మనం కాలం గురించిన వాదనను కూడా ఉపయోగిస్తాము. పదిహేను వందల సంవత్సరాల క్రితం, ఏ మత సంస్థలు, శాసనాలు, లేదా ప్రాయశ్చిత్తం, పుణ్యఫలాలు మొదలైన నియమాలు లేకముందే, క్రీస్తు మరణంతో మన పాపాలు తొలగిపోయాయని మనం అంటాము. ఈ కొత్త ఆవిష్కరణలు పుట్టకముందు ప్రజలు తమ పాపాల విషయంలో ఏమి చేసేవారు?
పౌలు విశ్వాస నీతికి సంబంధించిన తన వాదనలను ప్రతిచోటా కనుగొంటాడు.
కాలం అనే అంశం కూడా అబద్ధ అపోస్తలులకు వ్యతిరేకంగా అతని వాదనను బలపరచడానికి ఉపయోగపడుతుంది. అటువంటి వాదనలతో మన మనస్సాక్షిని మనం బలపరుచుకుందాం. అవి మన విశ్వాస శోధనలలో మనకు సహాయపడతాయి. అవి మన దృష్టిని ధర్మశాస్త్రం నుండి వాగ్దానాల వైపుకు, పాపం నుండి నీతి వైపుకు; మరణం నుండి జీవం వైపుకు మళ్లిస్తాయి.
పౌలు ఈ వాదనను ఊరికే నొక్కి చెప్పలేదు. వాగ్దానానికి, ధర్మశాస్త్రానికి మధ్య ఉన్న ఈ గందరగోళం సంఘంలోకి ప్రవేశిస్తుందని ఆయన ముందుగానే ఊహించాడు.
సమయం విషయంలో కూడా ధర్మశాస్త్రాన్ని, సువార్తను వేరుగా పాటించడానికి అలవాటుపడండి.
చట్టం మీ మనస్సాక్షిని సందర్శించడానికి వచ్చినప్పుడు, ఇలా చెప్పండి: "చట్టమా, మీరు చాలా తొందరగా వచ్చారు. నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాలు ఇంకా పూర్తి కాలేదు."
వాళ్ళు లేచినప్పుడు, నువ్వు మళ్ళీ రా. రావా?
18వ వచనం. వారసత్వం ధర్మశాస్త్రం ద్వారా వస్తే, అది ఇక వాగ్దానం కాదు.
Romans 4:14లో, అపొస్తలుడు ఇలా వ్రాశాడు: "ధర్మశాస్త్ర సంబంధులు వారసులైన యెడల, విశ్వాసము వ్యర్థమైపోవును, వాగ్దానము నిష్ఫలమైపోవును."
అది వేరే విధంగా ఉండటానికి వీలు లేదు. ధర్మశాస్త్రం వాగ్దానానికి పూర్తిగా భిన్నమైనదని స్పష్టమవుతోంది. ధర్మశాస్త్రం గర్జిస్తుంది: "నీవు చేయాలి, నీవు చేయకూడదు." "సంతానం" గురించిన వాగ్దానం ఇలా వేడుకుంటుంది: "దేవుని ఈ బహుమతిని స్వీకరించు." దేవుని బహుమతుల వారసత్వం ధర్మశాస్త్రం ద్వారా లభించినట్లయితే, దేవుడు అబద్ధికుడు అవుతాడు. అప్పుడు మనం ఆయనను ఇలా అడిగే హక్కు మనకు ఉంటుంది: "'నీ సంతానం ద్వారా భూమి మీద ఉన్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడతారు' అని అసలు ఈ వాగ్దానం ఎందుకు చేశావు? 'నీ క్రియల ద్వారా నీవు ఆశీర్వదింపబడతావు' అని ఎందుకు చెప్పలేదు?"
18వ వచనం. కానీ దేవుడు దానిని అబ్రాహాముకు వాగ్దానం ద్వారా ఇచ్చాడు.
ఒక విషయం నిశ్చయం, ధర్మశాస్త్రం ఉనికిలోకి రాకముందే, దేవుడు అబ్రాహాముకు వాగ్దానం ద్వారా వారసత్వాన్ని లేదా ఆశీర్వాదాన్ని ఇచ్చాడు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, దేవుడు అనుగ్రహించాడు
అబ్రహాము పాపక్షమాపణ, నీతి, రక్షణ మరియు నిత్యజీవం.
అబ్రాహాముకు మాత్రమే కాక విశ్వాసులందరికీ, ఎందుకంటే దేవుడు ఇలా అన్నాడు: "నీ సంతానం ద్వారా భూమి మీద ఉన్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదించబడతారు."
ఆశీర్వాదం షరతులు లేకుండా ఇవ్వబడింది. మోషే ఇంకా పుట్టలేదు కాబట్టి ధర్మశాస్త్రానికి జోక్యం చేసుకునే అవకాశం లేదు. "అలాంటప్పుడు ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతి లభిస్తుందని మీరెలా చెప్పగలరు?"
అపోస్తలుడు ఇప్పుడు 19వ వచనం యొక్క పరిధిని మరియు ఉద్దేశ్యాన్ని వివరించడానికి పూనుకుంటాడు. అయితే ధర్మశాస్త్రం దేనికి ఉపయోగపడుతుంది?
సహజంగానే ఈ ప్రశ్న తలెత్తుతుంది: ధర్మశాస్త్రం నీతి కొరకు గానీ, రక్షణ కొరకు గానీ ఇవ్వబడకపోతే, దానిని ఎందుకు ఇచ్చారు? ఒక వ్యక్తిని నీతిమంతునిగా తీర్చలేని ధర్మశాస్త్రాన్ని దేవుడు అసలు ఎందుకు ఇచ్చాడు?
యూదులు ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటిస్తే రక్షింపబడతామని నమ్మారు. నీతిమంతులను కాదు, పాపులను రక్షించడానికే క్రీస్తు ఈ లోకంలోకి వచ్చాడని సువార్త ప్రకటించిందని వారు విన్నప్పుడు; నీతిమంతుల కంటే ముందుగా పాపులు పరలోక రాజ్యంలో ప్రవేశిస్తారని వారు విన్నప్పుడు, యూదులు చాలా కలత చెందారు. వారు సణుగుకున్నారు: "ఈ కడపటివారు ఒక్క గంట మాత్రమే పనిచేశారు, పగటి భారాన్ని, వేడిని భరించిన మాతో వారిని నీవు సమానం చేశావు" (Matthew 20:12). ఒకప్పుడు విగ్రహారాధకులుగా ఉన్న అన్యజనులు, నేడు మనం వింటున్న అవే ఫిర్యాదులను వినగలుగుతున్నాము. ఇరవై, ముప్పై, నలభై సంవత్సరాలు మనం మఠంలో జీవించడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి; బ్రహ్మచర్యం, పేదరికం, విధేయత అనే వ్రతాలు చేయడం వల్ల అర్థం ఏమిటి; మనం చేసే ప్రార్థనలు, మతపరమైన ఆరాధనల వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి; ఏ పురుషుడైనా, స్త్రీ అయినా, ఏ బిచ్చగాడైనా, లేదా శుష్క స్త్రీ అయినా మనతో సమానులుగా చేయబడితే, లేదా మనకంటే దేవునికి ఎక్కువ అంగీకారయోగ్యులుగా పరిగణించబడితే, ఉపవాసం, ప్రార్థన మొదలైన వాటి వల్ల లాభం ఏమిటి?
పౌలు చెప్పిన "అతిక్రమముల నిమిత్తము ధర్మశాస్త్రము కలుగజేయబడెను" అనే మాటను హేతువు వ్యతిరేకిస్తుంది. పౌలు ధర్మశాస్త్రాన్ని రద్దు చేశాడని, అతడు ఒక తీవ్రవాది అని, అలా చెప్పినప్పుడు దేవుణ్ణి దూషించాడని ప్రజలు అంటారు. ప్రజలు ఇలా అంటారు: "ధర్మశాస్త్రానికి విలువ లేకపోతే, మనం అడవి మనుషుల్లా బ్రతకడమే మేలు."
కృప అధికమగునట్లు మనము పాపములో అధికమగుదము. దానివలన మేలు కలుగునట్లు మనము కీడు చేద్దాము.
మనం ఏం చేయాలి? ఇలాంటి ఎగతాళి మనకు బాధ కలిగిస్తుంది, కానీ మనం దాన్ని ఆపలేము.
క్రీస్తు స్వయంగా దూషకుడని, తిరుగుబాటుదారుడని నిందించబడ్డాడు. పౌలుకు మరియు ఇతర అపొస్తలులందరికీ కూడా అవే విషయాలు చెప్పబడ్డాయి. అపహాసకులు మనలను నిందించనివ్వండి, మనలను విడిచిపెట్టవద్దు. కానీ వారి కారణంగా మనం మౌనంగా ఉండకూడదు. బాధపడే మనస్సాక్షికి ఉపశమనం లభించేలా మనం నిష్కపటంగా మాట్లాడాలి.
మన సిద్ధాంతాన్ని దుర్వినియోగం చేసే అవివేకులు, భక్తిహీనుల మాటలను కూడా మనం ఏమాత్రం పట్టించుకోకూడదు. వారు చట్టం ఉన్నా లేకపోయినా ఎగతాళి చేసే రకం.
మన మొదటి ప్రాధాన్యత కలత చెందిన మనస్సాక్షులకు ఓదార్పునివ్వడమే అయి ఉండాలి, తద్వారా వారు జనసమూహాలతో పాటు నశించిపోకుండా ఉంటారు.
కొందరు తన బోధ వలన మనస్తాపం చెందగా, మరికొందరు శరీరానుసారంగా జీవించడానికి దానిలో ప్రోత్సాహాన్ని పొందడం చూసినప్పుడు, దేవునిచేత ఏర్పరచబడిన వారికి సువార్తను ప్రకటించడం తన కర్తవ్యం అని, వారి కొరకు తాను అన్నిటినీ సహించవలసి ఉంటుందని పౌలు తనను తాను ఓదార్చుకున్నాడు. పౌలు వలె మనం కూడా దేవునిచేత ఏర్పరచబడిన వారి కొరకు ఈ పనులన్నిటినీ చేస్తాము. ఇక అపహాసకులు, సందేహవాదుల విషయానికొస్తే, వారిపై నాకు ఎంత అసహ్యం కలిగిందంటే, నా జీవితంలో ఒక్కసారి కూడా వారి కోసం నేను నోరు తెరవను. వారు పోప్ యొక్క ఉక్కు పాదం క్రింద, తమకు తగిన చోటికే తిరిగి వెళ్లిపోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.
అవివేకులైనా తమ అహంకారంలో తెలివైనవారు ఒక నిర్ధారణకు వస్తారు: ధర్మశాస్త్రం నీతిని బోధించకపోతే, అది దేనికీ పనికిరాదు. దీని గురించి ఏమంటారు?
డబ్బు సమర్థనీయం కాదు కాబట్టి, డబ్బు దేనికీ పనికిరాదని మీరు అంటారా? కళ్ళు సమర్థనీయం కాదు కాబట్టి, వాటిని తీయించేస్తారా?
చట్టం సమర్థించడం లేదన్నంత మాత్రాన దానికి విలువ లేదని కాదు. మనం చట్టం యొక్క సరైన ఉద్దేశ్యాన్ని కనుగొని, నిర్వచించాలి. చట్టం సమర్థించడం లేదని చెప్పినంత మాత్రాన మనం దానిని గుడ్డిగా ఖండించము.
ధర్మశాస్త్రాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగిస్తే అది మంచిదని పౌలుతో ఏకీభవిస్తూ మేము చెబుతున్నాము. దాని సరైన పరిధిలో ధర్మశాస్త్రం ఒక శ్రేష్ఠమైనది. కానీ ధర్మశాస్త్రం దేనికోసం ఉద్దేశించబడలేదో, ఆ విధులను మనం దానికి ఆపాదిస్తే, మనం ధర్మశాస్త్రాన్నే కాక సువార్తను కూడా వక్రీకరిస్తాము.
ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారానే నీతి లభిస్తుందనేది సార్వత్రిక అభిప్రాయం. ఈ అభిప్రాయం సహజమైనది, అందువల్ల ఇది రెట్టింపు ప్రమాదకరమైనది. శిక్షా భయంతో ఘోర పాపాలను, దుర్గుణాలను గుర్తించవచ్చు లేదా అణచివేయవచ్చు. కానీ ఈ పాపం, అంటే తన నీతి గురించిన ఈ అభిప్రాయం, పాపంగా వర్గీకరించబడటానికి నిరాకరిస్తుంది. అది ఒక ఉన్నత శ్రేణి మతంగా గౌరవించబడాలని కోరుకుంటుంది.
అందువల్ల, ఇది యావత్ ప్రపంచంపై సైతాను యొక్క బలమైన ప్రభావాన్ని సూచిస్తుంది.
ధర్మశాస్త్రం యొక్క నిజమైన ప్రయోజనాన్ని ఎత్తిచూపి, తద్వారా ధర్మశాస్త్ర నీతి గురించిన ఆ తప్పుడు అభిప్రాయాన్ని నిర్మూలించడానికి, పౌలు ఈ ప్రశ్నకు సమాధానమిచ్చాడు:
అయితే ధర్మశాస్త్రం దేనికి ఉపయోగపడుతుంది?
19వ వచనం. అతిక్రమాల కారణంగా అది జోడించబడింది.
ప్రతీదీ విభిన్నంగా ఉంటుంది. ప్రతిదీ దాని ప్రత్యేక ప్రయోజనాన్ని నెరవేర్చనివ్వండి. పగలు సూర్యుడు, రాత్రి చంద్రుడు, నక్షత్రాలు ప్రకాశించనివ్వండి. సముద్రం చేపలను, భూమి ధాన్యాన్ని, అడవులు చెట్లను మొదలైనవాటిని అందించనివ్వండి. అలాగే, చట్టం కూడా దాని ప్రత్యేక ప్రయోజనాన్ని నెరవేర్చనివ్వండి.
అది తన స్వభావానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించి, మరే ఇతర దాని స్థానాన్ని తీసుకోకూడదు. ధర్మశాస్త్రం యొక్క ప్రయోజనం ఏమిటి? "అతిక్రమణ," అని అపోస్తలుడు సమాధానమిచ్చాడు.
చట్టానికి రెండు రకాల ప్రయోజనాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒక ప్రయోజనం పౌర సంబంధమైనది. నేరాలను శిక్షించడానికి దేవుడు పౌర చట్టాలను ఏర్పాటు చేశాడు. ప్రతి చట్టం పాపాన్ని అరికట్టడానికే ఇవ్వబడింది. అలాంటప్పుడు అది మనుషులను నీతిమంతులుగా చేయదా? లేదు. హత్య, వ్యభిచారం, దొంగతనం లేదా ఇతర పాపాల నుండి నేను దూరంగా ఉంటాను. నేను జైలుకు, ఉరితాళ్లకు, విద్యుత్ కుర్చీకి భయపడతాను కాబట్టే బలవంతంగా అలా చేస్తాను. ఇనుప కడ్డీలు సింహాన్ని, ఎలుగుబంటిని ఎలా నిలువరించాయో, ఇవి నన్ను అలా నిలువరించాయి.
లేకపోతే వారు అన్నింటినీ ముక్కలు ముక్కలుగా చేస్తారు. అటువంటి బలవంతపు నిగ్రహాన్ని నీతిగా పరిగణించలేము, పైగా అది అనీతికి సూచన. క్రూరమృగం అదుపుతప్పి పారిపోకుండా ఎలా బంధిస్తారో, అలాగే ధర్మశాస్త్రం కూడా పిచ్చిపట్టిన, క్రోధంతో రగిలిపోతున్న మనిషిని అదుపుతప్పి పారిపోకుండా కళ్ళెం వేస్తుంది. నిగ్రహం అవసరమనే విషయం, ధర్మశాస్త్రం అవసరమైన వారు నీతిమంతులు కారని, బంధించబడటానికి అర్హులైన దుర్మార్గులని స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. లేదు, ధర్మశాస్త్రం నీతిమంతులుగా తీర్పు ఇవ్వదు.
అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రం యొక్క మొదటి ఉద్దేశ్యం దుష్టులను అరికట్టడమే.
సైతాను ప్రజలను అన్ని రకాల చిక్కుల్లోకి నెడతాడు. అందువల్ల దేవుడు ప్రభుత్వాలను, తల్లిదండ్రులను, చట్టాలను, ఆంక్షలను మరియు పౌర శాసనాలను స్థాపించాడు. కనీసం అవి సైతాను చేతులను కట్టివేయడానికి సహాయపడతాయి, తద్వారా వాడు భూమి మీద విచ్చలవిడిగా తిరగకుండా ఉంటాడు.
ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ఈ పౌర నియంత్రణ అనేది సమస్తాన్ని సంరక్షించడం కోసం, ప్రత్యేకంగా సువార్తకు మేలు జరగడం కోసం దేవుడు ఉద్దేశించింది, తద్వారా దుష్టుల అల్లరి వలన దానికి మరీ ఎక్కువగా ఆటంకం కలగకూడదు. కానీ పౌలు ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రం యొక్క ఈ పౌరపరమైన ఉపయోగం మరియు విధి గురించి చర్చించడం లేదు.
ధర్మశాస్త్రం యొక్క రెండవ ఉద్దేశ్యం ఆత్మీయమైనది మరియు దైవికమైనది. ధర్మశాస్త్రం యొక్క ఈ ఆత్మీయ ఉద్దేశ్యాన్ని పౌలు "అతిక్రమముల నిమిత్తము" అనే మాటలతో వివరిస్తున్నాడు, అనగా ఒక వ్యక్తికి అతని పాపాన్ని, అంధత్వాన్ని, దుఃఖాన్ని, అతని అజ్ఞానాన్ని, దేవుని పట్ల ద్వేషాన్ని, మరియు తిరస్కారాన్ని, అతని మరణాన్ని, నరకాన్ని, మరియు శిక్షను బయలుపరచడమని.
ఇదే ధర్మశాస్త్రం యొక్క ప్రధాన ఉద్దేశ్యం మరియు దాని అత్యంత విలువైన కానుక. ఒక వ్యక్తి నరహంతకుడూ, వ్యభిచారికీ, దొంగకీ చెందనంత కాలం, తాను నీతిమంతుడనని ప్రమాణం చేస్తాడు. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా తప్ప దేవుడు అటువంటి వ్యక్తిని ఎలా అణచివేయగలడు? గర్విష్ఠులను, సిగ్గులేని వేషధారులను పడగొట్టడానికి ధర్మశాస్త్రం మరణమనే సుత్తి, నరకమనే ఉరుము, మరియు దేవుని ఉగ్రత అనే మెరుపు వంటిది. సీనాయి పర్వతం మీద ధర్మశాస్త్రం స్థాపించబడినప్పుడు, స్వనీతి అనే ఆ రాక్షసుడిని ముక్కలు ముక్కలుగా చేయడానికి, దానితో పాటు మెరుపులు, తుఫానులు, బూరల శబ్దాలు వినిపించాయి. ఒక వ్యక్తి తాను సరైనవాడినని భావించినంత కాలం, అతను ఊహించలేనంత గర్వంతో, అహంకారంతో ఉంటాడు. అతను దేవుణ్ణి ద్వేషిస్తాడు, ఆయన కృపను, కరుణను తృణీకరిస్తాడు, మరియు క్రీస్తులో ఉన్న వాగ్దానాలను విస్మరిస్తాడు. క్రీస్తు ద్వారా పాపములు ఉచితంగా క్షమించబడతాయనే సువార్త స్వనీతిపరులను ఎన్నటికీ ఆకర్షించదు.
ఈ స్వీయనీతి అనే రాక్షసుడికి, ఈ మొండి మృగానికి ఒక పెద్ద గొడ్డలి కావాలి. ధర్మశాస్త్రం అంటే అదే, ఒక పెద్ద గొడ్డలి. అందువల్ల, మనస్సాక్షి భయంతో బిగుసుకుపోయేంత వరకు బెదిరించడమే ధర్మశాస్త్రం యొక్క సరైన ఉపయోగం మరియు విధి.
సీనాయి పర్వతం వద్ద జరిగిన భయంకరమైన దృశ్యం ధర్మశాస్త్రాన్ని సక్రమంగా ఉపయోగించడాన్ని చిత్రీకరించింది.
ఇశ్రాయేలీయులు ఐగుప్తు నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, వారిలో ఒక అసాధారణమైన పవిత్రతా భావన ఆవరించింది. వారు ఇలా గొప్పలు చెప్పుకున్నారు: "మేము దేవుని ప్రజలము. యెహోవా చెప్పినదంతయు మేము చేసెదము" (నిర్గమకాండము 19:8). మోషే వారిని తమ బట్టలు ఉతుక్కోమని, తమ భార్యలను విడిచి దూరంగా ఉండమని, మరియు అన్ని విధాలా సిద్ధంగా ఉండమని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు ఈ పవిత్రతా భావన మరింత బలపడింది. మూడవ రోజు రాగా, మోషే ప్రజలను వారి గుడారాల నుండి బయటకు నడిపించి, పర్వతం అడుగు భాగానికి, యెహోవా సన్నిధికి తీసుకువెళ్ళాడు. అప్పుడు ఏమి జరిగింది? ఇశ్రాయేలీయులు ఆ పర్వతమంతా మండుతూ, పొగలు కక్కుతూ ఉండటాన్ని, చిక్కటి చీకటిలో భయంకరమైన మెరుపులు మెరుస్తూ నల్లని మేఘాలను చీల్చడాన్ని చూసినప్పుడు, ఉరుముల గర్జనతో కలిసి బూర శబ్దం మరింత బిగ్గరగా, ఎక్కువసేపు వినిపించడాన్ని చూసినప్పుడు, వారు ఎంతగానో భయపడి మోషేను ఇలా వేడుకున్నారు: "నీవు మాతో మాట్లాడుము, మేము వినుదుము; అయితే దేవుడు మాతో మాట్లాడకుండా చూడుము, లేకపోతే మేము చనిపోతాము" (నిర్గమకాండము 19:8).
20:19). నేను మిమ్మల్ని అడుగుతున్నాను, వారు తమను తాము శుభ్రం చేసుకోవడం, వారి మంచులాంటి తెల్లని బట్టలు, మరియు వారి బ్రహ్మచర్యం వారికి ఏమి ప్రయోజనం కలిగించాయి? ఏమాత్రం ప్రయోజనం లేదు. వారిలో ఒక్కడూ మహిమగల ప్రభువు సన్నిధిలో నిలబడలేకపోయాడు. దేవుని భయానికి లోనై, సైతాను తమను తరుముకుంటున్నట్లుగా వారు తమ గుడారాలలోకి పారిపోయారు.
చాలా కాలం క్రితం సీనాయి పర్వతం వద్ద ధర్మశాస్త్రం ఏ ప్రభావాన్ని కలిగించిందో, ఈ రోజు కూడా అదే ప్రభావాన్ని కలిగించాలి. దేవునికి భయపడే వారందరినీ, ముఖ్యంగా సువార్త పరిచారకులుగా మారాలనుకునే వారిని, ధర్మశాస్త్రాన్ని సరిగ్గా ఎలా ఉపయోగించాలో అపొస్తలుని నుండి నేర్చుకోమని నేను ప్రోత్సహించాలనుకుంటున్నాను. మన కాలం తర్వాత ధర్మశాస్త్రాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించడం అనేది కనుమరుగయ్యే కళగా మారిపోతుందేమోనని నాకు భయంగా ఉంది. ధర్మశాస్త్రానికి, సువార్తకు ఉన్న వేర్వేరు విధులను మనం నిరంతరం వివరిస్తున్నప్పటికీ, ధర్మశాస్త్రాన్ని ఎలా ఉపయోగించాలో అర్థం చేసుకోలేని వారు ఇప్పటికీ మన మధ్య ఉన్నారు.
మనం చనిపోయి వెళ్ళిపోయాక ఎలా ఉంటుంది?
మా విరోధులు ఆరోపిస్తున్నట్లుగా మేము ధర్మశాస్త్రాన్ని తిరస్కరించడం లేదని మీరు అర్థం చేసుకోవాలి. దానికి విరుద్ధంగా, మేము ధర్మశాస్త్రాన్ని సమర్థిస్తాము. ధర్మశాస్త్రం ఏ ప్రయోజనాల కోసం రూపొందించబడిందో, అంటే పౌర అతిక్రమణలను అరికట్టడానికి మరియు ఆత్మీయ అతిక్రమణలను ఘనపరచడానికి, ఆ ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగించినప్పుడు అది మంచిదని మేము చెబుతాము. ధర్మశాస్త్రం కూడా సువార్త వలె ఒక వెలుగు. కానీ దేవుని కృపను, నీతిని మరియు జీవాన్ని బయలుపరచడానికి బదులుగా, ధర్మశాస్త్రం పాపాన్ని, మరణాన్ని మరియు దేవుని ఉగ్రతను వెలుగులోకి తెస్తుంది. ఇదే ధర్మశాస్త్రం యొక్క పని, మరియు ఇక్కడితో ధర్మశాస్త్రం యొక్క పని ముగుస్తుంది, ఇక అది ముందుకు సాగకూడదు.
మరోవైపు, సువార్త యొక్క పని పునరుజ్జీవింపజేయడం, ఓదార్చడం, పడిపోయిన వారిని లేపడం. క్రీస్తు తన మరణం ద్వారా వారిని పాపం మరియు నిత్య మరణం నుండి విడిపించి కృప, క్షమాపణ మరియు నిత్యజీవంలోనికి చేర్చాడని విశ్వసించినట్లయితే, దేవుడు క్రీస్తు నిమిత్తం అత్యంత అనర్హులైన పాపుల పట్ల కూడా కరుణ చూపుతాడనే వార్తను సువార్త అందిస్తుంది. ధర్మశాస్త్రానికి మరియు సువార్తకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని మనసులో ఉంచుకోవడం ద్వారా, ప్రతి ఒక్కటి దాని ప్రత్యేకమైన పనిని చేసేలా మనం అనుమతిస్తాము. ధర్మశాస్త్రానికి మరియు సువార్తకు మధ్య ఉన్న ఈ వ్యత్యాసం గురించి సన్యాసుల లేదా పండితుల రచనలలో గానీ, లేదా ప్రాచీన పితరుల రచనలలో గానీ ఏమీ కనుగొనబడదు. అగస్టీన్ ఈ వ్యత్యాసాన్ని కొంతవరకు అర్థం చేసుకున్నాడు.
జెరోమ్ మరియు ఇతరులకు దాని గురించి ఏమీ తెలియదు. ధర్మశాస్త్రమునకు మరియు సువార్తకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం గురించి సంఘంలో నెలకొన్న మౌనం వర్ణనాతీతమైన హానిని కలిగించింది.
ధర్మశాస్త్రం మరియు సువార్త యొక్క ఉద్దేశ్యానికి, పనితీరుకు మధ్య స్పష్టమైన భేదాన్ని పాటించకపోతే, క్రైస్తవ సిద్ధాంతాన్ని దోషరహితంగా ఉంచలేము.
19వ వచనం. అతిక్రమాల కారణంగా అది జోడించబడింది.
మరో మాటలో చెప్పాలంటే, అతిక్రమాలు అటువంటివిగా గుర్తించబడి, తద్వారా అవి మరింత పెరగవచ్చు. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ఒక వ్యక్తికి పాపం, మరణం మరియు దేవుని ఉగ్రత వెల్లడి చేయబడినప్పుడు, అతడు సహనం కోల్పోయి, దేవునిపై సణుగుతూ, తిరుగుబాటు చేస్తాడు. అంతకు ముందు అతడు మిక్కిలి పవిత్రమైనవాడు; అతడు దేవుణ్ణి ఆరాధించి స్తుతించాడు; పరిసయ్యుని వలె దేవుని ముందు మోకరించి కృతజ్ఞతలు అర్పించాడు.
కానీ ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపం, మరణం అతనికి వెల్లడి చేయబడినందున, దేవుడు లేకపోతే బాగుండునని అతను కోరుకుంటున్నాడు. ధర్మశాస్త్రం దేవుని పట్ల ద్వేషాన్ని ప్రేరేపిస్తుంది. అందువల్ల పాపం ధర్మశాస్త్రం ద్వారా వెల్లడి చేయబడటమే కాదు; పాపం వాస్తవానికి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పెంచబడి, అతిశయించబడుతుంది.
ఒక వ్యక్తి ఎలాంటివాడో, అనగా మరణ శిక్షకు పాత్రుడైన పాపి అని, నిత్య శిక్షకు అర్హుడని అతనికి చూపించే అద్దం వంటిదే ధర్మశాస్త్రం. ధర్మశాస్త్రం చేత ఈ గాయపరచడం, కొట్టడం వల్ల సాధించేది ఏమిటి? మనం కృపకు మార్గాన్ని కనుగొనడమే. కృపకు మార్గాన్ని చూపించే మార్గదర్శి ధర్మశాస్త్రం. దేవుడు దీనులకు, దుఃఖితులకు, బాధింపబడినవారికి దేవుడు. దీనులను హెచ్చించడం, దుఃఖితులను ఓదార్చడం, విరిగిన హృదయాలను స్వస్థపరచడం, పాపులను నీతిమంతులుగా తీర్చడం, శిక్షకు పాత్రులైనవారిని రక్షించడం ఆయన స్వభావం.
ఒక వ్యక్తి తనంతట తాను పవిత్రంగా ఉండగలడనే మూర్ఖపు ఆలోచన, పాపులను రక్షించడంలో దేవునికి కలిగే ఆనందాన్ని నిరాకరిస్తుంది. అందువల్ల దేవుడు మొదట తన పిడికిళ్లలో ధర్మశాస్త్రమనే సుత్తిని పట్టుకుని, స్వీయనీతి అనే మృగాన్ని మరియు దాని సంతానమైన ఆత్మవిశ్వాసం, స్వీయజ్ఞానం, స్వీయనీతి మరియు స్వీయసహాయాన్ని పగులగొట్టాలి.
ధర్మశాస్త్రం వలన మనస్సాక్షి పూర్తిగా భయపడినప్పుడు, అది కృపా సువార్తను స్వాగతిస్తుంది. ఆ సువార్త ప్రకారం, రక్షకుడు నలిగిన రెల్లును విరవడానికి గానీ, పొగలు కక్కుతున్న జనుమును ఆర్పడానికి గానీ ఈ లోకంలోకి రాలేదు. కానీ, బీదలకు శుభవార్త ప్రకటించడానికి, నలిగిన హృదయాలను స్వస్థపరచడానికి, మరియు చెరలో ఉన్నవారందరి పాపక్షమాపణను అనుగ్రహించడానికి వచ్చాడు.
అయితే, మానవుని అవివేకం ఎంత అపారమైనదంటే, క్రీస్తు నిమిత్తం పాపక్షమాపణకు హామీ ఇచ్చే కృపా సందేశాన్ని స్వీకరించడానికి బదులుగా, తన మనస్సాక్షిని సంతృప్తి పరచుకోవడానికి మరిన్ని చట్టాలను వెతుక్కుంటాడు.
"నేను బ్రతికితే, నా జీవితాన్ని చక్కదిద్దుకుంటాను. ఇది చేస్తాను, అది చేస్తాను," అని అతను అంటాడు.
ఓ నాయనా, నీవు దీనికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా చేయకపోతే, అనగా మోషేను ధర్మశాస్త్రంతో సీనాయి పర్వతానికి తిరిగి పంపి, నీ పాపాల నిమిత్తం పొడవబడిన క్రీస్తు చేతిని పట్టుకోకపోతే, నీవు ఎన్నటికీ రక్షింపబడవు.
ధర్మశాస్త్రం మిమ్మల్ని నిరాశ అంచుకు నెట్టినప్పుడు, అది మిమ్మల్ని ఇంకాస్త ముందుకు నడిపించనివ్వండి, అది మిమ్మల్ని నేరుగా యేసు కౌగిలిలోకి నడిపించనివ్వండి, ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి; నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను."
19వ వచనం. ఎవరికి వాగ్దానం చేయబడిందో ఆ సంతానం వచ్చేవరకు.
ధర్మశాస్త్రం నిరవధికంగా తన అధికారాన్ని చెలాయించకూడదు. ధర్మశాస్త్రం ఎంతకాలం తన ప్రభావాన్ని కొనసాగించాలో మనం తెలుసుకోవాలి. అది మరీ ఎక్కువసేపు కొనసాగితే, ఏ వ్యక్తి కూడా రక్షింపబడలేడు. ధర్మశాస్త్రానికి ఒక హద్దు ఉంది, దానిని అది దాటకూడదు. ధర్మశాస్త్రం ఎంతకాలం తన అధికారాన్ని చెలాయించాలి? "ఎవనికి వాగ్దానం చేయబడిందో ఆ సంతానం వచ్చు వరకు."
సువార్త సమయం వరకు అని దానిని అక్షరాలా అర్థం చేసుకోవచ్చు. "యోహాను బాప్తిస్మమిచ్చువాని దినముల నుండి ఇప్పటి వరకు పరలోకరాజ్యము బలవంతముగా వశపరచుకొనుచున్నది, బలవంతులు దానిని బలవంతముగా వశపరచుకొనుచున్నారు. యోహాను వరకు ప్రవక్తలందరూను ధర్మశాస్త్రమును ప్రవచించిరి" అని యేసు చెప్పెను (Matthew 11:12, 13).
క్రీస్తు వచ్చినప్పుడు మోషే యొక్క ధర్మశాస్త్రం మరియు ఆచారాలు నిలిచిపోయాయి.
ఆధ్యాత్మికంగా, దీని అర్థం ఏమిటంటే, ఒక వ్యక్తి తన పాపాలు మరియు దేవుని ఉగ్రత బయటపడటం వలన వినయవంతుడై, భయపడిన తర్వాత, ధర్మశాస్త్రం అతనిపై పనిచేయకూడదు. అప్పుడు మనం ధర్మశాస్త్రంతో ఇలా చెప్పాలి: "ధర్మశాస్త్రమా, అతడిని వదిలేయండి. అతనికి ఇది చాలు. మీరు అతడిని బాగా భయపెట్టారు." ఇప్పుడు సువార్త వంతు.
ఇప్పుడు క్రీస్తు తన దయగల పెదవులతో అతనితో శ్రేష్ఠమైన వాటిని, అనగా కృప, శాంతి, పాపక్షమాపణ మరియు నిత్యజీవాన్ని గూర్చి మాట్లాడును గాక.
19వ వచనం. మరియు అది ఒక మధ్యవర్తి చేతిలో దేవదూతల ద్వారా నియమించబడింది.
అపోస్తలుడు తన ప్రధాన విషయం నుండి కొద్దిగా పక్కకు మళ్ళాడు. అతనికి ఒక విషయం స్ఫురించింది, దానిని అతను అప్రధానంగా ప్రస్తావించాడు. ధర్మశాస్త్రం సువార్తకు, రచయిత విషయంలో మరో విధంగా భిన్నంగా ఉంటుందని అతనికి స్ఫురించింది.
ధర్మశాస్త్రము దేవదూతల ద్వారా ఇవ్వబడింది, కానీ సువార్త ప్రభువు ద్వారానే ఇవ్వబడింది.
అందువలన, యజమాని మాట తన సేవకుని మాట కన్నా శ్రేష్ఠమైనది అయినట్లు, సువార్త ధర్మశాస్త్రం కన్నా శ్రేష్ఠమైనది.
దేవదూతల కన్నా తక్కువ స్థాయివాడైన మోషే అనే మధ్యవర్తి ద్వారా ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడింది. ధర్మశాస్త్ర మధ్యవర్తి అయిన మోషే కన్నా క్రీస్తు శ్రేష్ఠమైన నిబంధనకు మధ్యవర్తి అని పౌలు మనకు తెలియజేయాలనుకుంటున్నాడు. దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి మోషే ప్రజలను వారి గుడారాల నుండి బయటకు నడిపించాడు. కానీ వారు పారిపోయారు. మోషే అంత మంచి మధ్యవర్తి.
పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: "పరిశుద్ధులైన ఇశ్రాయేలు ప్రజలందరు, మధ్యవర్తియైన మోషే కూడా దేవుని స్వరానికి వణికినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రం ఎలా నీతిమంతులుగా తీర్చగలదు? ప్రజలు దాని నుండి పారిపోయి, దానిని తీవ్రంగా ద్వేషించినప్పుడు, మీరు దానిని ఎలాంటి నీతి అని పిలుస్తారు? ధర్మశాస్త్రం నీతిమంతులుగా తీర్చగలిగితే, ప్రజలు ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రేమించేవారు. కానీ ఇశ్రాయేలు ప్రజలు దాని నుండి పారిపోవడాన్ని చూడండి."
సీనాయి పర్వతం నుండి ఇశ్రాయేలీయులు పారిపోవడం, ధర్మశాస్త్రం పట్ల ప్రజల భావనను సూచిస్తుంది. అది వారికి నచ్చదు. రక్షణ ధర్మశాస్త్రం ద్వారా లభించదని నిరూపించడానికి ఇదే ఏకైక వాదన అయితే, ఈ ఒక్క బైబిల్ చరిత్రే ఆ పనిని పూర్తి చేస్తుంది. ధర్మశాస్త్ర ఆచరణ ప్రారంభమైనప్పుడు, మోషే మరియు ఆయన సన్నద్ధులైన ప్రజలు, తిరిగి ఐగుప్తుకు చేరుకునేంత వేగంగా దాని నుండి పారిపోయినప్పుడు, ఇనుప పర్వతం గానీ, ఎర్ర సముద్రం గానీ వారిని ఆపలేకపోయినప్పుడు, ఈ ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన నీతి ఎలాంటిది? వారు ధర్మశాస్త్రాన్ని వినలేనప్పుడు, దానిని పాటించాలని వారు ఎలా ఆశించగలరు?
ఒకవేళ ప్రపంచమంతా ఆ పర్వతం దగ్గర నిలబడి ఉంటే, ఇశ్రాయేలీయులు చేసినట్లే ప్రపంచమంతా ధర్మశాస్త్రాన్ని ద్వేషించి దాని నుండి పారిపోయి ఉండేది. ప్రపంచమంతా ధర్మశాస్త్రానికి శత్రువు. అలాంటప్పుడు, ప్రతిఒక్కరూ ధర్మశాస్త్రాన్ని, దాని దైవిక కర్తను ద్వేషిస్తున్నప్పుడు, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ఎవరైనా ఎలా నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరు?
ఇదంతా పండితులకు చట్టం గురించి ఎంత తక్కువ తెలుసో స్పష్టం చేస్తుంది.
వారు దాని ఆధ్యాత్మిక ప్రభావాన్ని మరియు ఉద్దేశ్యాన్ని పరిగణించరు; దాని ఉద్దేశ్యం నీతిమంతులుగా తీర్చడం గానీ, బాధపడే మనస్సాక్షిని శాంతింపజేయడం గానీ కాదు, కానీ పాపాన్ని పెంచడం, మనస్సాక్షిని భయపెట్టడం మరియు ఉగ్రతను పుట్టించడం. తమ అజ్ఞానంలో, పాపవాదులు మనిషి యొక్క సద్భావం, సరైన తీర్పు మరియు దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించగల మనిషి సామర్థ్యం గురించి వాగుతారు. సీనాయి పర్వతం మీద ధర్మశాస్త్రం సమర్పించబడినప్పుడు అక్కడ ఉన్న ఇశ్రాయేలు ప్రజలను అడగండి, పండితులు చెప్పేది నిజమో కాదో. కీర్తనలలో తాను దేవుని నుండి విసర్జించబడి నరకంలో ఉన్నానని, తన పాపం గురించి పిచ్చివాడిలా ప్రవర్తించానని, దేవుని ఉగ్రత మరియు తీర్పు గురించిన ఆలోచనతో అనారోగ్యానికి గురయ్యానని తరచుగా ఫిర్యాదు చేసే దావీదును అడగండి. లేదు, ధర్మశాస్త్రం నీతిమంతులుగా తీర్చదు.
20వ వచనం. ఇప్పుడు మధ్యవర్తి ఒక్కరికి మధ్యవర్తి కాదు.
ఇక్కడ అపోస్తలుడు ఇద్దరు మధ్యవర్తులైన మోషేను, క్రీస్తును క్లుప్తంగా పోల్చి చూపిస్తున్నాడు.
"మధ్యవర్తి ఒక్కరికే మధ్యవర్తి కాదు," అని పౌలు అంటాడు. "అతను తప్పనిసరిగా ఇద్దరికి మధ్యవర్తిగా ఉండాలి: అపరాధికి మరియు నొచ్చుకున్నవారికి. ధర్మశాస్త్రానికి మరియు ఆ ధర్మశాస్త్రం వలన నొచ్చుకున్న ప్రజలకు మధ్య మోషే అటువంటి మధ్యవర్తిగా ఉన్నాడు."
వారు ధర్మశాస్త్రం యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని అర్థం చేసుకోలేక దానిని చూసి ఆగ్రహించారు. అదే మోషే తన ముఖంపై కప్పుకున్న ముసుగు. ప్రజలు మోషే యొక్క ముసుగులేని ముఖాన్ని చూడలేకపోయినందున కూడా ధర్మశాస్త్రం పట్ల ఆగ్రహించారు. అది దేవుని మహిమతో ప్రకాశించింది. మోషే ప్రజలతో మాట్లాడినప్పుడు, అతను తన ముఖాన్ని ఆ ముసుగుతో కప్పుకోవలసి వచ్చింది. ముసుగు అనే మరో మధ్యవర్తి లేకుండా, వారు తమ మధ్యవర్తి అయిన మోషే మాటలను వినలేకపోయారు. ధర్మశాస్త్రం తన రూపాన్ని, స్వరాన్ని మార్చుకోవలసి వచ్చింది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ధర్మశాస్త్రం ప్రజలకు సహించదగినదిగా చేయబడవలసి వచ్చింది.
ఈ విధంగా కప్పబడినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రం తన నిష్కపటమైన వైభవంతో ప్రజలతో మాట్లాడటం మానేసింది. అది మనస్సాక్షికి మరింత సహించదగినదిగా మారింది. అందుకే మనుషులు ధర్మశాస్త్రాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేక, దాని ఫలితంగా అభద్రతాభావంతో కూడిన అహంకారపు కపటవేషధారులుగా తయారవుతారు. ఈ రెండింటిలో ఒకటి చేయాలి: ధర్మశాస్త్రాన్ని ఒక ముసుగుతో కప్పాలి, అప్పుడు అది తన పూర్తి ప్రభావాన్ని కోల్పోతుంది; లేదా దానిపై ఉన్న ముసుగును తొలగించాలి, అప్పుడు దాని శక్తి యొక్క పూర్తి తీవ్రత ప్రాణాలు తీస్తుంది. ధర్మశాస్త్రంపై ముసుగు లేకుండా మనిషి దానిని సహించలేడు.
అందువల్ల, మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని దాటి క్రీస్తు వైపు చూడటమో, లేక సిగ్గులేని కపటవేషధారులుగా, నిస్సంకోచ పాపులుగా జీవితాన్ని గడపడమో చేయాలి.
పౌలు ఇలా అంటాడు: "మధ్యవర్తి ఒక్కరికే మధ్యవర్తి కాదు." మోషే కేవలం దేవునికి మాత్రమే మధ్యవర్తి కాలేడు, ఎందుకంటే దేవునికి మధ్యవర్తి అవసరం లేదు. అంతేకాక, మోషే కేవలం ప్రజలకు మాత్రమే మధ్యవర్తి కాలేడు. ఆయన దేవునికి, ప్రజలకు మధ్యవర్తిగా ఉన్నాడు. మనస్తాపం చెందిన పక్షాన్ని బుజ్జగించడం, అపరాధం చేసిన పక్షాన్ని శాంతపరచడం మధ్యవర్తి యొక్క విధి. అయితే, మోషే మధ్యవర్తిత్వం కేవలం ధర్మశాస్త్ర స్వరూపాన్ని మార్చి, ప్రజలకు మరింత సహించగలిగేలా చేయడానికే పరిమితమైంది. మోషే కేవలం తెర మధ్యవర్తి మాత్రమే.
అతను చట్టాన్ని నిర్వహించే సామర్థ్యాన్ని అందించలేకపోయాడు.
ఒకవేళ మధ్యవర్తి లేకుండా ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడి, ప్రజలకు ఆ మధ్యవర్తి సేవలు అందకుండా పోయి ఉంటే ఏమై ఉండేదని మీరు అనుకుంటున్నారు? ప్రజలు నశించిపోయేవారు, లేదా ఒకవేళ వారు తప్పించుకున్నా, వారిని బ్రతికించడానికి మరియు ధర్మశాస్త్రాన్ని అమలులో ఉంచడానికి వారికి మరొక మధ్యవర్తి సేవలు అవసరమై ఉండేవి. మోషే వచ్చాడు, అతడు మధ్యవర్తిగా నియమించబడ్డాడు. అతడు తన ముఖాన్ని ముసుగుతో కప్పుకున్నాడు. కానీ అతడు చేయగలిగింది అంతే. ధర్మశాస్త్రం యొక్క భయం నుండి అతడు మనుష్యుల మనస్సాక్షిని విడిపించలేకపోయాడు. పాపికి ఇంతకంటే శ్రేష్ఠమైన మధ్యవర్తి అవసరం.