజమైన వినయం ఉన్నదానికంటే నిజమైన విశ్వాసం ఎప్పుడూ ఎక్కువగా ఉండదని మనం నేర్చుకుంటాము; హృదయంలో గర్వం ఉన్నంత కాలం మనం సత్యం పట్ల బలమైన మేధోపరమైన నమ్మకాన్ని మరియు నిశ్చయతను కలిగి ఉండగలమని, కానీ అది దేవునితో శక్తిని కలిగి ఉన్న సజీవ విశ్వాసాన్ని అసాధ్యం చేస్తుందని మనం చూస్తాము.

విశ్వాసం అంటే ఏమిటో మనం ఒక్క క్షణం ఆలోచిస్తే చాలు. అది మన శూన్యతను, నిస్సహాయతను ఒప్పుకోవడం, దేవుడు తన కార్యాన్ని చేయనివ్వడానికి శరణాగతి చెంది వేచి ఉండటం కాదా? కృప ప్రసాదించిన దానిని తప్ప మరేదీ మనం పొందలేమని, ఆశించలేమని, చేయలేమని, ఆధారపడేవారిగా మన స్థానాన్ని అంగీకరించడమే కదా, మనల్ని అత్యంత వినయవంతులుగా చేసే విషయం. వినయం అంటే కేవలం నమ్మకంతో జీవించడానికి ఆత్మను సిద్ధం చేసే ఒక స్వభావం. స్వార్థం, స్వీయ సంకల్పం, ఆత్మవిశ్వాసం లేదా ఆత్మాభిమానంలో ప్రదర్శించే గర్వం యొక్క ప్రతి చిన్న శ్వాస కూడా, రాజ్యంలోకి ప్రవేశించలేని లేదా రాజ్యంలోని వస్తువులను పొందలేని ఆత్మను బలపరుస్తుంది. ఎందుకంటే, ఆ ఆత్మ దేవుడు ఎలా ఉన్నాడో, ఎలా ఉండాలో అలా ఉండటానికి నిరాకరిస్తుంది—ఆయనే సర్వస్వం.

పరలోక లోకాన్ని మరియు దాని ఆశీర్వాదాలను గ్రహించడానికి, అవగాహన చేసుకోవడానికి విశ్వాసమే అవయవం లేదా ఇంద్రియం. విశ్వాసం దేవుని నుండి వచ్చే మహిమను కోరుకుంటుంది; దేవుడు సర్వస్వంగా ఉన్నచోట మాత్రమే ఆ మహిమ వస్తుంది. మనం ఒకరి నుండి ఒకరు మహిమను పొందుతున్నంత కాలం, ఈ జీవితపు మహిమను, మనుషుల నుండి వచ్చే గౌరవాన్ని మరియు కీర్తిని మనం వెతుకుతూ, ప్రేమిస్తూ, అసూయతో కాపాడుకుంటున్నంత కాలం, మనం దేవుని నుండి వచ్చే మహిమను కోరము, మరియు దానిని పొందలేము. గర్వం విశ్వాసాన్ని అసాధ్యం చేస్తుంది. రక్షణ సిలువ ద్వారా మరియు సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు ద్వారా వస్తుంది. రక్షణ అంటే ఆయన సిలువ ఆత్మలో సిలువ వేయబడిన క్రీస్తుతో సహవాసం. రక్షణ అంటే యేసు యొక్క వినయంతో ఐక్యత మరియు ఆనందం, రక్షణ అంటే యేసు యొక్క వినయంలో పాలుపంచుకోవడం. గర్వం ఇంకా ఇంతగా రాజ్యమేలుతున్నప్పుడు, మరియు రక్షణలో అత్యంత అవసరమైన మరియు ధన్యమైన భాగమైన వినయం కోసం ఆశించడం లేదా ప్రార్థించడం కూడా మనం నేర్చుకోనప్పుడు, మన విశ్వాసం ఇంత బలహీనంగా ఉండటంలో ఆశ్చర్యమేముంది?

లేఖనాల్లో వినయం, విశ్వాసం అనేవి చాలామంది అనుకున్నదానికంటే ఎక్కువగా ఒకదానికొకటి ముడిపడి ఉన్నాయి. క్రీస్తు జీవితంలో దీనిని చూడండి. ఆయన గొప్ప విశ్వాసం గురించి మాట్లాడిన రెండు సందర్భాలు ఉన్నాయి. ఆయన ఆశ్చర్యపడి, 'ఇంత గొప్ప విశ్వాసం ఇశ్రాయేలులో కూడా నేను చూడలేదు!' అని చెప్పిన శతాధిపతి, 'నీవు నా ఇంటికి వచ్చుటకు నేను యోగ్యుడను కాను' అని అనలేదా? మరియు ఆయన, 'ఓ స్త్రీ, నీ విశ్వాసం గొప్పది!' అని చెప్పిన తల్లి, కుక్క అనే పేరును స్వీకరించి, 'ప్రభూ, అయినప్పటికీ కుక్కలు ముక్కలను తింటాయి కదా' అని అనలేదా? వినయమే ఒక ఆత్మను దేవుని ముందు ఏమీ కాకుండా చేస్తుంది, విశ్వాసానికి ఉన్న ప్రతి అడ్డంకిని తొలగిస్తుంది, మరియు ఆయనను పూర్తిగా నమ్మకపోవడం ద్వారా ఆయనను అగౌరవపరుస్తామేమోనన్న భయాన్ని మాత్రమే కలిగిస్తుంది.

సోదరా, పరిశుద్ధతను వెంబడించడంలో మన వైఫల్యానికి కారణం ఇదే కాదా? మనకు తెలియకపోయినప్పటికీ, మన సమర్పణను, మన విశ్వాసాన్ని ఇంత ఉపరితలమైనవిగా, ఇంత అల్పకాలికమైనవిగా చేసింది ఇదే కదా? గర్వం, అహం అనేవి మనలో ఇంకా రహస్యంగా ఎంత స్థాయిలో పనిచేస్తున్నాయో, మరియు దేవుడు తన రాకతో, తన మహాశక్తితో మాత్రమే వాటిని ఎలా వెళ్లగొట్టగలడో మనకు ఏమాత్రం అవగాహన లేదు. పాత అహం స్థానంలో పూర్తిగా వచ్చే నూతన, దైవిక స్వభావం తప్ప మరేదీ మనల్ని నిజంగా వినయవంతులుగా చేయలేదని మనం గ్రహించలేదు. సంపూర్ణమైన, నిరంతరమైన, సార్వత్రికమైన వినయం అనేది దేవుని వద్దకు చేసే ప్రతి ప్రార్థనకు, ప్రతి సమీపానికి, అలాగే మనుషులతో చేసే ప్రతి వ్యవహారానికి మూల స్వభావంగా ఉండాలని మనకు తెలియదు; మరియు సర్వవ్యాప్తమైన వినయం, హృదయ దీనత్వం లేకుండా, మనం కళ్ళు లేకుండా చూడటానికి ప్రయత్నించడం, లేదా శ్వాస లేకుండా జీవించడానికి ప్రయత్నించడం ఎంతమాత్రం సాధ్యం కాదని, అలాగే దేవునిని విశ్వసించడం, ఆయనకు సమీపించడం, లేదా ఆయన ప్రేమలో నివసించడం కూడా సాధ్యం కాదని మనకు తెలియదు.

సహోదరా, దేవుని ఆశీర్వాదాన్ని, ఐశ్వర్యాలను తన సొంతం చేసుకోవాలని గర్వంతో చూస్తున్న మన పాత స్వభావం ఉండగా, మనం విశ్వసించడానికి ఇంతగా ప్రయాసపడటంలో పొరబడుతున్నాం కదా? అందుకే మనం విశ్వసించలేకపోయాం. మన మార్గాన్ని మార్చుకుందాం. అన్నిటికంటే ముందుగా దేవుని బలమైన హస్తం క్రింద మనల్ని మనం తగ్గించుకోవడానికి ప్రయత్నిద్దాం: ఆయన మనలను హెచ్చిస్తాడు. యేసు తనను తాను తగ్గించుకున్న సిలువ, మరణం, మరియు సమాధి, దేవుని మహిమకు ఆయన మార్గం. అవే మన మార్గం కూడా. ఆయనతోను, ఆయనలాగేను వినయవంతులుగా ఉండాలనేదే మన ఏకైక కోరికగాను, మన ప్రగాఢమైన ప్రార్థనగాను ఉండాలి; దేవుని ముందు గానీ, మనుష్యుల ముందు గానీ మనలను తగ్గించగల దేనినైనా సంతోషంగా అంగీకరిద్దాం;—ఇదే దేవుని మహిమకు మార్గం.

మీకు ఒక ప్రశ్న అడగాలని అనిపించవచ్చు. ధన్యకరమైన అనుభవాలు పొందిన లేదా ఇతరులకు ఆశీర్వాదాన్ని కలిగించే సాధనంగా ఉన్న కొందరి గురించి నేను మాట్లాడాను, అయినప్పటికీ వారిలో వినయం లోపించింది. మనుషుల నుండి వచ్చే గౌరవాన్ని వారు ఇంకా ఎక్కువగా కోరుకుంటున్నారని స్పష్టంగా కనిపించినప్పటికీ, ఇది వారికి నిజమైన, బలమైన విశ్వాసం ఉందని నిరూపించదా అని మీరు అడగవచ్చు. దీనికి ఒకటి కంటే ఎక్కువ సమాధానాలు ఇవ్వవచ్చు. కానీ మన ప్రస్తుత సందర్భంలో ప్రధానమైన సమాధానం ఇది: వారికి ప్రసాదించబడిన ప్రత్యేక వరాలతో పాటు, వారు ఇతరులకు కలిగించే ఆశీర్వాదానికి అనుపాతంగా ఉండే విశ్వాసం నిజంగానే వారిలో ఉంది. కానీ ఆ ఆశీర్వాదంలోనే, వినయం లేకపోవడం వల్ల వారి విశ్వాస కార్యానికి ఆటంకం కలుగుతుంది. దేవుడు సర్వస్వంగా ఉండటానికి మార్గం తెరిచే శూన్యం వారు కానందువల్ల, ఆ ఆశీర్వాదం తరచుగా ఉపరితలమైనదిగా లేదా తాత్కాలికమైనదిగా ఉంటుంది. లోతైన వినయం నిస్సందేహంగా లోతైన మరియు సంపూర్ణమైన ఆశీర్వాదాన్ని తెస్తుంది. పరిశుద్ధాత్మ వారిలో శక్తి స్వరూపిగా పనిచేయడమే కాకుండా, తన సంపూర్ణ కృపతో, ప్రత్యేకంగా వినయంతో వారిలో నివసిస్తూ, వారి ద్వారా ఈ మారుమనస్సు పొందినవారికి శక్తి, పవిత్రత మరియు స్థిరత్వంతో కూడిన జీవితం కొరకు తనను తాను అనుగ్రహిస్తాడు, అటువంటి జీవితం ఇప్పుడు చాలా అరుదుగా కనిపిస్తుంది.

'ఒకరి నుండి ఒకరు కీర్తిని పొందుచున్న మీరెలా విశ్వసించగలరు?' సోదరా! మనుషుల నుండి కీర్తిని పొందాలనే కోరికను గానీ, అది లభించనప్పుడు కలిగే సున్నితత్వం, బాధ మరియు కోపాన్ని గానీ, దేవుని నుండి వచ్చే కీర్తిని మాత్రమే వెదకడానికి నిన్ను నువ్వు అంకితం చేసుకోవడం తప్ప మరేదీ నయం చేయలేదు. సర్వమహిమాన్వితుడైన దేవుని మహిమే నీకు సర్వస్వం కానీయాలి. నీవు మనుషుల మరియు స్వార్థపు కీర్తి నుండి విముక్తి పొంది, శూన్యంగా ఉండటంలో సంతృప్తిగా, సంతోషంగా ఉంటావు. ఈ శూన్యత్వం నుండి నీవు విశ్వాసంలో బలపడి, దేవునికి మహిమను ఇస్తావు. ఆయన ముందు నీవు ఎంతగా వినయంతో కుంగిపోతావో, నీ విశ్వాసపు ప్రతి కోరికను నెరవేర్చడానికి ఆయన అంతగా దగ్గరవుతాడని నీవు గ్రహిస్తావు.