క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు సంబంధించి

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ విషయానికి వస్తే, ఏ మంచి పని ద్వారా అయినా విముక్తి పొంది, రక్షించబడి, క్రైస్తవుడిగా మారిన వ్యక్తి, దాని ప్రయోజనాలన్నింటితో సహా వెంటనే విశ్వాసాన్ని కోల్పోతాడు. అటువంటి మూర్ఖత్వం ఒక నీతి కథలో చక్కగా వర్ణించబడింది: ఒక కుక్క నీటిలో పరుగెడుతూ, తన నోటిలో నిజమైన మాంసం ముక్కను పట్టుకుని ఉంటుంది. అది నీటిలో మాంసం ప్రతిబింబాన్ని చూసి మోసపోయి, దాన్ని పట్టుకోవడానికి నోరు తెరిచి ప్రయత్నించగా, ఒకేసారి మాంసాన్ని మరియు దాని ప్రతిబింబాన్ని రెండింటినీ కోల్పోతుంది.

ఇక్కడ మీరు ఇలా అడుగుతారు: "సంఘంలో ఉన్నవారందరూ యాజకులే అయితే, ఇప్పుడు మనం యాజకులు అని పిలుస్తున్న వారిని, సామాన్య ప్రజల నుండి ఏ హోదా ద్వారా వేరుగా గుర్తించాలి?" నేను ఇలా సమాధానమిస్తాను: "యాజకుడు," "మతగురువు," "ఆధ్యాత్మిక వ్యక్తి," "మతసంబంధి" అనే పదాలను ఉపయోగించడం ద్వారా ఒక అన్యాయం జరిగింది. ఎందుకంటే, ఈ పదాలు మిగిలిన క్రైస్తవ సమూహం నుండి, ఇప్పుడు ఒక హానికరమైన ఆచారం వల్ల మతసంబంధులు అని పిలవబడే ఆ కొద్దిమందికి బదిలీ చేయబడ్డాయి. ఎందుకంటే, పరిశుద్ధ గ్రంథం వారి మధ్య ఎటువంటి భేదాన్ని చూపదు. అయితే, ఇప్పుడు గర్వంగా పోపులు, బిషప్‌లు, మరియు ప్రభువులు అని పిలవబడే వారిని మాత్రం, క్రీస్తు విశ్వాసాన్ని మరియు విశ్వాసుల స్వేచ్ఛను బోధించడం కోసం, వాక్య పరిచర్యలో మిగిలిన వారికి సేవ చేయవలసిన పరిచారకులు, సేవకులు, మరియు గృహనిర్వాహకులు అని పిలుస్తుంది. ఎందుకంటే మనమందరం సమానంగా యాజకులమే అన్నది నిజమే అయినప్పటికీ, మనమందరం బహిరంగంగా పరిచర్య మరియు బోధన చేయలేము, ఒకవేళ చేయగలిగినా అలా చేయకూడదు. అందుకే పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: "మనుష్యులు మనలను క్రీస్తు పరిచారకులుగాను, దేవుని మర్మములకు గృహనిర్వాహకులుగాను ఎంచుకొనవలెను." (1 కొరింథీ. 4:1.) 117

ఈ చెడ్డ వ్యవస్థ ఇప్పుడు అధికారాన్ని ఆర్భాటంగా ప్రదర్శిస్తూ, భయంకరమైన నిరంకుశత్వంగా పరిణమించింది. సామాన్య ప్రజలు క్రైస్తవులు కానట్లుగా, ఏ భూలోక ప్రభుత్వాన్ని కూడా దీనితో పోల్చలేము. ఈ వికృతమైన పరిస్థితి వలన, క్రైస్తవ కృప, విశ్వాసం, స్వేచ్ఛ, మరియు మొత్తంగా క్రీస్తును గూర్చిన జ్ఞానం పూర్తిగా నశించిపోయింది. దాని స్థానంలో మానవ క్రియలకు, చట్టాలకు భరించలేని బానిసత్వం ఏర్పడింది. యిర్మీయా విలాపవాక్యముల ప్రకారం, మనము భూమిమీద ఉన్న అత్యంత నీచమైన మనుషులకు బానిసలమయ్యాము. వారు మన దుస్థితిని తమ ఇష్టానుసారం అవమానకరమైన, నీచమైన ప్రయోజనాల కోసం వాడుకుంటున్నారు.

మనం ప్రారంభించిన విషయానికి తిరిగి వస్తే, ఈ పరిశీలనల ద్వారా ఒక విషయం స్పష్టమవుతుందని నేను భావిస్తున్నాను: ఇప్పుడు ఉత్తమ బోధకులుగా పరిగణించబడుతున్న వారు చేస్తున్నట్లుగా, క్రీస్తు యొక్క కార్యాలను, జీవితాన్ని, మరియు మాటలను మన జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దుకోవడానికి ఒక ఉదాహరణగా తెలుసుకుంటే సరిపోయే వాస్తవాలుగా, చారిత్రక పద్ధతిలో బోధించడం సరిపోదు, అది క్రైస్తవ మార్గం కూడా కాదు. అంతకన్నా మరీ ముఖ్యంగా, ఈ విషయాలపై పూర్తిగా మౌనం వహించి, వాటి స్థానంలో మానవుల చట్టాలను మరియు పితరుల శాసనాలను బోధించడం ఎంతమాత్రం సరిపోదు. ఇప్పుడు చాలామంది, మానవుల మనోభావాలను క్రీస్తు పట్ల సానుభూతి కలిగేలా, యూదుల పట్ల ఆగ్రహం కలిగేలా, మరియు అలాంటి ఇతర చిన్నపిల్లల, ఆడవాళ్ళ లాంటి అర్థంలేని విషయాల వైపు మళ్లించే ఉద్దేశ్యంతో క్రీస్తు గురించి బోధిస్తున్నారు మరియు చదువుతున్నారు.

ఇప్పుడు ప్రసంగము యొక్క ఉద్దేశ్యం ఆయనయందు విశ్వాసాన్ని పెంపొందించడమే అయి ఉండాలి, తద్వారా ఆయన కేవలం క్రీస్తుగా మాత్రమే కాకుండా, మీకూ నాకూ క్రీస్తుగా ఉంటాడు, మరియు ఆయనను గూర్చి చెప్పబడిన మాటలు, ఆయనను పిలిచే పేరు మనలో కార్యసాధకంగా ఉంటాయి. మరియు ఈ విశ్వాసం ప్రసంగము ద్వారానే కలుగుతూ, నిలబెట్టబడుతుంది, ఎందుకనగా

క్రీస్తు వచ్చారు, ఆయన మనకు ఏమి తెచ్చారు మరియు ఇచ్చారు, మరియు ఆయనను స్వీకరించడం వల్ల మనకు ఏ ప్రయోజనం మరియు లాభం కలుగుతుందో. క్రీస్తు నుండి మనకు లభించిన క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సరిగ్గా బోధించబడినప్పుడు, మరియు క్రైస్తవులందరం ఏ విధంగా రాజులు మరియు యాజకులుగా ఉన్నామో మనకు చూపించినప్పుడు ఇది జరుగుతుంది.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి మరియు మనము సమస్తమునకు ప్రభువులమని, మరియు దేవుని సన్నిధిలో మనము చేసేది ఏదైనా ఆయనకు ప్రీతికరమైనదని మరియు అంగీకారయోగ్యమైనదని నిశ్చయముగా ఉండగలమని.

ఈ విషయాలు విన్నప్పుడు ఏ హృదయం తన అంతరంగంలో ఆనందించదు? ఇంత గొప్ప ఓదార్పును పొందిన ఏ హృదయం, ఏ నియమాల ద్వారా గానీ, కర్మల ద్వారా గానీ పొందలేని క్రీస్తు ప్రేమతో మధురంగా ​​మారదు? అటువంటి హృదయాన్ని ఎవరు గాయపరచగలరు, లేదా దానికి భయం కలిగించగలరు? పాప స్పృహ గానీ, మరణ భయం గానీ దానిపైకి దూసుకువచ్చినప్పటికీ, అది తన శత్రువులను కించపరిచేంత వరకు ప్రభువునందు నిరీక్షించడానికి సిద్ధంగా ఉంటుంది, అటువంటి కీడులకు భయపడదు, మరియు చలించదు. ఎందుకంటే, క్రీస్తు నీతి తన సొంతమని, తన పాపం ఇకపై తనది కాదని, అది క్రీస్తుదేనని అది నమ్ముతుంది. ఎందుకంటే, నేను పైన చెప్పినట్లుగా, క్రీస్తునందు దానికున్న విశ్వాసం కారణంగా, దాని పాపమంతా క్రీస్తు నీతి ఎదుట నుండి తప్పక మ్రింగివేయబడాలి. అది కూడా అపొస్తలునితో పాటు మరణమును పాపమును ఎగతాళి చేయుటకు నేర్చుకొని, ఇలా పలుకుతుంది: "ఓ మరణమా, నీ ముల్లు ఎక్కడ? ఓ సమాధి, నీ విజయం ఎక్కడ? మరణపు ముల్లు పాపమే, పాపపు బలం ధర్మశాస్త్రమే. అయినను మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనకు విజయమును అనుగ్రహించు దేవునికి స్తోత్రము కలుగును గాక." (1

(కొరింథీ. 15:55-57.) ఎందుకంటే మరణం విజయంలో మ్రింగివేయబడుతుంది; అది క్రీస్తు విజయం మాత్రమే కాదు, మన విజయం కూడా; ఎందుకంటే విశ్వాసం ద్వారా అది మనదవుతుంది, మరియు దానిలో మనం కూడా జయిస్తాము.

అంతరంగ పురుషుని గూర్చి, దాని స్వేచ్ఛను గూర్చి, మరియు విశ్వాస నీతిని గూర్చి ఇంతవరకు చెబితే చాలు; దానికి ధర్మశాస్త్రములు గాని సత్క్రియలు గాని అవసరం లేదు; అంతేకాదు, ఎవరైనా వాటివలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని చెప్పుకుంటే, అవి దానికి హానికరమే.

ఇప్పుడు మనం రెండవ భాగానికి, అంటే బాహ్య వ్యక్తికి వెళ్దాం. విశ్వాస వాక్యానికి మరియు నేను చెప్పిన దానికి అభ్యంతరం తెలుపుతూ, "విశ్వాసమే సర్వస్వం చేసి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి దానంతట అదే సరిపోతే, మరి సత్క్రియలు ఎందుకు ఆజ్ఞాపించబడ్డాయి?" అని చెప్పేవారందరికీ ఇక్కడ మనం జవాబు ఇద్దాం.

అయితే మనము సుఖంగా ఉండి, ఏ క్రియలూ చేయకుండా, విశ్వాసంతో తృప్తి చెందాలా?” అని అడిగితే, భక్తిహీనులారా, అలా కాదు; అలా కాదు అని నేను జవాబిస్తాను. మనము పూర్తిగా మరియు సంపూర్ణంగా అంతరంగ మరియు ఆత్మీయ వ్యక్తులమైతే, అది నిజంగానే అలా జరిగేది; కానీ మృతులు లేపబడే ఆఖరి దినం వరకు అది జరగదు. మనము శరీరంలో జీవిస్తున్నంత కాలం, భవిష్యత్తు జీవితంలో పరిపూర్ణం కాబోయే దానిలో మనము కేవలం ప్రారంభిస్తూ, పురోగమిస్తున్నాము. ఈ కారణంగానే అపొస్తలుడు ఈ జీవితంలో మనకు ఉన్నదానిని ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలములు అని పిలుస్తాడు. (రోమా. 8:23.) భవిష్యత్తులో మనకు దశమభాగాలు, మరియు ఆత్మ యొక్క పరిపూర్ణత లభిస్తుంది. క్రైస్తవుడు అందరికీ దాసుడు మరియు అందరికీ లోబడి ఉంటాడు అనే నేను ఇంతకుముందు చెప్పిన విషయం ఈ భాగానికే చెందుతుంది. ఎందుకంటే అతడు స్వేచ్ఛగా ఉన్న భాగంలో ఏ క్రియలూ చేయడు, కానీ అతడు దాసుడిగా ఉన్న భాగంలో అన్ని క్రియలూ చేస్తాడు. ఇది ఏ సూత్రం మీద ఆధారపడి ఉందో చూద్దాం.

నేను చెప్పినట్లుగా, అంతర్గతంగా మరియు ఆత్మ ప్రకారం, ఒక వ్యక్తికి కావలసినవన్నీ ఉండి, విశ్వాసం ద్వారా అతను సంపూర్ణంగా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడు; అయితే ఈ విశ్వాసం మరియు సమృద్ధి రాబోయే జీవితం వరకు దినదినం వృద్ధి చెందాలి. అయినప్పటికీ, అతను భూమిపై ఈ మర్త్య జీవితంలోనే ఉంటాడు, ఇందులో అతను తన సొంత శరీరాన్ని పరిపాలించుకోవడం మరియు మనుష్యులతో సహవాసం కలిగి ఉండటం అవసరం. కాబట్టి ఇక్కడే క్రియలు ప్రారంభమవుతాయి; ఇక్కడే అతను సుఖంగా ఉండకూడదు; ఇక్కడే అతను ఉపవాసాలు, జాగరణలు, శ్రమ మరియు ఇతర మితమైన క్రమశిక్షణ ద్వారా తన శరీరాన్ని వ్యాయామం చేయడానికి శ్రద్ధ వహించాలి, తద్వారా అది ఆత్మకు లోబడి, అంతరంగ పురుషునికి మరియు విశ్వాసానికి విధేయత చూపి, వాటికి అనుగుణంగా మారుతుంది. క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ విషయానికి వస్తే, దానిని అదుపులో ఉంచకపోతే అది చేసే విధంగా వాటికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు చేయదు లేదా వాటిని అడ్డుకోదు. ఎందుకంటే అంతరంగ పురుషుడు, విశ్వాసం ద్వారా దేవునికి అనుగుణంగా మార్చబడి, దేవుని స్వరూపంలో సృష్టించబడి, క్రీస్తునందు ఆనందిస్తాడు మరియు సంతోషిస్తాడు, ఆయనయందు దానికి అటువంటి ఆశీర్వాదాలు అనుగ్రహించబడ్డాయి; అందువల్ల దాని ముందు ఉన్న కర్తవ్యం ఒక్కటే, స్వేచ్ఛా ప్రేమతో, ఆనందంతో, నిస్వార్థంగా దేవుణ్ణి సేవించడం.

ఇలా చేయడం ద్వారా, అతడు తన శరీరంలో ఉన్న వ్యతిరేక స్వభావాన్ని, అంటే లోకానికి సేవ చేయాలని, తన స్వలాభాన్ని వెతుక్కోవాలని ప్రయత్నించే స్వభావాన్ని, అపరాధం చేస్తాడు. విశ్వాసపు ఆత్మ దీనిని సహించలేదు, సహించదు కూడా; కానీ దానిని అణచిపెట్టి, నియంత్రించడానికి ఉత్సాహంతో, పట్టుదలతో ప్రయత్నిస్తుంది; పౌలు చెప్పినట్లుగా: "నా అంతరంగము చొప్పున నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి సంతోషించుచున్నాను; అయినను నా అవయవములలో మరియొక ధర్మశాస్త్రము నా మనస్సు యొక్క ధర్మశాస్త్రమునకు విరోధముగా పోరాడుటయు, పాపధర్మశాస్త్రమునకు నన్ను బందీని చేయుటయు చూచుచున్నాను." (రోమా. vii. 22)

23.) మరియు మరలా: "నేను ఇతరులకు బోధించిన తరువాత, ఏ విధంగానైనా నేను త్రోసివేయబడకూడదని, నా శరీరాన్ని అదుపులో ఉంచుకొని దాన్ని లోబరచుకుంటాను." (1 కొరింథీ. 9:27.) మరియు: "క్రీస్తుకు చెందినవారు తమ శరీరమును దాని ఆశలతోను, దురాశలతోను సిలువ వేసిరి." (గలతీ. 5:24.)

అయితే, ఈ కార్యాలను, వాటి ద్వారా ఒక వ్యక్తి దేవుని ముందు నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడన్న భావంతో చేయకూడదు—ఎందుకంటే, దేవుని ముందు నీతి అయిన విశ్వాసం ఈ తప్పుడు భావనను సహించదు—కానీ కేవలం ఈ ఉద్దేశ్యంతో మాత్రమే చేయాలి, అదేమిటంటే, శరీరం లోబరచబడి, దాని దురాశల నుండి శుద్ధి చేయబడాలి, తద్వారా మన దృష్టి ఆ దురాశలను నిర్మూలించడంపై మాత్రమే కేంద్రీకృతమవుతుంది. ఎందుకంటే, ఆత్మ విశ్వాసం ద్వారా శుద్ధి చేయబడి, దేవుని ప్రేమించేలా చేయబడినప్పుడు, అది అన్నిటినీ అదే విధంగా శుద్ధి చేయాలని కోరుకుంటుంది; ప్రత్యేకంగా దాని స్వంత శరీరాన్ని, తద్వారా సమస్తము దేవుని ప్రేమ మరియు స్తుతిలో దానితో ఏకం కాగలదు. అందువల్ల, తన శరీరం యొక్క అవసరాల కారణంగా, ఒక వ్యక్తి సుఖంగా ఉండలేడు, కానీ దానిని లోబరచుకోవడానికి దాని నిమిత్తం అనేక మంచి పనులు చేయవలసి వస్తుంది. అయినప్పటికీ, ఈ కార్యాలు దేవుని ముందు అతని నీతికి సాధనాలు కావు; అతను వాటిని దేవుని సేవ పట్ల నిస్వార్థ ప్రేమతో చేస్తాడు; తాను అన్ని విషయాలలో అత్యంత విధేయతతో విధేయత చూపాలని కోరుకునే ఆయనకు ప్రీతికరమైనది చేయడమే లక్ష్యంగా పెట్టుకోవడం.

ఈ సూత్రం ప్రకారం, ప్రతి మనిషి తన శరీరాన్ని ఏ మేరకు, ఏయే భేదాలతో శిక్షించుకోవాలో సులభంగా నేర్చుకోగలడు. శరీరంలోని కామవాంఛలను, దురాశలను అణచివేయడానికి సరిపోతుందని తాను భావించినంత మేరకే అతడు ఉపవాసం ఉంటాడు, మెలకువగా ఉంటాడు, మరియు ప్రయాసపడతాడు. కానీ, క్రియల ద్వారా తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని చెప్పుకునేవారు, తమ దురాశలను అణచివేయడం వైపు కాకుండా, కేవలం ఆ క్రియల వైపే చూస్తారు; తాము సాధ్యమైనన్ని ఎక్కువ, గొప్ప క్రియలను చేయగలిగితే, తమకు అంతా మంచే జరుగుతుందని, తాము నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని వారు అనుకుంటారు. కొన్నిసార్లు వారు తమ మెదడును కూడా గాయపరుచుకుంటారు, మరియు తమ స్వభావాన్ని నాశనం చేసుకుంటారు, లేదా కనీసం దానిని నిరుపయోగం చేసుకుంటారు. ఒక వ్యక్తి విశ్వాసం లేకుండా, క్రియల ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, రక్షింపబడాలని కోరుకోవడం అపారమైన అవివేకం, మరియు క్రైస్తవ జీవితం, విశ్వాసం పట్ల అజ్ఞానం.

మేము చెప్పిన విషయాన్ని మరింత సులభంగా అర్థమయ్యేలా చేయడానికి, దానిని ఒక పటం రూపంలో చూపిద్దాం.

దేవుని యొక్క స్వచ్ఛమైన మరియు అమూల్యమైన కరుణ వలన తన విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, రక్షించబడిన ఒక క్రైస్తవుని క్రియలను, ఒకవేళ ఆదాము, హవ్వలు పాపం చేయకపోయి ఉంటే పరదైసులో వారి క్రియలుగాను, మరియు వారి సంతతి వారందరి క్రియలుగాను పరిగణించబడాలి. వారి గురించి ఇలా చెప్పబడింది: "యెహోవా దేవుడు ఆదామును తీసికొనిపోయి, దానిని సాగుచేయుటకును, దానిని కాపాడుటకును ఏదేను తోటలో అతనిని ఉంచెను." (ఆదికాండము 2:15). ఆదాము దేవునిచేత నీతిమంతునిగా మరియు న్యాయవంతుడిగా సృష్టించబడ్డాడు, కాబట్టి తోటను కాపాడుట ద్వారాను, అందులో పని చేయుట ద్వారాను అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడవలసిన అవసరం అతనికి ఉండేది కాదు; కానీ, అతడు నిరుద్యోగిగా ఉండకూడదని, దేవుడు అతనికి పరదైసును కాపాడుట మరియు సాగుచేయుట అనే పనిని అప్పగించాడు. ఇవి నిజానికి సంపూర్ణ స్వేచ్ఛతో చేసిన క్రియలే అయి ఉండేవి, ఎందుకంటే అవి దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టడం అనే ఏకైక ఉద్దేశ్యంతో చేయబడ్డాయి, అంతేగానీ నీతిమంతునిగా తీర్చబడటాన్ని పొందడం కోసం కాదు. ఆ నీతి అతనికి అప్పటికే సంపూర్ణంగా ఉంది, మరియు అది మనందరిలో సహజంగానే ఉంటుంది.

విశ్వాసి యొక్క క్రియల విషయంలోనూ అంతే. తన విశ్వాసం ద్వారా పరలోకంలో కొత్తగా ప్రతిష్ఠించబడి, నూతనంగా సృష్టించబడినందున, అతడు సోమరిగా ఉండకుండా, తన శరీరాన్ని కాపాడుకొని దానిపై క్రియలు చేయడం తప్ప, తన నీతి కొరకు అతనికి క్రియలు అవసరం లేదు. అతని క్రియలు దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టాలనే ఏకైక ఉద్దేశ్యంతో స్వేచ్ఛగా చేయబడాలి. అయితే, పరిపూర్ణ విశ్వాసం మరియు ప్రేమలో మనం ఇంకా పూర్తిగా నూతనంగా సృష్టించబడలేదు; ఇవి వృద్ధి చెందాలి, కానీ క్రియల ద్వారా కాదు, వాటంతట అవే వృద్ధి చెందాలి. 121

ఒక బిషప్, ఒక చర్చిని ప్రతిష్ఠించినప్పుడు, పిల్లలకు ధృవీకరణ ఇచ్చినప్పుడు, లేదా తన పదవికి సంబంధించిన మరే ఇతర విధిని నిర్వర్తించినప్పుడు, ఆ పనుల ద్వారా అతను బిషప్‌గా ప్రతిష్ఠించబడడు; అంతేకాదు, అతను అంతకుముందే బిషప్‌గా ప్రతిష్ఠించబడి ఉండకపోతే, ఆ పనులలో ఒక్కదానికి కూడా ఏమాత్రం చెల్లుబాటు ఉండదు; అవి అవివేకమైనవిగా, చిన్నపిల్లల చేష్టలుగా, మరియు హాస్యాస్పదమైనవిగా ఉంటాయి. అదేవిధంగా, ఒక క్రైస్తవుడు తన విశ్వాసం ద్వారా ప్రతిష్ఠించబడి, మంచి పనులు చేస్తాడు; కానీ ఆ పనుల ద్వారా అతను మరింత పవిత్రమైన వ్యక్తిగా గానీ, లేదా మరింత క్రైస్తవుడిగా గానీ చేయబడడు. అది కేవలం విశ్వాసం యొక్క ఫలితం మాత్రమే; అంతేకాదు, అతను అంతకుముందే విశ్వాసిగా మరియు క్రైస్తవుడిగా ఉండకపోతే, అతని పనులలో దేనికీ ఏమాత్రం విలువ ఉండదు; అవి నిజానికి భక్తిహీనమైన మరియు శాపగ్రస్తమైన పాపాలుగా ఉంటాయి.

అయితే ఈ రెండు సూక్తులు నిజమే: మంచి పనులు చేయడం వల్ల ఒక వ్యక్తి మంచివాడు కాడు, కానీ మంచివాడే మంచి పనులు చేస్తాడు. చెడ్డ పనులు చేయడం వల్ల ఒక వ్యక్తి చెడ్డవాడు కాడు, కానీ చెడ్డవాడే చెడ్డ పనులు చేస్తాడు. కాబట్టి, ఏ మంచి పనులైనా జరగాలంటే ముందుగా ఆ వ్యక్తి మంచివాడై ఉండటం, మరియు మంచి పనులు ఒక మంచి వ్యక్తి నుండి వచ్చి కొనసాగడం ఎల్లప్పుడూ అవసరం. క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా: "మంచి చెట్టు చెడ్డ ఫలములను ఫలించజాలదు, చెడిపోయిన చెట్టు మంచి ఫలములను ఫలించజాలదు." (మత్తయి 7:18). ఇప్పుడు ఫలం చెట్టును కాయదని, చెట్టు ఫలం మీద పెరగదని స్పష్టమవుతోంది; దానికి విరుద్ధంగా, చెట్లు ఫలాలను కాయతాయి మరియు ఫలం చెట్ల మీద పెరుగుతుంది.

ఫలాలు ఇవ్వడానికి ముందు చెట్లు ఉనికిలో ఉండాలి, మరియు ఫలం చెట్టును మంచిదిగా గానీ చెడ్డదిగా గానీ చేయదు, దానికి విరుద్ధంగా, ఏ రకమైన చెట్టు అయినా అదే రకమైన ఫలాలను ఇస్తుంది; అలాగే ఒక వ్యక్తి మంచి లేదా చెడ్డ పని చేయడానికి ముందు, అతని వ్యక్తిత్వం మొదట మంచిగా లేదా చెడ్డగా ఉండాలి; మరియు అతని పనులు అతన్ని మంచివాడిగా లేదా చెడ్డవాడిగా చేయవు, కానీ అతనే తన పనులను మంచివిగా లేదా చెడ్డవిగా చేసుకుంటాడు.

మనం అన్ని చేతిపనులలోనూ ఇదే విషయాన్ని గమనించవచ్చు. ఒక ఇల్లు బాగోలేదా లేదా మంచిదా అన్నది దానిని కట్టేవారిని మంచివారిగా లేదా చెడ్డవారిగా చేయదు, కానీ కట్టేవారిలో మంచివాడా లేదా చెడ్డవాడా అన్నదే ఇంటిని మంచిదిగా లేదా చెడ్డదిగా చేస్తుంది. మరియు సాధారణంగా, ఏ పని కూడా దానిని చేసినవారిని తనలాంటి వారిగా చేయదు; కానీ పని చేసేవాడే ఆ పనిని తనలాంటి వారిగా తయారుచేస్తాడు. మనుషుల పనుల విషయంలో కూడా ఇదే వర్తిస్తుంది. మనిషి విశ్వాసంలో ఉన్నా లేక అవిశ్వాసంలో ఉన్నా, అతను ఎలా ఉంటాడో, అతని పని కూడా అలాగే ఉంటుంది; విశ్వాసంతో చేస్తే మంచిది, అవిశ్వాసంతో చేస్తే చెడ్డది. కానీ దీనికి విరుద్ధమైనది నిజం కాదు—పని ఎలా ఉంటుందో, మనిషి విశ్వాసంలో లేదా అవిశ్వాసంలో కూడా అలాగే అవుతాడు.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి ఏమనగా, క్రియలు ఒక మనిషిని విశ్వాసిగా చేయవు, అలాగే అవి ఒక మనిషిని నీతిమంతునిగా చేయవు; కానీ విశ్వాసం ఒక మనిషిని విశ్వాసిగా మరియు నీతిమంతునిగా ఎలా చేస్తుందో, అలాగే అది అతని క్రియలను కూడా మంచివిగా చేస్తుంది.

కాబట్టి, క్రియలు ఏ మనిషినీ నీతిమంతునిగా చేయవు; ఒక మనిషి ఏదైనా మంచి పని చేయడానికి ముందు నీతిమంతునిగా తీర్చబడాలి. అందువల్ల, క్రీస్తు ద్వారా దేవుని కేవలం కరుణ వలన మరియు ఆయన వాక్యం ద్వారా, విశ్వాసం మాత్రమే ఒక వ్యక్తిని యోగ్యంగా మరియు తగినంతగా నీతిమంతునిగా తీర్చి, రక్షించగలదని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది; మరియు ఒక క్రైస్తవునికి తన రక్షణ కొరకు ఏ క్రియ గానీ, ఏ ధర్మశాస్త్రం గానీ అవసరం లేదు; ఎందుకంటే విశ్వాసం ద్వారా అతను సమస్త ధర్మశాస్త్రం నుండి విముక్తుడై, సంపూర్ణ స్వేచ్ఛతో తాను చేసేదంతా ఉచితంగా చేస్తాడు. అతను లాభాన్ని గానీ, రక్షణను గానీ ఏమాత్రం ఆశించడు—ఎందుకంటే దేవుని కృప వలన అతను తన విశ్వాసం ద్వారా ఇప్పటికే రక్షింపబడి, సమస్త విషయాలలో ధనవంతుడై ఉన్నాడు—కేవలం దేవునికి ప్రీతికరమైన దానిని మాత్రమే కోరుకుంటాడు.

అలాగే, ఏ మంచి పని కూడా అవిశ్వాసికి నీతిని మరియు రక్షణను సంపాదించిపెట్టదు; మరియు మరోవైపు, ఏ దుష్కార్యం కూడా అతడిని చెడ్డవాడిగా మరియు శిక్షార్హుడిగా మార్చదు, కానీ ఆ వ్యక్తిని మరియు చెట్టును చెడ్డదిగా చేసే అవిశ్వాసమే, అతని క్రియలను కూడా చెడ్డవిగా మరియు శిక్షార్హమైనవిగా చేస్తుంది. కాబట్టి, ఒక వ్యక్తి మంచివాడిగా లేదా చెడ్డవాడిగా మారినప్పుడు, ఇది అతని క్రియల నుండి కాదు, కానీ అతని విశ్వాసం లేదా అవిశ్వాసం నుండి వస్తుంది, జ్ఞాని చెప్పినట్లుగా: "పాపమునకు ఆరంభము దేవుని నుండి తొలగిపోవడమే;" అంటే, విశ్వసించకపోవడమే. పౌలు ఇలా అంటాడు: "దేవుని యొద్దకు వచ్చువాడు విశ్వసించవలెను" (హెబ్రీ. 11:6); మరియు క్రీస్తు కూడా అదే విషయాన్ని అంటాడు: "చెట్టును మంచిదిగాను, దాని ఫలమును మంచిదిగాను చేయండి; లేదా చెట్టును చెడిపోయినదిగాను, దాని ఫలమును చెడిపోయినదిగాను చేయండి." (మత్త. 12:33). దీని అర్థం ఏమిటంటే: మంచి ఫలమును కోరువాడు చెట్టుతో మొదలుపెట్టి, ఒక మంచి చెట్టును నాటుతాడు; అలాగే మంచి క్రియలు చేయగోరువాడు, క్రియలతో కాదు, విశ్వాసంతో మొదలుపెట్టాలి, ఎందుకంటే అదే వ్యక్తిని మంచివాడిగా చేస్తుంది. విశ్వాసం తప్ప మరేదీ వ్యక్తిని మంచివాడిగా చేయదు, అవిశ్వాసం తప్ప మరేదీ చెడ్డవాడిగా చేయదు.

నిశ్చయంగా, మనుషుల దృష్టిలో ఒక వ్యక్తి తన క్రియల ద్వారా మంచివాడుగానో చెడ్డవాడుగానో అవుతాడన్నది నిజమే; కానీ ఇక్కడ "అవ్వడం" అనగా, ఎవరు మంచివారో, ఎవరు చెడ్డవారో ఆ విధంగా చూపించి, గుర్తించడం; క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా: "వారి ఫలముల వలన మీరు వారిని తెలిసికొందురు." (మత్తయి 7:20). కానీ ఇదంతా కేవలం బాహ్య స్వరూపాలకే పరిమితమవుతుంది; ఈ విషయంలో చాలామంది తమను తామే మోసగించుకుంటారు, ఎందుకంటే వారు మంచి క్రియల ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామని వ్రాసి, బోధించడానికి సాహసిస్తారు, కానీ అదే సమయంలో విశ్వాసం గురించి కనీసం ప్రస్తావించరు. వారు తమ సొంత మార్గాలలో నడుస్తూ, ఎల్లప్పుడూ మోసపోతూ, ఇతరులను మోసగిస్తూ, చెడు నుండి మరింత చెడుకు వెళ్తూ, గుడ్డివారికి గుడ్డి నాయకులుగా ఉంటూ, అనేక క్రియలతో తమను తామే అలసిపోతారు, అయినప్పటికీ నిజమైన నీతిని ఎన్నడూ పొందలేరు; వీరి గురించి పౌలు ఇలా అంటాడు: "భక్తి స్వరూపము కలిగియుండియు, దాని శక్తిని నిరాకరించువారు; ఎల్లప్పుడు నేర్చుకొనుచు, సత్యజ్ఞానమునకు ఎన్నడూ రాలేరు." (2)

తిమోతి 3:5, 7.) కాబట్టి, ఈ గ్రుడ్డివారితో పాటు తప్పిపోవడానికి ఇష్టపడనివాడు, ధర్మశాస్త్ర క్రియల వైపు గానీ, క్రియల బోధ వైపు గానీ చూడకూడదు; అంతేకాక, క్రియల మీద నుండి తన దృష్టిని మరలించి, ఒక వ్యక్తి ఏ విధంగా నీతిమంతునిగా తీర్చబడతాడో, ఆ విధానం వైపు చూడాలి. ఇప్పుడు, క్రియల వలన గానీ, ధర్మశాస్త్రాల వలన గానీ కాదు, కానీ దేవుని వాక్యం ద్వారా, అనగా ఆయన కృపా వాగ్దానం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడి రక్షింపబడతారు; తద్వారా, మనం చేసిన నీతి క్రియల వలన కాక, ఆయన కృపా వాక్యము ద్వారా, ఆయన కనికరాన్ని బట్టి విశ్వసించే మనలను రక్షించిన ఆ దైవిక మహత్వానికే మహిమ కలుగుగాక.

వీటన్నిటి నుండి, ఏ సూత్రం ఆధారంగా సత్క్రియలను విడిచిపెట్టాలో లేదా స్వీకరించాలో, మరియు క్రియలకు సంబంధించి చెప్పబడిన బోధనలన్నింటినీ ఏ నియమం ప్రకారం అర్థం చేసుకోవాలో సులభంగా గ్రహించవచ్చు.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి: ఎందుకంటే, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి క్రియలను ఆధారాలుగా చూపించి, వాటి ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామనే తప్పుడు నమ్మకంతో వాటిని చేస్తే, అవి మనపై నిర్బంధమనే కాడిని మోపి, విశ్వాసంతో పాటు స్వేచ్ఛను కూడా హరించివేస్తాయి. వాటిని ఈ విధంగా ఉపయోగించడం వల్ల, అవి ఇకపై మంచివిగా ఉండవు, కానీ వాస్తవానికి శిక్షకు అర్హమైనవిగా మారతాయి. ఎందుకంటే అటువంటి క్రియలు స్వేచ్ఛాయుతమైనవి కావు, అవి దేవుని కృపను దూషిస్తాయి. విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చి, రక్షించడం కేవలం ఆ కృపకే చెందుతుంది. క్రియలు దీనిని సాధించలేవు, అయినప్పటికీ, భక్తిహీనమైన అహంకారంతో, మన అవివేకం ద్వారా, అవే ఆ పనిని చేస్తాయని పూనుకుంటాయి; తద్వారా కృప యొక్క అధికారం మరియు మహిమపై హింసాత్మకంగా దాడి చేస్తాయి.

అందుకని మేము సత్క్రియలను తిరస్కరించము; అంతేకాక, వాటిని స్వీకరించి అత్యున్నత స్థాయిలో బోధిస్తాము. మేము వాటిని వాటి స్వంత కారణాల వల్ల ఖండించము, కానీ వాటికి జోడించిన ఈ భక్తిహీనమైన విషయం వలన, మరియు వాటి ద్వారా నీతిని కోరాలనే వక్రబుద్ధి వలన ఖండిస్తాము. ఈ విషయాల వలన అవి పైకి మాత్రమే మంచివిగా కనిపిస్తాయి కానీ వాస్తవానికి మంచివి కావు; ఎందుకంటే గొర్రెల వస్త్రాలు ధరించిన క్రూరమైన తోడేళ్ళలాగా, వాటి ద్వారా మనుషులు మోసపోతారు మరియు ఇతరులను మోసం చేస్తారు.

ఇప్పుడు, నిష్కపటమైన విశ్వాసం లేనప్పుడు, ఈ లెవియాథాన్, అనగా క్రియల గురించిన ఈ వక్రమైన భావన, అజేయమైనది. ఎందుకంటే, దానిని నాశనం చేసే విశ్వాసం హృదయంలోకి వచ్చి పరిపాలించే వరకు, పరిశుద్ధపరచబడిన క్రియలు చేసేవారు కూడా దానిని పట్టుకొని ఉండక తప్పదు. స్వభావం తనంతట తానుగా దానిని వెళ్లగొట్టలేదు; అంతేకాదు, అది వాస్తవానికి ఏంటో కూడా గుర్తించలేదు, కానీ దానిని అత్యంత పవిత్రమైన సంకల్పంగా పరిగణిస్తుంది. భక్తిహీనమైన బోధకుల ద్వారా జరిగినట్లుగా, ఆచారాలు కూడా దీనికి తోడై, స్వభావంలోని ఈ దుష్టత్వాన్ని బలపరిచినప్పుడు, ఆ కీడు నయంకానిదిగా మారి, అనేకులను పూడ్చలేని నాశనానికి దారి తీస్తుంది. అందువల్ల, పశ్చాత్తాపం, ఒప్పుకోలు, మరియు ప్రాయశ్చిత్తం గురించి బోధించడం, వ్రాయడం మంచిదే అయినప్పటికీ, మనం అక్కడితో ఆగిపోయి, విశ్వాసం గురించి బోధించకుండా ఉంటే, అటువంటి బోధ నిస్సందేహంగా మోసపూరితమైనది మరియు సైతాను సంబంధమైనది. ఎందుకంటే క్రీస్తు, తన సేవకుడైన యోహాను ద్వారా మాట్లాడుతూ, "మీరు పశ్చాత్తాపపడండి" అని చెప్పడమే కాకుండా, "పరలోక రాజ్యం సమీపించింది" అని కూడా జతచేశాడు. (మత్తయి 3:2) ఎందుకంటే దేవుని మాటలలో ఒకటి మాత్రమే కాదు, రెండూ ప్రకటించాలి; ధర్మశాస్త్ర వాక్కుతో పాటు కృపా వాక్కును కూడా, క్రొత్తవి మరియు పాతవి రెండూ నిధి నుండి బయటకు తీసుకురావాలి. ధర్మశాస్త్ర వాక్కును ముందుకు తీసుకురావాలి, తద్వారా మనుష్యులు భయపడి తమ పాపాలను గూర్చి తెలుసుకుంటారు, దాని నుండి పశ్చాత్తాపానికి మరియు మంచి జీవన విధానానికి మారతారు. కానీ మనం ఇక్కడితో ఆగిపోకూడదు; అలా చేయడం అంటే గాయపరచడమే కానీ కట్టు కట్టకపోవడం, కొట్టడమే కానీ స్వస్థపరచకపోవడం, చంపడమే కానీ బ్రతికించకపోవడం, పాతాళానికి దించడమే కానీ తిరిగి తీసుకురాకపోవడం, తగ్గించడమే కానీ హెచ్చించకపోవడం అవుతుంది. అందువల్ల, విశ్వాసాన్ని బోధించి, స్థిరపరచడానికి కృపా వాక్కును మరియు వాగ్దానం చేయబడిన పాపక్షమాపణను కూడా ప్రకటించాలి; ఎందుకంటే, ఆ వాక్యం లేకుండా, పశ్చాత్తాపం, విచారము మరియు ఇతర విధులన్నీ వ్యర్థంగా నెరవేర్చబడతాయి మరియు బోధించబడతాయి.

నిజమే, పశ్చాత్తాపం మరియు కృపను బోధించేవారు ఇప్పటికీ ఉన్నారు, కానీ పశ్చాత్తాపం మరియు కృప ఎక్కడి నుండి వస్తాయో మనుష్యులు నేర్చుకునే విధంగా, వారు దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని మరియు వాగ్దానాలను సరైన స్ఫూర్తితో వివరించరు. ఎందుకంటే పశ్చాత్తాపం దేవుని ధర్మశాస్త్రం నుండి వస్తుంది, కానీ విశ్వాసం లేదా కృప దేవుని వాగ్దానాల నుండి వస్తుంది. ఇలా చెప్పబడింది: "విశ్వాసం వినుట వలన కలుగును, మరియు వినుట దేవుని వాక్యము వలన కలుగును." (రోమా. 10:17). అందువల్లనే, ధర్మశాస్త్రం యొక్క బెదిరింపులు మరియు భయాల ద్వారా ఒక వ్యక్తి వినయవంతుడై, తనను తాను తెలుసుకున్నప్పుడు, దైవ వాగ్దానంపై ఉన్న విశ్వాసం ద్వారా ఓదార్చబడి, ఉన్నత స్థితికి తీసుకురాబడతాడు. ఈ విధంగా "రాత్రి ఏడుపు ఉండవచ్చు, కానీ ఆనందం వస్తుంది."

"ఉదయమున క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ విషయమై." (కీర్తనలు 30:5.) సాధారణంగా క్రియల విషయమై, మరియు క్రైస్తవుడు తన సొంత శరీరానికి సంబంధించి ఆచరించే వాటి విషయమై కూడా మేము ఇంతే చెబుతాము.

చివరగా, అతను తన పొరుగువారి పట్ల చేసే పనుల గురించి కూడా మనం మాట్లాడుకుందాం. ఎందుకంటే, మనిషి ఈ నశ్వరమైన శరీరంలో కేవలం తన కోసమే, దాని నిమిత్తం పనిచేయడానికి జీవించడు, కానీ భూమి మీద ఉన్న అందరి కోసం కూడా జీవిస్తాడు; అంతేకాదు, అతను తన కోసం కాక, ఇతరుల కోసమే జీవిస్తాడు. ఎందుకంటే, ఇతరులకు మరింత చిత్తశుద్ధితో, మరింత స్వేచ్ఛగా సేవ చేయగలగడం కోసమే అతను తన శరీరాన్ని లోబరచుకుంటాడు; పౌలు చెప్పినట్లుగా: “మనలో ఎవరూ తమ కొరకు జీవించరు, ఎవరూ తమ కొరకు మరణించరు. ఎందుకంటే మనం జీవించినా, ప్రభువు కొరకే జీవిస్తాము; మనం మరణించినా, ప్రభువు కొరకే మరణిస్తాము.” (రోమా. 14:7, 8.) కాబట్టి, అతను ఈ జీవితంలో సుఖంగా ఉంటూ, తన పొరుగువారి మేలు కోసం పనిచేయకుండా ఉండటం అసాధ్యం; ఎందుకంటే అతను మనుష్యుల మధ్య మాట్లాడాలి, ప్రవర్తించాలి, మరియు సంభాషించాలి; క్రీస్తు మనుష్యుల పోలికలో చేయబడి, మనిషి రూపంలో కనబడి, మనుష్యుల మధ్య తన సంభాషణను జరిపినట్లే.

అయినప్పటికీ, ఒక క్రైస్తవునికి నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి మరియు రక్షణ పొందడానికి ఈ విషయాలలో ఏదీ అవసరం లేదు. కానీ తన క్రియలన్నిటిలో, తాను చేసే వాటన్నిటిలో ఇతరులకు సేవ చేయగలగడం మరియు ఉపయోగకరంగా ఉండగలగడం అనే దృక్పథాన్ని కలిగి ఉండాలి, మరియు ఈ లక్ష్యాన్ని మాత్రమే చూడాలి; తన పొరుగువారి అవసరాలు మరియు ప్రయోజనం తప్ప మరేమీ తన దృష్టిలో ఉంచుకోకూడదు. ఈ విధంగా, అవసరంలో ఉన్నవారికి ఇవ్వడానికి మనకు ఉండేలా మన స్వంత చేతులతో పని చేయమని అపొస్తలుడు మనకు ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు. మనం మనల్ని మనం పోషించుకోవడానికి అని ఆయన చెప్పి ఉండవచ్చు; కానీ అవసరంలో ఉన్నవారికి ఇవ్వమని ఆయన మనకు చెబుతున్నాడు. ఒక క్రైస్తవుడు తన శరీరాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోవడం అతని కర్తవ్యం; దాని దృఢత్వం మరియు శ్రేయస్సు ద్వారా, అతను పని చేయడానికి, మరియు అవసరంలో ఉన్నవారి సహాయం కోసం ఆస్తిని సంపాదించి, కాపాడుకోవడానికి శక్తిని పొందుతాడు; తద్వారా బలమైన అవయవం బలహీనమైన అవయవానికి సేవ చేస్తుంది, మరియు మనం దేవుని పిల్లలుగా, ఒకరికొకరు ఆలోచనాపరులుగా మరియు నిమగ్నమై, ఒకరి భారాలను ఒకరు మోస్తూ, క్రీస్తు నియమాన్ని నెరవేరుస్తాము.

ఇదే నిజమైన క్రైస్తవ జీవితం; ఇదే ప్రేమతో నిజంగా పనిచేసే విశ్వాసం; ఒక వ్యక్తి ఇతరులకు స్వచ్ఛందంగా, ఎలాంటి ప్రతిఫలం ఆశించకుండా సేవ చేసే అత్యంత స్వేచ్ఛాయుతమైన దాస్య కార్యాలకు ఆనందంతో, ప్రేమతో తనను తాను అంకితం చేసుకున్నప్పుడు; తన సొంత విశ్వాసం యొక్క పరిపూర్ణతలో మరియు ఐశ్వర్యంలో తాను సంపూర్ణంగా సంతృప్తి చెందినప్పుడు.

ఈ విధంగా, క్రీస్తునందలి విశ్వాసం ద్వారా వారు ఎలా ధనవంతులయ్యారో, మరియు ఆ విశ్వాసం ద్వారానే వారు సమస్తమును ఎలా పొందారో పౌలు ఫిలిప్పీయులకు బోధించిన తరువాత, ఈ మాటలతో వారికి ఇంకా బోధిస్తాడు—"కాబట్టి క్రీస్తునందు ఏదైనా సాంత్వన ఉంటే, ప్రేమయందు ఏదైనా సౌకర్యం ఉంటే, ఆత్మయందు ఏదైనా సహవాసం ఉంటే, ఏదైనా కరుణ మరియు దయ ఉంటే, మీరు ఏకమనస్కులుగా ఉండి, ఒకే ప్రేమను కలిగి, ఏకతాటిపై, ఏక మనస్సుతో ఉండటం ద్వారా నా ఆనందాన్ని నెరవేర్చండి. కలహము వలన గానీ, వ్యర్థమైన గర్వం వలన గానీ ఏదీ చేయవద్దు; కానీ వినయంతో ప్రతి ఒక్కరూ తమకంటే ఇతరులను శ్రేష్ఠులుగా ఎంచాలి. ప్రతి ఒక్కరూ తమ సొంత విషయాలనే కాకుండా, ఇతరుల విషయాలను కూడా చూడాలి." (ఫిలి. 2:1-4.) 126

దీని ద్వారా అపొస్తలుడు క్రైస్తవ జీవితానికి ఈ నియమాన్ని నిర్దేశించాడని మనం స్పష్టంగా చూస్తాము, అదేమిటంటే మన పనులన్నీ ఇతరుల ప్రయోజనానికి ఉపయోగపడాలి; ఎందుకంటే ప్రతి క్రైస్తవుడు తన విశ్వాసం ద్వారా ఎంత సమృద్ధిని పొందుతాడంటే, అతని ఇతర పనులన్నీ మరియు అతని జీవితమంతా, తన పొరుగువారికి స్వచ్ఛందమైన సద్భావంతో సేవ చేయడానికి మరియు ప్రయోజనం చేకూర్చడానికి అదనంగా మిగిలి ఉంటాయి.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ విషయమై ఈ ఉద్దేశ్యంతో ఆయన క్రీస్తును ఒక ఉదాహరణగా చూపుతూ ఇలా అంటున్నాడు: “క్రీస్తుయేసునందు ఏ మనస్సు ఉండునో, ఆ మనస్కుడే మీయందు కూడా ఉండనివ్వండి. ఆయన దేవుని స్వరూపంలో ఉండి, దేవునితో సమానంగా ఉండటాన్ని దోపుడుగా భావించలేదు. కానీ తనను తాను తగ్గించుకొని, దాసుని స్వరూపాన్ని ధరించి, మనుష్యుల పోలికలో పుట్టాడు. మనుష్యునిగా కనబడినప్పుడు, ఆయన తనను తాను తగ్గించుకొని, మరణం వరకు విధేయుడయ్యాడు.” (ఫిలిప్పీయులకు 2:5-8.) అపొస్తలుని ఈ అత్యంత హృద్యమైన మాట, దానిలోని వ్యక్తీకరణలను పూర్తిగా తప్పుగా అర్థం చేసుకున్న మనుషుల వల్ల మనకు అస్పష్టంగా మారింది: