క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు సంబంధించి

చివరిగా, ఓ ధన్య తండ్రీ, నేను ఒట్టి చేతులతో మీ వద్దకు రాకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, శాంతి స్థాపనకు మరియు మంచి నిరీక్షణకు ఒక శుభశకునంగా, మీ నామమున ప్రచురించబడిన ఈ చిన్న గ్రంథాన్ని నా వెంట సమర్పిస్తున్నాను. మీ దుష్ట ముఖస్తుతిపరులు నాకు అనుమతి ఇచ్చి ఉంటే, లేదా ఇప్పటివరకు ఇచ్చివుంటే, నేను ఏ కార్యాలను ఎక్కువ ప్రయోజనం కోసం ఇష్టపడతానో మరియు ఏ పనులలో నిమగ్నమవ్వగలనో దీని ద్వారా మీరు గ్రహించవచ్చు. మీరు దాని బాహ్య రూపాన్ని చూస్తే, ఇది ఒక చిన్న విషయమే, కానీ, నేను పొరపాటు పడకపోతే, మీరు దాని అర్థాన్ని గ్రహిస్తే, ఇది క్రైస్తవ జీవిత సారాంశాన్ని ఒక చిన్న పరిధిలో పొందుపరిచినట్లు ఉంటుంది. నా ఈ పేదరికంలో, మీకు ఇవ్వడానికి నా వద్ద వేరే బహుమతి ఏమీ లేదు; అలాగే, ఒక ఆత్మీయ వరంతో ఐశ్వర్యవంతులు అవ్వడం తప్ప మీకు మరేదీ అవసరం లేదు. ప్రభువైన యేసు ఎల్లకాలం కాపాడును గాక, మీ పితృత్వానికి మరియు ధన్యతకు నన్ను నేను అప్పగిస్తున్నాను. ఆమేన్.

విట్టెన్‌బర్గ్; 6 సెప్టెంబర్, 1520.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి క్రైస్తవ విశ్వాసం చాలామందికి తేలికైన విషయంగా కనబడింది; అంతేకాదు, చాలామంది దానిని సామాజిక సద్గుణాలలో ఒకటిగా కూడా పరిగణిస్తారు; వారు అలా చేయడానికి కారణం, వారు దానిని అనుభవపూర్వకంగా నిరూపించుకోకపోవడం, మరియు దాని ప్రభావం ఏమిటో ఎన్నడూ రుచి చూడకపోవడం. ఎందుకంటే, శ్రమల ఒత్తిడిలో దాని స్ఫూర్తిని ఎప్పుడో ఒకప్పుడు రుచి చూడని ఏ వ్యక్తి కూడా దాని గురించి చక్కగా వ్రాయలేడు, లేదా సరిగ్గా వ్రాయబడిన దానిని బాగా అర్థం చేసుకోలేడు. అయితే, దానిని చాలా తక్కువ స్థాయిలోనైనా రుచి చూసినవాడు, దాని గురించి తగినంతగా ఎన్నడూ వ్రాయలేడు, మాట్లాడలేడు, ఆలోచించలేడు, లేదా వినలేడు. ఎందుకంటే అది నిత్యజీవమునకు ఉబుకుచున్న జీవజల ఊట, యోహాను సువార్త 4వ అధ్యాయంలో క్రీస్తు దానిని అలా పిలుస్తాడు.

ఇప్పుడు, నా వద్ద ఉన్న సమృద్ధి గురించి నేను గొప్పలు చెప్పుకోలేకపోయినా, నా దగ్గర ఉన్న వనరులు ఎంత తక్కువో నాకు తెలిసినప్పటికీ, అనేక శోధనలకు గురైన తర్వాత, నేను కొంత విశ్వాసాన్ని పొందానని ఆశిస్తున్నాను. ఇప్పటివరకు తమ మాటలను తామే అర్థం చేసుకోకుండా, అక్షరాలా అర్థం చేసుకుని, అతి సూక్ష్మంగా వాదించిన వారి కంటే, నేను ఈ విషయం గురించి మరింత సొగసుగా కాకపోయినా, కచ్చితంగా మరింత దృఢంగా మాట్లాడగలను. కాబట్టి, అజ్ఞానుల కోసం ఒక సులభమైన మార్గాన్ని చూపించడానికి—నేను సేవ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నది కేవలం వారికోసమే—ఆధ్యాత్మిక స్వేచ్ఛ మరియు బానిసత్వానికి సంబంధించిన ఈ రెండు ప్రతిపాదనలను నేను మొదటగా తెలియజేస్తున్నాను.

క్రైస్తవుడు అందరికంటే ఎక్కువ స్వేచ్ఛగల ప్రభువు, ఎవరికీ లోబడడు; క్రైస్తవుడు అందరికంటే ఎక్కువ విధేయతగల సేవకుడు, ప్రతిఒక్కరికీ లోబడి ఉంటాడు.

ఈ వాక్యాలు పరస్పర విరుద్ధంగా కనిపించినప్పటికీ, అవి ఒకదానితో ఒకటి ఏకీభవిస్తాయని కనుగొన్నప్పుడు, అవి నా ఉద్దేశ్యానికి ఎంతో ఉపయోగపడతాయి. అవి రెండూ పౌలు స్వయంగా చెప్పినవే, ఆయన ఇలా అంటాడు: "నేను అందరి నుండి స్వతంత్రుడనైనప్పటికీ, అందరికీ దాసుడనై ఉన్నాను."

(1 కొరింథీ. 9:19), మరియు: "ఒకరినొకరు ప్రేమించుకొనుట తప్ప మరి ఏదియు ఎవనికిని రుణపడియుండవద్దు." (రోమా. 13:8.) ప్రేమ దాని స్వభావరీత్యా ప్రియమైనవారి పట్ల విధేయత మరియు విధేయత కలిగి ఉంటుంది. ఈ విధంగా క్రీస్తు కూడా, అయినప్పటికీ

సర్వమునకు ప్రభువైనను, ఒక స్త్రీ గర్భమున పుట్టెను; ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడి పుట్టెను; ఒకేసారి స్వతంత్రుడూ దాసుడూ; ఒకేసారి దేవుని స్వరూపములోను, దాసుని స్వరూపములోను ఉండెను.

ఈ విషయాన్ని మనం మరింత లోతైన మరియు అంత సులభం కాని సూత్రంపై పరిశీలిద్దాం. మానవుడు ఆత్మీయ మరియు శారీరక అనే రెండు స్వభావాలతో కూడి ఉన్నాడు. ఆత్మీయ స్వభావం విషయానికి వస్తే, దానిని వారు ఆత్మ అని పిలుస్తారు, అతడు ఆత్మీయ, అంతర్గత, నూతన మానవుడు అని పిలువబడతాడు; శారీరక స్వభావం విషయానికి వస్తే, దానిని వారు శరీరం అని పిలుస్తారు, అతడు శారీరక, బాహ్య, పాత మానవుడు అని పిలువబడతాడు. అపొస్తలుడు దీని గురించి ఇలా చెబుతున్నాడు: "మన బాహ్య పురుషుడు నశించినను, అంతరంగ పురుషుడు అనుదినము నూతనపరచబడుచున్నాడు." (2 కొరింథీ. 4:16.) ఈ వైవిధ్యం యొక్క ఫలితం ఏమిటంటే, లేఖనాలలో ఒకే వ్యక్తి గురించి పరస్పర విరుద్ధమైన ప్రకటనలు చేయబడ్డాయి; వాస్తవం ఏమిటంటే, ఒకే వ్యక్తిలో ఈ ఇద్దరు వ్యక్తులు ఒకరికొకరు విరోధులుగా ఉన్నారు; శరీరం ఆత్మకు విరోధంగా కోరుకుంటుంది, మరియు ఆత్మ శరీరానికి విరోధంగా కోరుకుంటుంది. (గలతీ. 5:17.)

ఒక వ్యక్తి ఏ మార్గాల ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, స్వేచ్ఛ పొంది, నిజమైన క్రైస్తవుడు అవుతాడో; అనగా ఆత్మీయ, నూతన, మరియు అంతరంగ పురుషుడవుతాడో చూడటానికి, మనం మొదట అంతరంగ పురుషుని అనే విషయాన్ని సమీపిద్దాం. బాహ్య విషయాలలో ఏ ఒక్కటీ, వాటిని ఏ పేరుతో పిలిచినప్పటికీ, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటాన్ని మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛను కలిగించడంలోనూ, లేదా మరోవైపు, నీతిహీనతను మరియు బానిసత్వాన్ని కలిగించడంలోనూ ఏమాత్రం ప్రభావం చూపదనేది నిశ్చయం. దీనిని ఒక సులభమైన వాదన ద్వారా నిరూపించవచ్చు.

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి: శరీరం మంచి స్థితిలో, స్వేచ్ఛగా, జీవంతో నిండి ఉండటం; అది తన ఇష్టానుసారం తినడం, త్రాగడం, ప్రవర్తించడం వల్ల ఆత్మకు ఏమి ప్రయోజనం? ఎందుకంటే, అన్ని రకాల దుర్గుణాలకు బానిసలైన అత్యంత భక్తిహీనులు కూడా ఈ విషయాలలో సుభిక్షంగా ఉన్నారు కదా? అంతేకాక, అనారోగ్యం, బానిసత్వం, ఆకలి, దప్పిక లేదా మరే ఇతర బాహ్య కీడు అయినా ఆత్మకు ఏమి హాని చేయగలవు? ఎందుకంటే, అత్యంత భక్తిపరులు, మనస్సాక్షిలో అత్యంత స్వేచ్ఛగా ఉన్నవారు కూడా ఈ విషయాల వల్ల పీడింపబడుతున్నారు కదా? ఈ రెండు స్థితులకు ఆత్మ యొక్క స్వేచ్ఛతో గానీ, బానిసత్వంతో గానీ ఎటువంటి సంబంధం లేదు.

కాబట్టి శరీరాన్ని పవిత్ర వస్త్రాలతో అలంకరించుకోవడం, లేదా పవిత్ర స్థలాలలో నివసించడం, లేదా పవిత్రమైన కార్యాలలో నిమగ్నమవ్వడం, లేదా ప్రార్థించడం, ఉపవాసం ఉండటం, కొన్ని రకాల మాంసాలను విడిచిపెట్టడం, లేదా శరీరం ద్వారా మరియు శరీరంలో చేయగలిగే ఏ పనులైనా చేయడం వల్ల ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. ఆత్మ యొక్క నీతి మరియు స్వేచ్ఛ కొరకు పూర్తిగా భిన్నమైనది అవసరం, ఎందుకంటే ఆ విషయాలు

నేను చెప్పిన విషయాలు ఏ భక్తిహీనుడైనా చేయగలడు, మరియు ఈ విషయాల పట్ల భక్తి వలన కేవలం కపటవేషధారులు మాత్రమే పుడతారు. మరోవైపు, శరీరం అపవిత్రమైన వస్త్రాలు ధరించడం, అపవిత్రమైన ప్రదేశాలలో నివసించడం, సాధారణ పద్ధతిలో తినడం మరియు త్రాగడం, బిగ్గరగా ప్రార్థించకపోవడం, మరియు కపటవేషధారులు చేయగల పైన పేర్కొన్న అన్ని పనులను చేయకుండా వదిలివేయడం వలన ఆత్మకు ఏమాత్రం హాని జరగదు. 106

మరియు, ఊహాగానాలు, ధ్యానాలు, మరియు ఆత్మ యొక్క ప్రయత్నాల ద్వారా చేయగలిగే ఏ పనులైనా సరే, వాటన్నిటినీ పక్కన పెట్టడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు. జీవితానికి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి, మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు ఒకే ఒక్క విషయం అవసరం; అదే దేవుని అతి పరిశుద్ధ వాక్యమైన క్రీస్తు సువార్త. ఆయన చెప్పినట్లుగా: "నేనే పునరుత్థానమును జీవమును; నా యందు విశ్వాసముంచినవాడు నిత్యము నశించడు" (యోహాను 11:25); మరియు (యోహాను 8:36) "కుమారుడు మిమ్మును స్వతంత్రులుగా చేసిన యెడల మీరు నిజముగా స్వతంత్రులగుదురు;" మరియు (మత్తయి 4:4), "మనుష్యుడు రొట్టెనుబట్టి మాత్రమే కాదు, దేవుని నోటి నుండి వచ్చు ప్రతి మాటనుబట్టి బ్రదుకును."

కాబట్టి, దేవుని వాక్యం తప్ప ఆత్మకు మరేదీ అవసరం లేదనే విషయాన్ని మనం నిశ్చయంగా, దృఢంగా విశ్వసిస్తే, ఎందుకంటే ఆ వాక్యం లేకుండా దాని అవసరాలలో ఏ ఒక్కటీ తీరదు.

అయితే, ఆ వాక్యమును కలిగియున్నందున అది సంపూర్ణమైనది, దేనికీ లోటు ఉండదు; ఎందుకంటే అది జీవమునకు, సత్యమునకు, వెలుగునకు, సమాధానమునకు, నీతికి, రక్షణకు, ఆనందమునకు, స్వేచ్ఛకు, జ్ఞానమునకు, సద్గుణమునకు, కృపకు, మహిమకు మరియు ప్రతి మంచిదానికి సంబంధించిన వాక్యము. ఈ కారణంగానే ప్రవక్త ఒక సంపూర్ణ కీర్తనలో

(కీర్తనలు 119వ అధ్యాయం), మరియు అనేక ఇతర చోట్ల, ఎన్నో మూలుగులతో మరియు మాటలతో దేవుని వాక్యం కోసం నిట్టూర్పులు విడుస్తూ దానిని ప్రార్థిస్తాడు.

మరలా, దేవుడు తన మాటలను వినకుండా కరువును పంపినప్పుడు ఆయన ఉగ్రత యొక్క అత్యంత క్రూరమైన దెబ్బ మరొకటి లేదు (ఆమోసు 8:11); అలాగే, ఆయన తన వాక్యాన్ని పంపడం కంటే గొప్ప అనుగ్రహం మరొకటి లేదు, ఇలా చెప్పబడింది: "ఆయన తన వాక్యాన్ని పంపి వారిని స్వస్థపరిచి, వారి నాశనము నుండి వారిని విడిపించెను." (కీర్తనలు 107:20). క్రీస్తు వాక్య పరిచర్య తప్ప మరే ఇతర కార్యానికి పంపబడలేదు, మరియు అపొస్తలుల క్రమం, బిషప్‌ల క్రమం, మరియు యావత్ మతగురువుల సమూహం వాక్య పరిచర్య తప్ప మరే ఇతర ఉద్దేశ్యం కోసం పిలువబడి, స్థాపించబడలేదు.

అయితే మీరు ఇలా అడుగుతారు:—"దేవుని వాక్యములు అనేకముగా ఉండగా, ఈ వాక్యము ఏమిటి? దీనిని ఏ సాధనము ద్వారా ఉపయోగించాలి?" నేను జవాబిచ్చునదేమనగా, అపొస్తలుడైన పౌలు (రోమా 1:1) అది ఏమిటో వివరిస్తున్నాడు, అదేమనగా, అది దేవుని సువార్త. అది మానవరూపము ధరించి, శ్రమపడి, పునరుత్థానమై, పరిశుద్ధపరచువాడైన ఆత్మ ద్వారా మహిమపరచబడిన తన కుమారుని గూర్చినది. క్రీస్తును ప్రకటించడమంటే ఆత్మకు ఆహారమివ్వడం, దానిని నీతిమంతునిగా తీర్చడం, దానికి స్వేచ్ఛనివ్వడం, మరియు ఆ ప్రకటనను విశ్వసించినట్లయితే దానిని రక్షించడం. ఎందుకంటే, విశ్వాసం మరియు దేవుని వాక్యాన్ని సమర్థవంతంగా ఉపయోగించడం మాత్రమే రక్షణను తెస్తాయి. "నీవు నీ నోటితో ప్రభువైన యేసును ఒప్పుకొని, దేవుడు ఆయనను మృతులలో నుండి లేపినాడని నీ హృదయములో విశ్వసించిన యెడల నీవు రక్షింపబడెదవు." (రోమా 10:9).

మరియు మరలా: "విశ్వసించు ప్రతివానికి నీతి కలుగుటకై క్రీస్తే ధర్మశాస్త్రమునకు అంతము" (రోమా 10:4); మరియు "నీతిమంతులు విశ్వాసము వలన జీవించుదురు." (రోమా 1:17). ఎందుకంటే దేవుని వాక్యమును ఏ క్రియల వలన పొందలేము, కేవలం విశ్వాసము వలన మాత్రమే దానిని ఘనపరచగలము. అందువలన, ఆత్మకు జీవము మరియు నీతి కొరకు వాక్యము మాత్రమే అవసరమైనట్లే, అది ఏ క్రియల వలన కాక, కేవలం విశ్వాసము వలన మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీర్చబడుతుందని స్పష్టమవుతోంది.

ఎందుకంటే, దాన్ని వేరే ఏ విధంగానైనా సమర్థించగలిగితే, దానికి వాక్యముతో గానీ, తత్ఫలితంగా విశ్వాసంతో గానీ అవసరం ఉండదు.

అయితే ఈ విశ్వాసం క్రియలతో ఏమాత్రం పొసగదు; అంటే, ఆ క్రియలు ఏవైనా సరే, వాటితో పాటు మీరు నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరని మీరు తలంచినట్లయితే. ఎందుకంటే ఇది రెండు అభిప్రాయాల మధ్య సందిగ్ధంగా ఉండటం, బయలును ఆరాధించడం, మరియు అతని చేతిని ముద్దుపెట్టుకోవడం వంటిది; యోబు చెప్పినట్లుగా, ఇది చాలా పెద్ద పాపం. కాబట్టి, మీరు విశ్వసించడం ప్రారంభించినప్పుడు, మీలో ఉన్నదంతా పూర్తిగా దోషపూరితమైనది, పాపభరితమైనది మరియు నాశనానికి గురయ్యేది అని అదే సమయంలో మీరు తెలుసుకుంటారు; ఈ మాట ప్రకారం: "అందరూ పాపం చేసి, దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు." (రోమా 3:23). మరియు ఇంకా: "నీతిమంతుడు ఒక్కడూ లేడు; వారందరూ మార్గము నుండి తొలగిపోయారు; వారందరూ నిష్ప్రయోజకులైపోయారు; మేలు చేసేవాడు ఒక్కడూ లేడు." (రోమా. 3:10-12.) మీరు దీనిని నేర్చుకున్నప్పుడు, క్రీస్తు మీకు అవసరమని మీరు తెలుసుకుంటారు; ఎందుకంటే ఆయన మీ కొరకు శ్రమపడి తిరిగి లేచాడు. ఆయనయందు విశ్వాసముంచడం ద్వారా, మీరు ఆ విశ్వాసము చేత మరొక మనిషిగా మారవచ్చు, మీ పాపాలన్నీ క్షమించబడతాయి, మరియు మరొకరి యోగ్యతల ద్వారా, అనగా కేవలం క్రీస్తు యోగ్యతల ద్వారానే మీరు నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారు.

అప్పటి నుండి ఈ విశ్వాసం అంతరంగ పురుషునిలో మాత్రమే పరిపాలించగలదు, ఎందుకంటే ఇలా చెప్పబడింది: "హృదయముతో మనుష్యుడు నీతి కలుగునట్లు విశ్వసించును" (రోమా. 10:10); మరియు అది మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీరుస్తుంది కాబట్టి, ఏ బాహ్య క్రియ లేదా శ్రమ ద్వారా అంతరంగ పురుషుడు ఏమాత్రం నీతిమంతునిగా తీర్చబడలేడని, స్వతంత్రుడవలేడని, మరియు రక్షింపబడలేడని స్పష్టమవుతుంది; మరియు ఏ క్రియలకు కూడా అతనితో ఎలాంటి సంబంధం లేదు. కాబట్టి, మరోవైపు, కేవలం భక్తిహీనత మరియు హృదయ అవిశ్వాసం ద్వారానే అతను అపరాధి అవుతాడు, పాపానికి బానిస అవుతాడు, మరియు శిక్షకు అర్హుడవుతాడు; ఏ బాహ్య పాపం లేదా క్రియ ద్వారా కాదు. అందువల్ల ప్రతి క్రైస్తవుని యొక్క మొదటి శ్రద్ధ ఏమిటంటే, క్రియల మీద ఆధారపడటాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, తన విశ్వాసాన్ని మాత్రమే మరింతగా బలపరుచుకోవడం, మరియు దాని ద్వారా క్రియల గురించిన జ్ఞానంలో కాకుండా, తన కొరకు శ్రమపడి తిరిగి లేచిన క్రీస్తు యేసు గురించిన జ్ఞానంలో వృద్ధి చెందడం; పేతురు బోధించినట్లుగా, అతను ఏ ఇతర క్రియను క్రైస్తవ క్రియగా పరిగణించడు. ఈ విధంగా

దేవుని కార్యములను తాము చేయుటకు ఏమి చేయాలని యూదులు ఆయనను అడిగినప్పుడు, వారు గర్విష్ఠులని ఆయన చూసిన ఆ అనేక కార్యములను ఆయన తృణీకరించి, వారికి ఒక్కటే ఆజ్ఞాపించెను: "ఆయన పంపిన వానియందు మీరు విశ్వాసముంచుటయే దేవుని కార్యము; తండ్రియైన దేవుడు ఆయనకు ముద్రవేసియున్నాడు." (యోహాను 6:27, 29.)

కాబట్టి క్రీస్తునందు సరైన విశ్వాసం అనేది సాటిలేని నిధి, అది సార్వత్రిక రక్షణను తనతో పాటు తెచ్చుకొని, సమస్త కీడు నుండి కాపాడుతుంది, ఈ విధంగా చెప్పబడింది: "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును; విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును." (మార్కు 16:16). యెషయా ఈ నిధిని చూస్తూ ఇలా ప్రవచించాడు: "నిర్ణయించబడిన నాశనము నీతితో పొంగిపొర్లును. సైన్యములకధిపతియగు దేవుడు దేశమధ్యమున నిర్ణయించబడిన నాశనమును కలుగజేయును."

(యెషయా 10:22, 23.) ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది:—"ధర్మశాస్త్రమును క్లుప్తంగాను, సంపూర్ణంగాను నెరవేర్చు విశ్వాసము, నమ్మినవారిని అటువంటి నీతితో నింపుతుంది, దానివల్ల వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరేదీ అవసరం ఉండదు." పౌలు కూడా అలాగే అంటాడు: "ఎందుకంటే మనిషి హృదయముతో నీతి కొరకు నమ్ముతాడు." (రోమా 10:10.) అయితే, లేఖనాలలో మనకు ఎన్నో క్రియలు, ఆచారాలు, మరియు నియమాలు నిర్దేశించబడినప్పుడు, కేవలం విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుందని, మరియు క్రియలు లేకుండా ఇంత గొప్ప మేలుల నిధిని అందిస్తుందని ఎలా సాధ్యమని మీరు అడుగుతారు. నేను జవాబిస్తాను: అన్నిటికంటే ముందు నేను చెప్పినదాన్ని గుర్తుంచుకోండి, క్రియలు లేకుండా కేవలం విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది, విడిపిస్తుంది, మరియు రక్షిస్తుంది, దీనిని నేను క్రింద మరింత స్పష్టంగా చూపిస్తాను.

ఇంతలో, దేవుని లేఖనమంతయు ఆజ్ఞలు మరియు వాగ్దానాలు అనే రెండు భాగాలుగా విభజించబడిందని గమనించాలి. ఆజ్ఞలు నిశ్చయంగా ఏది మంచిదో మనకు బోధిస్తాయి, కానీ అవి బోధించినది వెంటనే నెరవేర్చబడదు. ఎందుకంటే మనం ఏమి చేయాలో అవి మనకు చూపిస్తాయి కానీ, దానిని చేయడానికి కావలసిన శక్తిని మనకు ఇవ్వవు. అయినప్పటికీ, మనిషికి తన గురించి తానే తెలియజేసే ఉద్దేశ్యంతో అవి నియమించబడ్డాయి; తద్వారా వాటి ద్వారా అతడు మంచి చేయడంలో తన అసమర్థతను తెలుసుకొని, తన సొంత బలంపై నిరాశ చెందగలడు. ఈ కారణంగానే వాటిని పాత నిబంధన అని పిలుస్తారు, మరియు అవి నిజంగానే పాత నిబంధన.

ఉదాహరణకు: "నీవు ఆశించకూడదు," అనేది ఒక ఆజ్ఞ, దీని ద్వారా మనమందరం పాపులమని దోషులుగా నిర్ధారించబడతాము; ఎందుకంటే ఒక వ్యక్తి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆశించకుండా ఉండలేడు. కాబట్టి, ఆ ఆజ్ఞను నెరవేర్చి, ఆశించకుండా ఉండాలంటే, అతను తనపై తాను నిరాశ చెందవలసి వస్తుంది, మరియు తనలో తాను కనుగొనలేని సహాయాన్ని వేరే చోట, మరొకరి ద్వారా వెతకవలసి వస్తుంది; చెప్పబడినట్లుగా: "ఓ ఇశ్రాయేలూ, నీవు నిన్ను నీవే నాశనం చేసుకున్నావు; కానీ నా యందు నీకు సహాయం ఉంది." (హోషేయ 13:9). ఇప్పుడు ఈ ఒక్క ఆజ్ఞ ద్వారా ఏమి చేయబడిందో, అది అందరి ద్వారా చేయబడుతుంది; ఎందుకంటే అవన్నీ మన ద్వారా నెరవేర్చబడటానికి సమానంగా అసాధ్యం.

ఇప్పుడు ఒక వ్యక్తి ఆజ్ఞల ద్వారా తన అసమర్థతను తెలుసుకుని, ఏ విధంగానైనా ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చగలనా అని ఆందోళన చెందినప్పుడు—ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం నెరవేర్చబడాలి, అప్పుడే దానిలోని ఏ అక్షరమైనా తొలగిపోదు; లేకపోతే అతను నిస్సందేహంగా శిక్షించబడతాడు—అప్పుడు, నిజంగా అణకువగా ఉండి, తన దృష్టిలో తాను శూన్యుడిగా చేయబడినప్పుడు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి మరియు రక్షణ పొందడానికి తనలో తనకు ఏ ఆధారం కనిపించదు.

అప్పుడు లేఖనంలోని మరొక భాగంలో దేవుని వాగ్దానాలు వస్తాయి, అవి దేవుని మహిమను ప్రకటిస్తూ ఇలా చెబుతాయి: "మీరు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చవలెననియు, ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించినట్లు దురాశపడకూడదనియు కోరుకుంటే, ఇదిగో, క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచండి; ఆయనయందు మీకు కృప, నీతి, సమాధానము, మరియు స్వేచ్ఛ వాగ్దానము చేయబడినవి." మీరు విశ్వాసముంచిన యెడల ఈ సమస్తము మీకు కలుగును; విశ్వాసముంచని యెడల అవి మీకు లేకుండా పోవును. ఎందుకనగా, అనేకములైనను నిష్ప్రయోజనమైనను ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలన్నిటి వలన మీకు అసాధ్యమైన దానిని, మీరు విశ్వాసము ద్వారా సులువుగాను, సంక్షిప్తంగాను నెరవేర్చెదరు; ఎందుకనగా తండ్రియైన దేవుడు సమస్తమును విశ్వాసము మీద ఆధారపడేలా చేసెను, అందువలన ఎవరికి అది ఉందో వారికి సమస్తమును ఉన్నవి, మరియు ఎవరికి అది లేదో వారికి ఏమీ లేనివి. "దేవుడు అందరి మీద కరుణ చూపించుటకై, వారందరిని అవిశ్వాసములో బంధించెను." (రోమా. 11:32). ఈ విధంగా దేవుని వాగ్దానాలు, ఆజ్ఞలు కోరేవాటిని ఇస్తాయి మరియు ధర్మశాస్త్రం ఆజ్ఞాపించేవాటిని నెరవేరుస్తాయి; అందువలన ఆజ్ఞలు మరియు వాటి నెరవేర్పు రెండూ కేవలం దేవుని నుండి మాత్రమే వచ్చినవి. ఆయనే ఆజ్ఞాపిస్తాడు. ఆయనే నెరవేరుస్తాడు కూడా. అందువల్ల దేవుని వాగ్దానాలు క్రొత్త నిబంధనకు చెందినవి; అంతేకాదు, అవే క్రొత్త నిబంధన.

ఇప్పుడు దేవుని ఈ వాగ్దానాలు పరిశుద్ధత, సత్యం, నీతి, స్వేచ్ఛ మరియు శాంతికి సంబంధించిన మాటలు, మరియు అవి సార్వత్రిక మంచితనంతో నిండి ఉన్నాయి కాబట్టి; వాటిని దృఢమైన విశ్వాసంతో హత్తుకొనే ఆత్మ, వాటితో ఎంతగానో ఏకమవుతుంది, అంతేకాదు, వాటిలో పూర్తిగా లీనమైపోతుంది, తద్వారా అది వాటి సకల సద్గుణాలలో పాలుపంచుకోవడమే కాకుండా, వాటిచేత పూర్తిగా నిండిపోయి, తళతళా నిండిపోతుంది. ఎందుకంటే క్రీస్తు స్పర్శ స్వస్థపరిచేది అయితే, ఆ అత్యంత సున్నితమైన ఆధ్యాత్మిక స్పర్శ, అంతేకాదు వాక్యంలో లీనమవడం, వాక్యానికి సంబంధించిన వాటన్నిటినీ ఆత్మకు ఎంతగానో అందిస్తుంది. కాబట్టి, ఈ విధంగా ఆత్మ, క్రియలు లేకుండా కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే, దేవుని వాక్యం నుండి నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, పరిశుద్ధపరచబడి, సత్యం, శాంతి మరియు స్వేచ్ఛతో నింపబడి, ప్రతి మంచి దానితో సంపూర్ణంగా నింపబడి, నిజంగా దేవుని బిడ్డగా చేయబడుతుంది; చెప్పబడినట్లుగా: "ఆయన నామమునందు విశ్వాసముంచువారికి, అనగా దేవుని కుమారులగుటకు ఆయన అధికారమిచ్చెను." (యోహాను 1:12.) 110 వీటన్నిటి నుండి విశ్వాసానికి ఎందుకంత గొప్ప శక్తి ఉందో, మరియు ఏ మంచి క్రియలు గానీ, లేదా అన్ని మంచి క్రియలు కలిపినా కూడా, దానితో ఎందుకు పోల్చలేవో సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు; ఎందుకంటే ఏ క్రియ కూడా దేవుని వాక్యమునకు అంటుకొనజాలదు, లేదా ఆత్మలో ఉండజాలదు. విశ్వాసం మరియు వాక్యము మాత్రమే దానిలో పరిపాలిస్తాయి; మరియు వాక్యము ఎలా ఉంటుందో, ఆత్మ కూడా దాని ద్వారా అలాగే తయారవుతుంది; అగ్నికి గురైన ఇనుము, అగ్నితో ఐక్యమవడం వలన అగ్నిలాగే ప్రకాశిస్తుంది. కాబట్టి ఒక క్రైస్తవునికి అతని విశ్వాసమే అన్నింటికీ సరిపోతుందని, మరియు నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి అతనికి క్రియల అవసరం లేదని స్పష్టమవుతుంది. కానీ అతనికి క్రియల అవసరం లేకపోతే, అతనికి ధర్మశాస్త్రము కూడా అవసరం లేదు; మరియు, అతనికి ధర్మశాస్త్రము అవసరం లేకపోతే, అతను నిశ్చయంగా ధర్మశాస్త్రం నుండి విముక్తుడవుతాడు, మరియు ఈ మాట నిజం: "ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతుని కొరకు చేయబడినది కాదు." (1 తిమోతి 1:9) ఇదే ఆ క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ, మన విశ్వాసం; దాని ఫలితం ఏమిటంటే, మనం అజాగ్రత్తగా ఉండటం లేదా చెడు జీవితం గడపడం కాదు, కానీ నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు రక్షణ పొందడానికి ఎవరికీ ధర్మశాస్త్రం లేదా కర్మల అవసరం ఉండకూడదు.

దీనిని మనం విశ్వాసం యొక్క మొదటి సద్గుణంగా పరిగణిద్దాం; మరియు రెండవ దానిని కూడా చూద్దాం. ఇది కూడా విశ్వాసం యొక్క ఒక విధి; అది ఎవరినైతే విశ్వసిస్తుందో, వారిని సత్యవంతులుగా మరియు నమ్మదగినవారిగా భావించి, అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో, అత్యున్నత కీర్తితో గౌరవిస్తుంది. ఎందుకంటే, మనం ఎవరినైతే విశ్వసిస్తామో, వారిని సత్యం మరియు నీతి అనే కీర్తితో గౌరవిస్తాము, దానికి మించిన గౌరవం మరొకటి లేదు. సత్యం, నీతి మరియు సంపూర్ణ మంచితనం కంటే ఉన్నతమైన గౌరవాన్ని మనం ఎవరికైనా ఎలా ఆపాదించగలం? మరోవైపు, మనం ఒకరిని అవిశ్వసించినప్పుడు చేసే విధంగా, వారిపై అసత్యం మరియు అనీతి అనే ముద్ర వేయడం లేదా వారిని అలా అనుమానించడం అత్యంత ఘోరమైన అవమానం.

ఈ విధంగా ఆత్మ, దేవుని వాగ్దానాలను దృఢంగా విశ్వసించడం ద్వారా, ఆయన సత్యవంతుడని మరియు నీతిమంతుడని భావిస్తుంది; మరియు అలా ఉన్నందుకు లభించే కీర్తి కంటే గొప్ప మహిమను దేవునికి ఆపాదించదు. దేవునికి చేసే అత్యున్నతమైన ఆరాధన ఏమిటంటే, ఆయనకు సత్యం, నీతి మరియు మనం విశ్వసించే వ్యక్తికి ఆపాదించవలసిన ఏ గుణాలనైనా ఆపాదించడమే. ఇలా చేయడం ద్వారా ఆత్మ ఆయన సంపూర్ణ చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి సిద్ధంగా ఉందని చూపిస్తుంది; ఇలా చేయడం ద్వారా అది ఆయన నామాన్ని పవిత్రపరుస్తుంది, మరియు దేవునికి ఇష్టమైన రీతిలో వ్యవహరించబడటానికి తనను తాను అప్పగించుకుంటుంది. ఎందుకంటే అది ఆయన వాగ్దానాలను గట్టిగా పట్టుకుంటుంది, మరియు ఆయన సత్యవంతుడు, నీతిమంతుడు, జ్ఞాని అని, మరియు అన్నిటినీ ఉత్తమ రీతిలో చేస్తాడని, ఏర్పాటు చేస్తాడని, మరియు సమస్తమును సమకూరుస్తాడని ఎన్నడూ సందేహించదు. అటువంటి ఆత్మ, తన ఈ విశ్వాసంలో, అన్ని విషయాలలో దేవునికి అత్యంత విధేయత చూపదా? అటువంటి విధేయత ద్వారా సంపూర్ణంగా నెరవేర్చబడని ఆజ్ఞ ఇంకేముంది? సార్వత్రిక విధేయత కంటే సంపూర్ణమైన నెరవేర్పు ఇంకేముంటుంది? ఇది కర్మల ద్వారా కాదు, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే నెరవేరుతుంది.

మరోవైపు, దేవుని వాగ్దానాలను నమ్మకపోవడం కంటే పెద్ద తిరుగుబాటు, భక్తిహీనత లేదా ఆయనకు చేసే అవమానం ఇంకేముంటుంది? ఇది దేవుణ్ణి అబద్ధికుడని నమ్మడమో, లేక సందేహించడమో తప్ప మరేమిటి?

ఆయన సత్యం అంటే—మనకు మనం సత్యాన్ని ఆపాదించుకోవడం, కానీ దేవునికి అసత్యాన్ని, అల్పత్వాన్ని ఆపాదించడమా? ఇలా చేయడం ద్వారా, ఒక వ్యక్తి దేవుణ్ణి తిరస్కరించి, తన హృదయంలోనే తనను తాను ఒక విగ్రహంగా నిలబెట్టుకోవడం లేదా? అలాంటప్పుడు, అటువంటి భక్తిహీనతతో చేసిన క్రియలు, అవి దేవదూతల లేదా అపోస్తలుల క్రియలైనప్పటికీ, మనకు ఏ ప్రయోజనం చేకూర్చగలవు? దేవుడు అందరినీ కోపంలో గానీ, దురాశలో గానీ కాదు, అవిశ్వాసంలో బంధించడం న్యాయమే; ఎందుకంటే, పవిత్రత మరియు దయాగుణం (ఇవి సామాజిక మరియు మానవ సద్గుణాలు) వంటి క్రియల ద్వారా తాము ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేరుస్తున్నామని చెప్పుకునేవారు, దానివల్ల తాము రక్షింపబడతామని భావించకూడదు; కానీ, అవిశ్వాసమనే పాపంలో చేర్చబడినందున, వారు కరుణను కోరవచ్చు లేదా న్యాయంగా శిక్షించబడవచ్చు.

అయితే, సత్యం తనకు ఆపాదించబడిందని, మరియు మన హృదయాలలోని విశ్వాసం ద్వారా తాను అర్హుడైన ఘనత అంతటితో ఆయన ఘనపరచబడ్డాడని దేవుడు చూసినప్పుడు, దానికి ప్రతిఫలంగా ఆయన ఆ విశ్వాసం నిమిత్తం మనలను ఘనపరుస్తాడు; మనకు సత్యాన్ని, నీతిని ఆపాదిస్తాడు. ఎందుకంటే, దేవునికి చెందవలసిన దానిని ఆయనకు చెల్లించడం ద్వారా విశ్వాసం సత్యాన్ని, నీతిని కలుగజేస్తుంది; అందువల్ల దానికి ప్రతిఫలంగా దేవుడు మన నీతికి మహిమను ఇస్తాడు. దేవుడు సత్యవంతుడు మరియు నీతిమంతుడు అనే విషయం సత్యమైనది మరియు నీతివంతమైనది; ఈ విషయాన్ని ఒప్పుకొని, ఈ గుణాలను ఆయనకు ఆపాదించడమే మనమూ సత్యవంతులుగా, నీతిమంతులుగా ఉండటం. ఈ విధంగా

ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "నన్ను ఘనపరచువారిని నేను ఘనపరుస్తాను, నన్ను తృణీకరించువారిని నేను తృణీకరిస్తాను." (1 సమూయేలు 2:30). అలాగే పౌలు ఇలా అంటున్నాడు, అబ్రాహాము తన విశ్వాసం ద్వారా దేవునికి మహిమను ఇచ్చాడు కాబట్టి, ఆ విశ్వాసం అతనికి నీతిగా ఎంచబడింది; మరియు అదే కారణంతో, మనం విశ్వసిస్తే, మన విశ్వాసం కూడా నీతిగా ఎంచబడుతుంది. (రోమా 4)

విశ్వాసము యొక్క మూడవ సాటిలేని కృప ఏమనగా, అది భార్యను భర్తతో ఐక్యపరచినట్లు ఆత్మను క్రీస్తుతో ఐక్యపరుస్తుంది; అపొస్తలుడు బోధించినట్లుగా, ఈ మర్మము ద్వారా క్రీస్తు మరియు ఆత్మ ఒకే శరీరముగా చేయబడతాయి. ఇప్పుడు, వారు ఒకే శరీరమైతే, మరియు వారి మధ్య ఒక నిజమైన వివాహం—అంతేకాదు, అన్ని వివాహాలలోకెల్లా అత్యంత పరిపూర్ణమైనది—జరిగితే (ఎందుకంటే మానవ వివాహాలు ఈ ఒకే గొప్ప వివాహానికి బలహీనమైన నమూనాలు మాత్రమే), అప్పుడు వారి వద్ద ఉన్నదంతా, మంచివైనా చెడ్డవైనా, ఉమ్మడిగా వారి సొంతం అవుతుంది; తద్వారా క్రీస్తుకు ఏది సొంతమైనదో, దానిని విశ్వసించే ఆత్మ తనదిగా చెప్పుకొని గర్వించగలదు, మరియు ఆత్మకు ఏది చెందినదో, దానిని క్రీస్తు తనదిగా చెప్పుకుంటాడు.

మనం ఈ ఆస్తులను పోల్చి చూస్తే, లాభం ఎంత అమూల్యమైనదో మనకు తెలుస్తుంది. క్రీస్తు కృప, జీవం, మరియు రక్షణతో నిండి ఉన్నాడు; ఆత్మ పాపం, మరణం, మరియు శిక్షతో నిండి ఉంది. విశ్వాసం ప్రవేశించినప్పుడు, పాపం, మరణం, మరియు పాతాళం క్రీస్తుకు చెందుతాయి, మరియు కృప, జీవం, మరియు రక్షణ ఆత్మకు చెందుతాయి. ఎందుకంటే, అతడు భర్త అయితే, తన భార్యకు చెందిన దానిని తప్పక తీసుకోవాలి, మరియు అదే సమయంలో, తనకు చెందిన దానిని తన భార్యకు ఇవ్వాలి. ఎందుకంటే, తన శరీరాన్ని మరియు తనను తాను ఆమెకు ఇచ్చినప్పుడు, తనకు చెందినదంతా ఆమెకు ఇవ్వకుండా ఎలా ఉండగలడు? మరియు, తన భార్య శరీరాన్ని తీసుకున్నప్పుడు, ఆమెకు చెందినదంతా తీసుకోకుండా ఎలా ఉండగలడు?

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి: దీనిలో సహవాసం యొక్క ఆనందకరమైన దృశ్యం మాత్రమే కాకుండా, విజయం, రక్షణ మరియు విమోచన అనే ఫలవంతమైన యుద్ధం కూడా ప్రదర్శించబడుతుంది. ఎందుకంటే క్రీస్తు దేవుడు మరియు మానవుడు, మరియు ఆయన పాపం చేయని, మరణించని, లేదా శిక్షించబడని వ్యక్తి; అంతేకాదు, పాపం చేయలేడు, మరణించలేడు, లేదా శిక్షించబడలేడు; మరియు ఆయన నీతి, జీవం మరియు రక్షణ అజేయమైనవి, నిత్యమైనవి మరియు సర్వశక్తివంతమైనవి; అటువంటి వ్యక్తి, విశ్వాసం అనే వివాహ ఉంగరం ద్వారా, తన భార్య యొక్క పాపాలలో, మరణంలో మరియు నరకంలో పాలుపంచుకొని, వాటిని తనవిగా చేసుకుని, అవి తనవే అయినట్లుగా మరియు తానే పాపం చేసినట్లుగా భావించి వాటితో వ్యవహరించినప్పుడు; మరియు ఆయన శ్రమపడి, మరణించి, అన్నిటినీ జయించడానికి పాతాళానికి దిగినప్పుడు, పాపం, మరణం మరియు పాతాళం ఆయనను మింగివేయలేవు కాబట్టి, అవి ఆయన చేతనే ఒక భయంకరమైన పోరాటంలో మింగివేయబడాలి. ఎందుకంటే ఆయన నీతి సమస్త మనుష్యుల పాపాల కన్నా ఉన్నతమైనది; ఆయన జీవం సమస్త మరణం కన్నా శక్తివంతమైనది; ఆయన రక్షణ సర్వనరకం కన్నా అభేద్యమైనది.

ఈ విధంగా, క్రీస్తునందలి తన విశ్వాసమనే వాగ్దానం ద్వారా, విశ్వసించే ఆత్మ సమస్త పాపముల నుండి విముక్తి పొంది, మరణభయం లేకుండా, పాతాళం నుండి సురక్షితంగా ఉండి, తన భర్తయైన క్రీస్తు యొక్క నిత్య నీతి, జీవం మరియు రక్షణతో నింపబడుతుంది. ఈ విధంగా ఆయన వాక్యమనే జలస్నానముతో, అనగా జీవము, నీతి మరియు రక్షణనిచ్చే వాక్యమనే విశ్వాసముతో, మచ్చగాని ముడతగాని లేని మహిమగల వధువును తనకు తానుగా సమర్పించుకుంటాడు. ఈ విధంగా ఆయన "విశ్వాసములోను, నీతిలోను, తీర్పులోను, ప్రేమలోను, కనికరములోను" ఆమెను తనకు తానుగా నిశ్చయించుకుంటాడు. (హోషేయ 2:19, 20.)

అయితే ఈ రాచరిక వివాహాన్ని ఎవరు అంతగా విలువైనదిగా భావించగలరు? ఈ కృప యొక్క మహిమ ఐశ్వర్యాన్ని ఎవరు గ్రహించగలరు? ధనవంతుడును భక్తిగల భర్తనైన క్రీస్తు, అవసరంలో ఉన్న మరియు భక్తిహీనురాలైన ఒక వేశ్యను భార్యగా స్వీకరించి, ఆమెలోని సమస్త కీడుల నుండి ఆమెను విమోచించి, తన మేలైన వాటన్నిటితో ఆమెను నింపుతాడు. ఇప్పుడు ఆమె పాపాలు ఆమెను నాశనం చేయడం అసాధ్యం, ఎందుకంటే అవి క్రీస్తుపై మోపబడి ఆయనలో మ్రింగివేయబడ్డాయి; మరియు ఆమె తన భర్తయైన క్రీస్తులో తన సొంతమని చెప్పుకోగల నీతిని కలిగి ఉంది; దానిని ఆమె తన పాపాలన్నిటికీ, మరణానికి మరియు నరకానికి వ్యతిరేకంగా ధైర్యముతో నిలబెట్టగలదు, ఇలా చెబుతూ: "నేను పాపము చేసినయెడల, నేను విశ్వసించు నా క్రీస్తు పాపము చేయలేదు; నావన్నియు ఆయనవే, ఆయనవన్నియు నావే;" వ్రాయబడినట్లుగా, "నా ప్రియుడు నా వాడు, నేను అతని దానిని." (పరమగీతము 2:16). పౌలు ఇలా అంటాడు: "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనకు విజయాన్ని అనుగ్రహించే దేవునికి స్తోత్రం;" పాపం మరియు మరణంపై విజయం, ఆయన చెప్పినట్లుగా: "మరణపు ముల్లు పాపమే, పాపపు బలం ధర్మశాస్త్రమే." (1 కొరింథీయులకు 15:56, 57).

వీటన్నిటి నుండి, విశ్వాసానికి ఎందుకంత ప్రాముఖ్యము ఇవ్వబడిందో మీరు మరలా అర్థం చేసుకుంటారు; ఎందుకంటే అది ఒక్కటే ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చి, ఏ క్రియలు లేకుండానే నీతిమంతులుగా తీర్చగలదు. ఎందుకంటే, "నీవు ఒక్క దేవుణ్ణి మాత్రమే ఆరాధించాలి" అని చెప్పే మొదటి ఆజ్ఞ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నెరవేర్చబడుతుందని మీరు చూస్తున్నారు.

మీ పాదాల అడుగు భాగం నుండి మీ తల పైభాగం వరకు మీరు కేవలం సత్క్రియలు మాత్రమే చేసినట్లయితే, మీరు దేవుణ్ణి ఆరాధించడం లేదు, మొదటి ఆజ్ఞను కూడా నెరవేర్చడం లేదు. ఎందుకంటే, నిజానికి ఆపాదించబడవలసిన విధంగా, సత్యం యొక్క మరియు విశ్వవ్యాప్త మంచితనం యొక్క మహిమను ఆయనకు ఆపాదించకుండా దేవుణ్ణి ఆరాధించడం అసాధ్యం. అయితే ఇది క్రియల ద్వారా కాదు, కేవలం హృదయ విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే జరుగుతుంది. క్రియలు చేయడం ద్వారా కాదు, విశ్వసించడం ద్వారానే మనం దేవుణ్ణి మహిమపరుస్తాము మరియు ఆయన సత్యవంతుడని ఒప్పుకుంటాము. ఈ కారణంగా విశ్వాసమే ఒక క్రైస్తవునికి ఏకైక నీతి, మరియు దానిని నెరవేర్చడం...

ఆజ్ఞలన్నిటి విషయంలో క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి. ఎందుకంటే, మొదటి ఆజ్ఞను నెరవేర్చేవానికి, మిగిలిన వాటన్నిటినీ నెరవేర్చే పని సులభం.

క్రియలు హేతురహితమైనవి గనుక అవి దేవుణ్ణి మహిమపరచలేవు; అయినప్పటికీ, విశ్వాసం ఉన్నట్లయితే ఆ క్రియలు దేవుని మహిమ కొరకే చేయబడవచ్చు. కానీ ప్రస్తుతం మనం, చేయబడిన క్రియల నాణ్యతను గురించి కాదు గాని, వాటిని చేస్తూ దేవుణ్ణి మహిమపరిచి, సత్క్రియలను జరిగించే ఆయనను గూర్చి విచారిస్తున్నాము. ఇదే హృదయ విశ్వాసం; మన నీతి అంతటికీ ఇదే శిరస్సు మరియు ఆధారం. అందువలన, ఆజ్ఞలు క్రియల ద్వారా నెరవేర్చబడతాయని బోధించే సిద్ధాంతం అంధమైనది మరియు ప్రమాదకరమైనది.

ఏ సత్కార్యాలు చేయకముందు ఆజ్ఞలు నెరవేర్చబడి ఉండాలి, మరియు వాటి నెరవేర్పును అనుసరించి సత్కార్యాలు జరుగుతాయని మనం చూడబోతున్నాము.

అయితే, క్రీస్తునందు మన అంతరంగ పురుషుడు పొందిన ఆ కృపను గూర్చి మనకు విస్తృతమైన అవగాహన కలుగునట్లు, పాత నిబంధనలో దేవుడు ప్రతి తొలిచూలు మగబిడ్డను తనకు ప్రతిష్ఠించుకున్నాడని మనం తెలుసుకోవాలి. ఆ జ్యేష్ఠాధికారం గొప్ప విలువైనది; అది యాజకత్వం మరియు రాజరికం అనే ద్వంద్వ గౌరవం ద్వారా మిగిలినవారందరిపై ఆధిక్యతను ఇచ్చింది. ఎందుకంటే, తొలిచూలు సహోదరుడు యాజకుడై, మిగిలినవారందరికీ ప్రభువుగా ఉండేవాడు.

ఈ రూపకం క్రింద, తండ్రియైన దేవునికి మరియు కన్యయైన మరియకు నిజమైన మరియు ఏకైక ప్రథమ కుమారుడైన క్రీస్తు ముందుగా చూపబడ్డాడు; ఆయన శరీర సంబంధమైన మరియు ప్రాపంచిక అర్థంలో కాకుండా, నిజమైన రాజు మరియు యాజకుడు. ఎందుకంటే ఆయన రాజ్యం ఈ లోక సంబంధమైనది కాదు; పరలోక సంబంధమైన మరియు ఆత్మీయమైన విషయాలలో ఆయన యాజకుడిగా పరిపాలిస్తాడు మరియు కార్యాలు చేస్తాడు; అవే నీతి, సత్యం, జ్ఞానం, శాంతి, రక్షణ మొదలైనవి. అంతేకాదు, భూలోకం మరియు పాతాళంలోని విషయాలతో సహా సమస్తము ఆయనకు లోబడి ఉంటాయి—లేకపోతే ఆయన వాటి నుండి మనలను ఎలా కాపాడి రక్షించగలడు?—కానీ ఆయన రాజ్యం వీటిలో గానీ, వీటి ద్వారా గానీ నిలవదు.

అలాగే ఆయన యాజకత్వం, అహరోను యొక్క మానవ యాజకత్వం మరియు నేటి మన సంఘ యాజకత్వం వలె, వస్త్రాలు మరియు హావభావాల బాహ్య ప్రదర్శనలో లేదు; కానీ ఆత్మీయ విషయాలలో ఉంది, దానిలో ఆయన తన అదృశ్య కార్యంలో పరలోకంలో ఉన్న దేవునితో మన కొరకు విజ్ఞాపన చేస్తాడు, అక్కడ తనను తాను అర్పించుకుంటాడు మరియు యాజకుని యొక్క అన్ని విధులను నిర్వర్తిస్తాడు; పౌలు హెబ్రీయులకు ఆయనను మెల్కీసెదెకు రూపంలో వర్ణించినట్లుగా. అంతేకాక, ఆయన మన కొరకు ప్రార్థించడం మరియు విజ్ఞాపన చేయడం మాత్రమే కాదు;

ఆయన తన ఆత్మ యొక్క జీవముగల బోధల ద్వారా ఆత్మయందు మనకు అంతరంగమున కూడా బోధిస్తాడు. శరీర సంబంధమైన యాజకుల విషయంలో కనబడే ప్రార్థనలు మరియు ప్రసంగాల ద్వారా మనకు సూచించబడినట్లుగా, ఇవి యాజకుని యొక్క రెండు ప్రత్యేకమైన పదవులు.

క్రీస్తు తన జన్మహక్కు ద్వారా ఈ రెండు గౌరవాలను పొందినట్లే, పైన మనం ప్రస్తావించిన వివాహ నియమం ప్రకారం, భర్తకు చెందినదంతా భార్యకు కూడా చెందుతుంది, ఆయన తనయందు విశ్వాసం ఉంచిన ప్రతి విశ్వాసికి వాటిని ప్రసాదిస్తాడు. అందువల్ల, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ఉంచిన మనమందరం క్రీస్తునందు రాజులం మరియు యాజకులం, ఈ విధంగా చెప్పబడింది: "మిమ్మల్ని చీకటిలో నుండి తన ఆశ్చర్యకరమైన వెలుగులోనికి పిలిచిన వాని స్తుతులను మీరు ప్రకటించుటకై ఏర్పరచబడిన వంశము, రాజులైన యాజకవర్గము, పరిశుద్ధమైన జాతీయము, ప్రత్యేకమైన ప్రజలు." (1 పేతురు 2:9)

ఈ రెండు విషయాలు ఈ విధంగా ఉన్నాయి. మొదటిది, రాజరికం విషయానికి వస్తే, ప్రతి క్రైస్తవుడు విశ్వాసం ద్వారా అన్నిటికంటే ఎంతగానో హెచ్చింపబడ్డాడు, ఆత్మీయ శక్తితో అతడు అన్నింటికీ సంపూర్ణ ప్రభువుగా ఉన్నాడు; కాబట్టి ఏదీ అతనికి ఏ హాని చేయలేదు; అవును, సమస్తము అతనికి లోబడి ఉంటాయి, మరియు అతని రక్షణకు విధేయులుగా ఉండటానికి కట్టుబడి ఉంటాయి. అందుకే పౌలు ఇలా అంటాడు: "అన్ని విషయాలు వారికి మేలు కొరకే జరుగుతాయి" 115

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి "పిలువబడిన వారు ఎవరు" (రోమా. 8:28); మరియు; "జీవితమైనా, మరణమైనా, ప్రస్తుత విషయాలైనా, రాబోయే విషయాలైనా: అన్నీ మీవే; మరియు మీరు క్రీస్తుకు చెందినవారు." (1 కొరింథీ. 3:22, 23.)

కొందరు మత పెద్దల పిచ్చి, అర్థరహితమైన ఆలోచన ప్రకారం, క్రైస్తవులలో ఎవరికీ భౌతిక శక్తి పరంగా సకల వస్తువులను స్వాధీనం చేసుకుని పాలించే అధికారం ఇవ్వబడలేదు.

భూలోకంలో రాజులు, రాకుమారులు మరియు మనుషుల పదవి అదే. జీవితానుభవంలో మనం అన్నింటికీ లోబడి ఉంటామని, మరణంతో సహా అనేక బాధలను అనుభవిస్తామని చూస్తాము. అవును, ఒక వ్యక్తి ఎంత ఎక్కువగా క్రైస్తవుడైతే, అంత ఎక్కువగా అతడు అనేక కీడులకు, బాధలకు మరియు మరణాలకు లోనవుతాడు; దీనిని మనం ప్రథమ పుత్రుడైన క్రీస్తులోనూ, ఆయన పరిశుద్ధ సహోదరులందరిలోనూ మొదటగా చూస్తాము.

ఇది ఒక ఆత్మీయ శక్తి, ఇది శత్రువుల మధ్యలో పరిపాలిస్తుంది మరియు శ్రమల మధ్యలో శక్తివంతంగా ఉంటుంది. మరియు ఇది మరేమీ కాదు, నా బలహీనతలో నా బలం పరిపూర్ణం చేయబడటం, మరియు నేను అన్నిటినీ నా రక్షణకు ప్రయోజనకరంగా మార్చుకోగలగడం; తద్వారా సిలువ మరియు మరణం కూడా నాకు సేవ చేయడానికి మరియు నా రక్షణ కోసం కలిసి పనిచేయడానికి ప్రేరేపించబడతాయి. ఇది ఒక ఉన్నతమైన మరియు శ్రేష్ఠమైన గౌరవం, ఒక నిజమైన మరియు సర్వశక్తివంతమైన ఆధిపత్యం, ఒక ఆత్మీయ సామ్రాజ్యం; దీనిలో నేను విశ్వసిస్తే చాలు, నా మేలు కోసం కలిసి పనిచేయని మంచి గానీ, చెడు గానీ ఏదీ లేదు. అయినప్పటికీ, నా రక్షణకు విశ్వాసం ఒక్కటే చాలు కాబట్టి, నాకు అవసరమైనది ఏదీ లేదు—దానిలో విశ్వాసం తన స్వేచ్ఛ యొక్క శక్తిని మరియు సామ్రాజ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తే తప్ప. ఇదే క్రైస్తవుల అమూల్యమైన శక్తి మరియు స్వేచ్ఛ.

మనము రాజులముగాను, సకల మనుష్యులలో సర్వస్వముగాను స్వేచ్ఛగలవారముగాను మాత్రమే కాక, నిత్యము యాజకులముగా కూడా ఉన్నాము. ఈ ఘనత రాజరికము కన్నా ఎంతో ఉన్నతమైనది. ఎందుకంటే, ఆ యాజకత్వము ద్వారా మనము దేవుని సన్నిధిలో కనబడటానికి, ఇతరుల కొరకు ప్రార్థించడానికి, మరియు దైవసంబంధమైన విషయాలను ఒకరికొకరు బోధించుకోవడానికి యోగ్యులమవుతాము. ఎందుకంటే ఇవి యాజకుల విధులు, మరియు ఏ అవిశ్వాసికి కూడా వీటిని అనుమతించలేము. మనము ఆయనయందు విశ్వాసముంచినట్లయితే, క్రీస్తు మనకు ఈ అనుగ్రహాన్ని సంపాదించిపెట్టాడు; మనము ఆయన సహోదరులముగాను, సహ వారసులముగాను, తోటి రాజులముగాను ఉన్నట్లే, ఆయనతో పాటు తోటి యాజకులుగా కూడా ఉండి, విశ్వాసమనే ఆత్మ ద్వారా ధైర్యముగా దేవుని సన్నిధికి వచ్చి, "అబ్బా" అని మొరపెట్టాలి.

తండ్రీ!" అని ప్రార్థించడం, ఒకరికొకరు ప్రార్థన చేసుకోవడం, మరియు యాజకత్వపు ప్రత్యక్ష మరియు భౌతికమైన పదవిలో మనం చూసే, సూచించే అన్ని పనులను చేయడం. కానీ అవిశ్వాసికి ఏదీ సేవ చేయదు లేదా మేలు చేయదు. అతడు అన్నింటికీ బానిసగా ఉంటాడు, మరియు అన్ని విషయాలు అతనికి కీడుగా పరిణమిస్తాయి, ఎందుకంటే అతడు దేవుని మహిమ కొరకు కాక, తన స్వంత ప్రయోజనం కోసం అన్నింటినీ భక్తిహీనంగా ఉపయోగిస్తాడు. అందువలన అతడు యాజకుడు కాడు, కానీ అతని ప్రార్థనలు పాపంగా మారిన అపవిత్రుడు; అతడు దేవుని సన్నిధిలో ఎన్నడూ కనబడడు, ఎందుకంటే దేవుడు పాపుల ప్రార్థనలు వినడు.

అలాంటప్పుడు, తన రాజోచిత అధికారంతో మరణం, జీవం, పాపంతో సహా సమస్తంపైనా ఏలుతూ, తన యాజక మహిమతో దేవుని యెడల సర్వశక్తిమంతుడైన ఆ క్రైస్తవ గౌరవం యొక్క ఔన్నత్యాన్ని ఎవరు గ్రహించగలరు? ఎందుకంటే, దేవుడు తాను కోరినది, ఆశించినది చేస్తాడు; వ్రాయబడినట్లుగా: "ఆయనకు భయపడువారి కోరికను ఆయన నెరవేరుస్తాడు: ఆయన వారి మొరను కూడా విని వారిని రక్షిస్తాడు"?

(కీర్తనలు 145:19.) ఈ మహిమను ఏ కర్మల వలన పొందలేము, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే పొందగలము.

ఈ విషయాలను బట్టి ఒక క్రైస్తవుడు అన్నిటి నుండి ఎలా విముక్తుడో ఎవరైనా స్పష్టంగా చూడవచ్చు; అందువలన అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడి రక్షింపబడటానికి ఏ క్రియలూ అవసరం లేదు, కానీ కేవలం విశ్వాసం నుండే ఈ వరాలను సమృద్ధిగా పొందుతాడు. అంతేకాక, తాను నీతిమంతునిగా తీర్చబడ్డానని చెప్పుకొనేంత అవివేకి అయితే,