వినయం మరియు పాపం

వినయాన్ని తరచుగా పశ్చాత్తాపం మరియు విచారంతో ముడిపెడతారు. దాని పర్యవసానంగా, ఆత్మను దాని పాపంతోనే నిమగ్నం చేయడం ద్వారా తప్ప వినయాన్ని పెంపొందించడానికి మరో మార్గం కనిపించడం లేదు.

వినయం అనేది వేరైన విషయం, అంతకంటే గొప్పదైన విషయం అని మనం తెలుసుకున్నామని నేను అనుకుంటున్నాను.

మన ప్రభువైన యేసు బోధనలలో మరియు పత్రికలలో, పాపంతో ఏ సంబంధం లేకుండా సద్గుణం ఎంత తరచుగా బోధించబడిందో మనం చూశాము.

వస్తువుల స్వభావంలో, సృష్టికర్తతో సృష్టికి ఉన్న మొత్తం సంబంధంలో, యేసు తన జీవితంలో జీవించి మనకు అందించిన దానిలో, వినయం అనేది ధన్యతకు వలె పవిత్రతకు కూడా సారాంశం.

ఇది దైవ ప్రతిష్ఠ ద్వారా అహం స్థానభ్రంశం చెందడం.

దేవుడే సర్వస్వం అయినచోట, అహం శూన్యం.

అయితే, సత్యంలోని ఈ అంశాన్ని నేను ప్రత్యేకంగా నొక్కి చెప్పడం అవసరమని భావించినప్పటికీ, మానవుని పాపం మరియు దేవుని కృప పరిశుద్ధుల వినయానికి ఎంతటి నూతన లోతును, తీవ్రతను ఇస్తాయో నేను ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు.

విమోచించబడిన మరియు పరిశుద్ధుడైన అపొస్తలుడైన పౌలు వంటి వ్యక్తి జీవితంలో, తాను పాపిగా ఉన్నాననే ప్రగాఢమైన స్పృహ ఎలా ఆరిపోకుండా జీవిస్తుందో చూడాలంటే, మనం ఆయనను చూస్తే చాలు.

అతను తన జీవితాన్ని ఒక హింసకుడిగా, దైవదూషకుడిగా పేర్కొన్న వాక్యభాగాలు మనందరికీ తెలుసు.

'నేను అపొస్తలులలో కడపటివాడను, అపొస్తలుడని పిలువబడుటకు యోగ్యుడను కాను, ఎందుకనగా నేను దేవుని సంఘమును హింసించితిని. …వారందరికంటె నేను అధికముగా ప్రయాసపడితిని; అయినను అది నేను కాదు, నాతోనున్న దేవుని కృపే ఆ ప్రయాసను' (1 కొరింథీ. 15:9-10).

'పరిశుద్ధులందరిలో అత్యంత అల్పుడనైన నాకు, అన్యజనులకు బోధించుటకు ఈ కృప అనుగ్రహింపబడెను' (ఎఫెసీ. 3:8).

'నేను పూర్వము దూషకుడనై, హింసకుడనై, హానికరుడనై యుంటిని; అయినను అజ్ఞానముతో అవిశ్వాసమునందు నేను కనికరము పొందితిని. …పాపులను రక్షించుటకై క్రీస్తుయేసు లోకములోనికి వచ్చెను; ఆ పాపులయందు నేను ప్రధానుడనై యున్నాను' (1 తిమోతి 1:13,15).

దేవుని కృప అతడిని రక్షించింది; దేవుడు అతని పాపాలను ఇక ఎన్నటికీ జ్ఞాపకం చేసుకోలేదు; కానీ తాను ఎంత ఘోరంగా పాపం చేశాడో ఆయన ఎన్నటికీ, ఎన్నటికీ మరచిపోలేడు.

అతను దేవుని రక్షణను బట్టి ఎంతగా ఆనందించాడో, మరియు దేవుని కృపానుభూతి అతన్ని వర్ణనాతీతమైన ఆనందంతో ఎంతగా నింపిందో, అంతగా తాను రక్షించబడిన పాపి అనే స్పృహ అతనికి స్పష్టమయింది; మరియు తాను పాపి అనే భావన దానిని తనకు అమూల్యమైనదిగా, వాస్తవమైనదిగా చేసినప్పుడే తప్ప, రక్షణకు అర్థం గానీ, మాధుర్యం గానీ లేదని కూడా అతనికి అర్థమైంది.

దేవుడు ఒక పాపిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, తన ప్రేమతో కిరీటం పెట్టాడనే విషయాన్ని అతను ఒక్క క్షణం కూడా మర్చిపోలేకపోయాడు.

మేము ఇప్పుడే ఉదహరించిన వచనాలు, పౌలు తన దైనందిన పాపాలను ఒప్పుకున్నట్లుగా తరచుగా ప్రస్తావించబడతాయి.

ఈ విషయం ఎంత తక్కువ వాస్తవమో చూడాలంటే, వాటిని వాటి సందర్భంలో జాగ్రత్తగా చదివితే చాలు.

వాటికి చాలా లోతైన అర్థం ఉంది; అవి నిత్యం నిలిచి ఉండే దానిని సూచిస్తాయి; గొర్రెపిల్ల రక్తంలో తమ పాపాలు కడగబడిన వారిగా, విమోచించబడినవారు సింహాసనం ముందు వినయంతో వంగినప్పుడు, అది ఆశ్చర్యం మరియు ఆరాధన అనే లోతైన అంతరార్థాన్ని ఇస్తుంది.

మహిమలో కూడా, వారు ఎన్నటికీ, ఎన్నటికీ విమోచించబడిన పాపులుగానే ఉంటారు; ఈ జీవితంలో ఒక్క క్షణం కూడా దేవుని బిడ్డ, తాను రక్షించబడిన పాపమే, కృప వాగ్దానం చేసిన వాటన్నిటికీ తనకున్న ఏకైక హక్కు మరియు అర్హత అని భావించకుండా ఆయన ప్రేమ యొక్క సంపూర్ణ వెలుగులో జీవించలేడు.

పాపిగా మొదట వచ్చినప్పుడు అతను ప్రదర్శించిన వినయం, ఒక సృష్టిగా అది తనకు ఎలా శోభను చేకూరుస్తుందో తెలుసుకున్నప్పుడు ఒక కొత్త అర్థాన్ని సంతరించుకుంటుంది.

మరియు మళ్ళీ మళ్ళీ, ఒక జీవిగా అతను జన్మించినప్పుడు ఉన్న వినయం, దేవుని అద్భుతమైన విమోచనా ప్రేమకు ఒక స్మారక చిహ్నంగా ఉండటంలోని ఆనందాన్ని స్మరించుకున్నప్పుడు, అత్యంత లోతైన, గొప్ప ఆరాధన స్వరాలను కలిగి ఉంటుంది.

సెయింట్ పాల్ యొక్క ఈ వ్యక్తీకరణల నుండి మనకు తెలిసే పాఠం యొక్క నిజమైన ప్రాముఖ్యత, ఆయన క్రైస్తవ జీవిత ప్రస్థానం మొత్తంలో, అత్యంత వ్యక్తిగతమైన ఆత్మవిమర్శలు ఉన్న పత్రికలలో కూడా, ఆయన కలం నుండి పాప ఒప్పుకోలు వంటిది ఏదీ మనకు ఎక్కడా కనబడదు అనే అద్భుతమైన వాస్తవాన్ని మనం గమనించినప్పుడు మరింత బలంగా వెల్లడవుతుంది.

ఎక్కడా లోపం లేదా లోటు గురించి ప్రస్తావన లేదు, తాను కర్తవ్యంలో విఫలమయ్యానని గానీ, పరిపూర్ణ ప్రేమ నియమానికి విరుద్ధంగా పాపం చేశానని గానీ తన పాఠకులకు ఎక్కడా సూచన లేదు.

దీనికి విరుద్ధంగా, దేవుని మరియు మనుషుల ముందు నిష్కళంకమైన జీవితాన్ని ప్రస్తావించకపోతే అర్థరహితమైన భాషలో తనను తాను సమర్థించుకునే సందర్భాలు చాలా ఉన్నాయి.

'మేము మీ యెడల ఎంత పరిశుద్ధముగాను, నీతిగాను, నిష్కళంకముగాను ప్రవర్తించితిమో అనగా మీరును దేవుడును సాక్షులై యున్నారు' (1 థెస్సలొనీకయులు 2:10).

'మేము లోకమందు పరిశుద్ధతతోను, దేవుని చిత్తశుద్ధితోను లోకమందు మీ యెడల అధికముగా ప్రవర్తించితిమనియు మా మనస్సాక్షి సాక్ష్యమిచ్చుచున్నదే మాకు అతిశయము' (2 కొరింథీ. 1:12).

ఇది ఒక ఆదర్శం లేదా ఆకాంక్ష కాదు; ఇది అతని వాస్తవ జీవితం ఎలా ఉండేదో తెలిపే ఒక విజ్ఞప్తి.

పాప ఒప్పుకోలు లేకపోవడానికి మనం ఏ కారణం చెప్పినప్పటికీ, అది పరిశుద్ధాత్మ శక్తితో కూడిన జీవితాన్ని సూచిస్తుందని అందరూ అంగీకరిస్తారు; అటువంటి జీవితం ఈ రోజుల్లో చాలా అరుదుగా సాకారమవుతుంది లేదా ఆశించబడుతుంది.

నేను నొక్కి చెప్పదలచుకున్న విషయం ఏమిటంటే—పాపాలను ఒప్పుకోకపోవడం అనే వాస్తవమే, లోతైన వినయానికి రహస్యం రోజువారీ పాపాలు చేయడంలో దొరకదు, కానీ క్షణక్షణం కూడా మరచిపోని నిత్య వైఖరిలోనే దొరుకుతుందనే సత్యాన్ని మరింత బలపరుస్తుంది. కేవలం అపారమైన కృప మాత్రమే ఈ వైఖరిని మరింత స్పష్టంగా సజీవంగా ఉంచుతుంది. మన ఏకైక స్థానం, ఆశీర్వాదానికి ఏకైక స్థానం, దేవుని ఎదుట మన ఏకైక శాశ్వత స్థానం, తాము కృపచేత రక్షించబడిన పాపులమని ఒప్పుకోవడమే అత్యంత ఆనందంగా భావించే వారిదే అయి ఉండాలి.

కృప తనను కలుసుకోకముందు గతంలో తాను ఎంత ఘోరంగా పాపం చేశాడో అనే గాఢ ​​జ్ఞాపకం, మరియు ప్రస్తుత పాపం నుండి తాను కాపాడబడుతున్నాననే స్పృహతో పాటు, ఎప్పుడైనా ప్రవేశించడానికి సిద్ధంగా ఉండే పాపం యొక్క అంధకారమైన, నిగూఢమైన శక్తి గురించిన నిరంతర జ్ఞాపకం కూడా ఉండేది; ఆ శక్తి తనలో నివసించే క్రీస్తు యొక్క సన్నిధి మరియు శక్తి ద్వారా మాత్రమే బయట ఉంచబడుతుంది.

'నాలో, అనగా నా శరీరంలో, ఏ మంచిదీ నివసించదు'—రోమా 7వ అధ్యాయంలోని ఈ మాటలు శరీరం అంతం వరకు ఎలా ఉంటుందో వర్ణిస్తాయి.

రోమా 8వ అధ్యాయంలోని మహిమాన్వితమైన విమోచన—'క్రీస్తుయేసునందున్న జీవమునిచ్చు ఆత్మయొక్క నియమము పాపమరణముల నియమము నుండి నన్ను విడిపించెను'—అనేది శరీర నాశనము లేదా పవిత్రీకరణ కాదు, కానీ ఆత్మ శరీర క్రియలను చంపుతూ ఇచ్చే నిరంతర విజయము.

ఆరోగ్యం వ్యాధిని పారద్రోలినట్లు, వెలుగు చీకటిని మింగివేసినట్లు, జీవం మరణాన్ని జయించినట్లు, ఆత్మ ద్వారా క్రీస్తు మనలో నివసించడమే ఆత్మకు ఆరోగ్యం, వెలుగు మరియు జీవం.

కానీ దీనితో, నిస్సహాయత మరియు ప్రమాదం గురించిన దృఢ విశ్వాసం, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క తాత్కాలిక మరియు నిరంతర కార్యంపై ఉన్న విశ్వాసాన్ని, ఒక క్రమశిక్షణతో కూడిన పరాధీన భావనగా ఎల్లప్పుడూ మృదువుగా మారుస్తుంది. ఈ భావనే అత్యున్నత విశ్వాసాన్ని, ఆనందాన్ని, కేవలం దేవుని కృప ద్వారా మాత్రమే జీవించే వినయానికి సహాయకులుగా చేస్తుంది.

పైన ఉదహరించిన మూడు వాక్యభాగాలూ పౌలుకు అనుగ్రహించబడిన అద్భుతమైన కృపే, మరియు ప్రతి క్షణం దాని అవసరాన్ని అతడు అనుభవించినదే, అతడిని ఎంతగానో వినయవంతుడిని చేసిందని చూపిస్తున్నాయి.

అతనితో ఉండి, వారందరికంటే అధికంగా ప్రయాసపడటానికి అతనికి శక్తినిచ్చిన దేవుని కృప; అన్యజనులకు క్రీస్తు యొక్క అగాధమైన ఐశ్వర్యములను ప్రకటించే కృప; క్రీస్తు యేసునందున్న విశ్వాసముతోను, ప్రేమతోను మిక్కిలి సమృద్ధిగా ఉన్న కృప—పాపుల విషయమై దాని స్వభావము మరియు మహిమగా ఉన్న ఈ కృపే, తాను ఒకప్పుడు పాపం చేశాననీ, పాపము చేయుటకు లోనయ్యే అవకాశం ఉందనీ అనే స్పృహను అతనిలో అంత తీవ్రంగా సజీవంగా ఉంచింది.

'పాపం అధికమైన చోట, కృప మరింత అధికంగా ఉండేది.' పాపాన్ని ఎదిరించి, తీసివేయడమే కృప యొక్క అసలు సారం అని, మరియు కృప అనుభవం ఎంత సమృద్ధిగా ఉంటే, పాపి అనే స్పృహ అంత తీవ్రంగా ఉండాలని ఇది వెల్లడిస్తుంది.

ఒక వ్యక్తి ఎంత పాపి అని అతనికి చూపిస్తూ, నిరంతరం గుర్తుచేసే దేవుని కృపే అతడిని నిజంగా వినయంగా ఉంచుతుంది, పాపం కాదు.

పాపం కాదు, కృపే నన్ను నేను పాపినని నిజంగా తెలుసుకునేలా చేస్తుంది, మరియు పాపి యొక్క అత్యంత తీవ్రమైన ఆత్మన్యూనతా స్థలాన్ని నేను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టని ప్రదేశంగా మారుస్తుంది.

తమను తాము తీవ్రంగా నిందించుకోవడం, ఖండించుకోవడం ద్వారా వినయంగా ఉండాలని ప్రయత్నించిన వారు చాలామంది ఉన్నారని నేను భయపడుతున్నాను. దయ, కరుణ, సౌమ్యత, సహనం వంటి గుణాలతో కూడిన వినయపూర్వకమైన ఆత్మ, 'వినయ హృదయం' ఇప్పటికీ ఎప్పటిలాగే చాలా దూరంగా ఉందని వారు విచారంతో ఒప్పుకోవలసి వస్తుంది.

అత్యంత తీవ్రమైన ఆత్మ అసహ్యం మధ్యలో కూడా, స్వార్థంతో నిమగ్నమై ఉండటం మనల్ని స్వార్థం నుండి ఎన్నటికీ విముక్తి చేయలేదు.

పాపాన్ని ఖండించే ధర్మశాస్త్రం ద్వారా మాత్రమే కాకుండా, దాని నుండి విడిపించే తన కృప ద్వారా దేవుడు మనల్ని ప్రత్యక్షపరచడమే మనల్ని వినయవంతులుగా చేస్తుంది.

చట్టం భయంతో హృదయాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయవచ్చు; కానీ ఆత్మకు సహజాతంగా ఆనందాన్నిచ్చే మధురమైన వినయాన్ని కలిగించేది కేవలం దైవ కృప మాత్రమే.

దేవుడు తన పరిశుద్ధతలో ప్రత్యక్షమై, తన కృపతో తనను తాను తెలియజేయడానికి సమీపించడమే, అబ్రాహాము, యాకోబు, యోబు మరియు యెషయాలు అంతగా సాగిలపడేలా చేసింది.

ఏ ఆత్మలో అయితే సృష్టికర్త అయిన దేవుడు, శూన్యంలో ఉన్న సృష్టికి సర్వస్వంగా, విమోచకుడైన దేవుడు తన కృపలో, పాపి తన పాప స్వభావంలో సర్వస్వంగా ఉంటాడో, ఆయన కోసం ఎదురుచూస్తూ, ఆయనపై విశ్వాసం ఉంచి, ఆరాధిస్తారో, అటువంటి ఆత్మ ఆయన సన్నిధితో ఎంతగా నిండిపోతుందంటే, అందులో అహం అనే దానికి తావు ఉండదు.

ఈ విధంగా మాత్రమే ఆ వాగ్దానం నెరవేరుతుంది: 'ఆ దినమున మనుష్యుల అహంకారము అణచివేయబడి, ప్రభువు మాత్రమే హెచ్చింపబడతాడు.'

దేవుని పరిశుద్ధమైన, విమోచనా ప్రేమ యొక్క సంపూర్ణ వెలుగులో నివసిస్తూ, క్రీస్తు మరియు పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా లభించే ఆ సంపూర్ణ దైవిక ప్రేమ అనుభవాన్ని పొందే పాపి మాత్రమే వినయంగా ఉండక తప్పదు.

నీ పాపంతో నిమగ్నమవ్వకుండా, దేవునితో నిమగ్నమవ్వడం స్వార్థం నుండి విమోచనను తెస్తుంది.