స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏదైనా మంచి పని చేయడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు ఇలా చేస్తుంది; ఎందుకంటే అప్పుడు, చెడును వ్యతిరేకించడం ద్వారా, అది అన్నిటికంటే ఎక్కువగా చెడు చేస్తుంది, మరియు మంచిని వ్యతిరేకిస్తుంది. అందువల్ల, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఎంతగా నటిస్తుందో, ఈ తీవ్ర విమర్శ కూడా అంతే వక్త. నిజానికి, ఈ తీవ్ర విమర్శ అంతా స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క ఒక అద్భుతమైన ప్రదర్శన తప్ప మరేమీ కాదు; అది సమర్థిస్తూ ఖండిస్తుంది, ఖండిస్తూ సమర్థిస్తుంది — అంటే, తాను తెలివైనదానిగా భావించబడాలనుకుంటూనే, రెండుసార్లు మూర్ఖురాలుగా ప్రవర్తిస్తుంది.
విభాగం 12. మిగిలిన రెండింటితో పోల్చినప్పుడు ఆమోదయోగ్యమైన అభిప్రాయం.
అందువల్ల, మొదటి అభిప్రాయాన్ని దానితోనే పోల్చి చూస్తే, మనిషి ఏ మంచినీ కోరుకోలేడని అది నిరాకరిస్తుంది; అయినప్పటికీ కోరిక అనేది ఏదో ఒక విధంగా మనిషికి వదిలివేయబడిందని, కానీ ఆ కోరిక అతనిది కాదని అది వాదిస్తుంది. ఇప్పుడు దానిని మిగిలిన రెండింటితో పోల్చి చూద్దాం.
'రెండవది మరింత కఠినమైనది, అది స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి పాపం చేయడానికి తప్ప వేరే శక్తి లేదని తీర్పు ఇస్తుంది,' అయితే, ఇది అగస్టిన్ అభిప్రాయం, దీనిని ఆయన అనేక ఇతర చోట్ల, ముఖ్యంగా తన 'అక్షరం మరియు ఆత్మ' అనే గ్రంథంలో (నాకు తెలిసి నాలుగవ లేదా ఐదవ అధ్యాయంలో) ఇదే మాటలను ఉపయోగించి వ్యక్తపరిచారు.
ఆ మూడవ అభిప్రాయం అన్నిటికన్నా కఠినమైనది, అది స్వేచ్ఛా సంకల్పం అనేది ఒక వట్టి నామమని, మనం చేసేదంతా తప్పనిసరిగా పాప బంధనంలోనే ఉంటుందని వాదిస్తుంది. ఈ రెండింటితోనూ తీవ్ర విమర్శ యుద్ధం చేస్తుంది. ఇక్కడ నేను ఒప్పుకుంటున్నాను, ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా వివరించడానికి బహుశా నాకు తగినంత జర్మన్ పరిజ్ఞానం గానీ, లాటిన్ పరిజ్ఞానం గానీ లేకపోవచ్చు. కానీ, ఈ చివరి రెండు అభిప్రాయాలలో ఉపయోగించిన పదబంధాల ద్వారా, మొదటి అభిప్రాయంలో చెప్పినదానిని మినహా మరేమీ చెప్పాలని నేను ఉద్దేశించలేదని (మరియు దానిని వేరే విధంగా అర్థం చేసుకోకూడదు) దేవుడినే సాక్షిగా పిలుస్తున్నాను.
అగస్టిన్ కూడా, నా అభిప్రాయంలో, వేరే ఏమీ ఉద్దేశించలేదు; మొదటి అభిప్రాయం చెప్పేదాని కంటే అతని మాటల ద్వారా నేను వేరే ఏమీ అర్థం చేసుకోలేను. కాబట్టి, నా దృష్టిలో, డయాట్రైబ్ పేర్కొన్న మూడు అభిప్రాయాలు నేను ప్రచారం చేసిన ఆ ఒక్క భావన మాత్రమే. ఎందుకంటే, స్వేచ్ఛా సంకల్పం తన స్వేచ్ఛను కోల్పోయి, పాప సేవలోకి బలవంతంగా నెట్టబడిందని, మరియు మంచిని కోరుకునే శక్తి దానికి లేదని అంగీకరించి, స్థిరపరచబడినప్పుడు, ఈ వ్యక్తీకరణల నుండి నేను స్వేచ్ఛా సంకల్పం అనేది కేవలం ఒక పదం మాత్రమేనని, ఆ పదం వ్యక్తపరిచే సారం కోల్పోయిందని తప్ప మరేమీ ఊహించలేను. కోల్పోయిన స్వేచ్ఛను, నా వ్యాకరణ కళ అసలు స్వేచ్ఛే కాదని పిలుస్తుంది; మరియు స్వేచ్ఛ లేని దానికి 'స్వేచ్ఛ' అనే పేరు పెట్టడం అంటే దానికి ఒక ఖాళీ పేరును పెట్టడమే. నేను ఇక్కడ సత్యం నుండి తప్పిపోతే, ఎవరైనా సరే నా తప్పిదాల నుండి నన్ను వెనక్కి తీసుకురండి; నా మాటలు అస్పష్టంగా, సందేహాస్పదంగా ఉంటే, ఎవరైనా సరే వాటిని స్పష్టం చేసి, ధృవీకరించండి. నేను కోల్పోయిన ఆరోగ్యాన్ని, ఆరోగ్యం అని పిలవలేను; మరియు నేను ఒక రోగికి అటువంటి లక్షణాన్ని ఆపాదిస్తే, అతనికి కేవలం ఒక పేరు ఇవ్వడం తప్ప ఇంకేమి ఇచ్చినట్టు అవుతుంది?
కానీ అటువంటి వికారమైన మాటలను విడిచిపెట్టండి! ఎందుకంటే, మనిషికి స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉందని మనం చెబుతూనే, అదే ఊపిరితో అతను తన స్వేచ్ఛను కోల్పోయాడని, పాప సేవలో బంధించబడ్డాడని, మరియు ఏ మంచినీ కోరుకోలేడని వాదించే ఆ భాషా దుర్వినియోగాన్ని ఎవరు సహించగలరు? అటువంటి మాటలు సామాన్య జ్ఞానానికి విరుద్ధంగా ఉంటాయి, మరియు వాక్కు యొక్క ప్రయోజనాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేస్తాయి. మనల్ని కాదు, నింద మోపాల్సింది ఆ నిందాపూరిత ప్రసంగాన్నే: ఆమె నిద్రలో ఉన్నట్టుగా తన మాటలనే వాగుతుంది, ఇతరులు చెప్పేదాన్ని ఏమాత్రం పట్టించుకోదు. మనిషి తన స్వేచ్ఛను కోల్పోయాడని, పాప సేవలో బంధించబడ్డాడని, మరియు ఏ మంచినీ చేసే శక్తి అతనికి లేదని ప్రకటించడంలో ఉన్న అర్థం, దానికున్న బలం ఏమిటో ఆమె ఆలోచించదని నేను అంటాను. ఎందుకంటే ఆమె మేల్కొని, పరిశీలనగా ఉంటే, ఆమె వేరు చేసి ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకిస్తున్న ఈ మూడు అభిప్రాయాల అర్థం ఒక్కటేనని స్పష్టంగా గ్రహించేది. తన స్వేచ్ఛను కోల్పోయి, పాపానికి సేవ చేయవలసి వచ్చి, మంచిని కోరుకోలేని వ్యక్తి గురించి, అతను పాపం చేయడం లేదా చెడును కోరుకోవడం తప్ప మరేమీ చేయడని చెప్పడం కంటే సరైన నిర్ధారణ ఇంకేముంటుంది? సోఫిస్టులు సైతం తమ పాండిత్యంతో కూడిన తర్కాలతో ఈ నిర్ధారణను స్థాపిస్తారు. కాబట్టి, ఆ మహారాణి గారు మొదటి వాదనను ఆమోదిస్తూ, ఈ చివరి రెండు వాదనలతో ఈ వివాదంలోకి దిగడం చాలా దురదృష్టకరం, ఎందుకంటే ఆ రెండూ ఒకటే. మళ్ళీ, ఒకే వ్యాసంలో తనను తాను ఖండించుకుంటూ, నా అభిప్రాయాలను ఆమోదించడం ఆమె నైజం.
విభాగం 13. ఎక్లెసియాస్టికస్ 15.14-18 పునఃప్రారంభించబడింది మరియు వివరించబడింది.
ఇప్పుడు మనం ఎక్లెసియాస్టికస్లోని ఆ వాక్యభాగానికి తిరిగి వెళ్దాం; మనం ఇప్పుడు మిగతా రెండింటితో చేసినట్లే, మీరు ఆమోదయోగ్యమైనదిగా ప్రకటించిన ఆ మొదటి అభిప్రాయాన్ని కూడా దానితో పోల్చి చూద్దాం. ఆ అభిప్రాయం ఇలా చెబుతుంది, 'స్వేచ్ఛా సంకల్పం మంచిని కోరుకోలేదు.'
'స్వేచ్ఛా సంకల్పం శూన్యం, అది ఏమీ చేయలేదు' అని నిరూపించడానికి ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఒక భాగాన్ని ఉదహరించారు. ప్రసంగి గ్రంథం ద్వారా ధృవీకరించబడవలసిన అభిప్రాయం ఒక విషయాన్ని ప్రకటిస్తుంది, కానీ అదే సమయంలో ఆ భాగం మరొక విషయాన్ని ధృవీకరిస్తుందని ఆరోపించబడుతుంది. ఇది ఎలా ఉందంటే, ఒక వ్యక్తి క్రీస్తు మెస్సీయా అని నిరూపించడానికి వెళ్లి, పొంతియస్ పిలాతు సిరియాకు గవర్నర్గా ఉండేవాడని నిరూపించే భాగాన్ని ఉదహరించడం లాంటిది; లేదా దానికి పూర్తిగా భిన్నమైన మరొక విషయాన్ని ఉదహరించడం లాంటిది. స్వేచ్ఛా సంకల్పం అంటే ఏమిటి, అది ఏమి చేయగలదు అనే విషయాల గురించి ఇక్కడ ఏదీ స్పష్టంగా, నిశ్చయంగా ధృవీకరించబడలేదు లేదా నిరూపించబడలేదు అని నేను ఇప్పటికే చెప్పిన విషయాన్ని ప్రస్తావించనవసరం లేదు. కానీ ఈ మొత్తం భాగాన్ని పరిశీలించడం ప్రయోజనకరం.
మొట్టమొదటగా, అతను 'ఆదిలో దేవుడు మనిషిని సృష్టించాడు' అని అంటాడు. ఇక్కడ అతను మనిషి సృష్టి గురించి మాట్లాడుతున్నాడు; మరియు ఇక్కడి వరకు, అతను స్వేచ్ఛా సంకల్పం గురించి గానీ, సూత్రాల గురించి గానీ ఏమీ చెప్పలేదు.
దాని తర్వాత, 'మరియు అతనిని తన సొంత ఆలోచన చేతిలో విడిచిపెట్టారు,' అని వస్తుంది. ఇక్కడ మనకు ఏమి కనిపిస్తుంది? ఇక్కడ స్వేచ్ఛా సంకల్పం స్థాపించబడిందా? స్వేచ్ఛా సంకల్పం అవసరమయ్యే సూత్రాల ప్రస్తావన కూడా ఇక్కడ ఎక్కడా లేదు; మానవ సృష్టి చరిత్రలో ఈ విషయంపై ఒక్క అక్షరం కూడా మనం చదవము. కాబట్టి, 'అతని ఆలోచన చేతిలో' అనే మాటలకు ఏదైనా అర్థం ఉంటే, అది బహుశా ఆదికాండములోని మొదటి మరియు రెండవ అధ్యాయాలలో మనం చదివేదే అయి ఉండాలి: మోషే చెప్పినట్లుగా, "మనం మనిషిని సృష్టిద్దాం, మరియు అతను సముద్రంలోని చేపలపై ఆధిపత్యం చెలాయించనివ్వండి," మొదలైనవి. 'సృష్టించబడిన వాటిపై మనిషికి స్వేచ్ఛా అధికారం ఉండేలా, వాటికి అధిపతిగా నియమించబడ్డాడు.' ఈ మాటల నుండి మరేదీ నిరూపించబడదు. ఎందుకంటే ఆ స్థితిలో, మనిషి తన ఇష్టానుసారం సృష్టితో వ్యవహరించే శక్తిని కలిగి ఉన్నాడు, ఎందుకంటే అవి అతనికి లోబడి ఉన్నాయి. మరియు అతను దీనిని దేవుని ఆలోచనకు వ్యతిరేకంగా మనిషి ఆలోచన అని పిలుస్తాడు. కానీ దీని తరువాత, మనిషి ఈ విధంగా పాలకుడిగా నియమించబడ్డాడని, మరియు అతనిని తన సొంత ఆలోచనల చేతిలో వదిలివేయాలని ప్రకటించినప్పుడు, అతను ఇలా కొనసాగిస్తాడు:
ఆయన తన సొంత ఆజ్ఞలను, ఉపదేశాలను జోడించాడు.
అతడు వాటిని దేనికి జోడించాడు? ఎందుకంటే, మనిషి యొక్క ఆలోచనకు మరియు సంకల్పానికి; అంతేకాక, మిగిలిన ప్రాణులపై మనిషి యొక్క ఆధిపత్య స్థాపనకు కూడా.
ఈ ఆజ్ఞల ద్వారా, ఆయన తన సృష్టిలోని ఒక భాగంపై (ఉదాహరణకు, మంచి చెడుల జ్ఞాన వృక్షం) మానవుని ఆధిపత్యాన్ని తొలగించి, అది స్వేచ్ఛగా ఉండకూడదని సంకల్పించాడు. ఆజ్ఞలను జోడించడం గురించి ప్రస్తావించిన తరువాత, ఆయన దేవుని పట్ల మానవుని సంకల్పానికి, మరియు "మీరు ఆజ్ఞలను పాటించడానికి ఇష్టపడితే, అవి మిమ్మల్ని కాపాడతాయి" మొదలైన విషయాలకు వస్తాడు.
అయితే, 'మీకు ఇష్టమైతే' అనే ఈ స్థానం నుండే స్వేచ్ఛా సంకల్పం అనే ప్రశ్న మొదలవుతుంది. తద్వారా, మనిషి రెండు రాజ్యాల మధ్య విభజించబడి ఉన్నాడని మనం ప్రబోధకుని నుండి నేర్చుకోవచ్చు. ఒక రాజ్యంలో, దేవుని నుండి ఎటువంటి ఉపదేశాలు లేదా ఆజ్ఞలు లేకుండా, అనగా తనకంటే తక్కువ స్థాయి ప్రాణులతో తన సంబంధాలను నిర్వహించే విషయంలో, అతను తన సొంత సంకల్పం మరియు ఆలోచనల ద్వారా నడిపించబడతాడు. ఇక్కడ అతను తన సొంత ఆలోచనల చేతిలో వదిలివేయబడినందున, పరిపాలిస్తాడు మరియు ప్రభువుగా ఉంటాడు. దేవుడు అన్ని విషయాలలో తనతో సహకరించకుండా ఉండేలా ఇక్కడ కూడా అతన్ని వదిలివేస్తాడని కాదు; కానీ చట్టాలు లేదా ఆజ్ఞల ద్వారా అతన్ని పరిమితం చేయకుండా, తన సొంత సంకల్పం ప్రకారం ప్రాణులను స్వేచ్ఛగా ఉపయోగించుకునే స్వేచ్ఛను ఆయన అతనికి ఇస్తాడు. ఇది మీరు పోలికగా ఇలా అన్నట్లుగా ఉంటుంది, 'సువార్త మనల్ని మన సొంత ఆలోచనల చేతిలో వదిలివేసింది, ప్రాణులపై పరిపాలన చేయడానికి మరియు వాటిని మన ఇష్టానుసారం ఉపయోగించుకోవడానికి; కానీ మోషే మరియు పోప్ మనల్ని ఈ ఆలోచనలలో వదిలివేయలేదు, కానీ చట్టాల ద్వారా మనల్ని నిరోధించారు మరియు వారి ఇష్టాలకు మనల్ని లోబరచారు.'
కానీ మరో రాజ్యంలో, మనిషి తన సొంత ఆలోచనల చేతిలో వదిలివేయబడడు, కానీ దేవుని చిత్తం మరియు ఆలోచనల ద్వారా నడిపించబడతాడు. కాబట్టి, తన సొంత రాజ్యంలో అతను ఇతరుల ఆజ్ఞలు లేకుండా తన సొంత చిత్తం ద్వారా నడిపించబడతాడు; దేవుని రాజ్యంలో, అతను తన సొంత చిత్తం లేకుండా ఇతరుల ఆజ్ఞల ద్వారా నడిపించబడతాడు. మరియు ప్రసంగికుడు ధృవీకరించేది ఇదే, "ఆయన ఆజ్ఞలను మరియు ఆదేశాలను జతపరిచాడు. మీరు కోరుకుంటే," మొదలైనవి. [అధోజ్ఞాపిక చూడండి]
విభాగం 14. ఎక్లెసియాస్టికస్ కనీసం స్వేచ్ఛా సంకల్పం కోసం నిర్ణయం తీసుకోదు.
ఈ విషయాలు చాలా స్పష్టంగా ఉన్నట్లయితే, ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఈ భాగం స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి అనుకూలంగా కాకుండా, దానికి వ్యతిరేకంగా ఉందని మనం నిరూపించినట్లే; ఎందుకంటే ఇది మనిషిని దేవుని ఆజ్ఞలకు, సంకల్పానికి లోబరచి, అతని సొంత సంకల్పం నుండి దూరం చేస్తుంది.
కానీ, వారి అభిప్రాయం అంత స్పష్టంగా లేకపోయినా, ఈ వాక్యభాగం స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి మద్దతుగా నిలవదని నేను కనీసం స్పష్టం చేశాను, ఎందుకంటే దీనికి వారి వ్యాఖ్యానానికి పూర్తిగా భిన్నమైన వ్యాఖ్యానం చేసే అవకాశం ఉంది. ఉదాహరణకు, నేను ఇప్పుడే చెప్పినట్లుగా, మా వ్యాఖ్యానం అసంబద్ధమైనది కాకపోగా, అది అత్యంత సరైనది మరియు పవిత్ర గ్రంథం యొక్క సంపూర్ణ సారాంశానికి అనుగుణంగా ఉంది. అయితే వారి వ్యాఖ్యానం ఆ సాక్ష్యానికి విరుద్ధంగా ఉంది, మరియు అది మొత్తం గ్రంథానికి విరుద్ధంగా, కేవలం ఈ ఒక్క వాక్యభాగం నుండి గ్రహించబడింది. అందువల్ల, వారు తమ నిశ్చయాత్మకమైన, కఠినమైన మరియు బలవంతపు భావాన్ని ధృవీకరించే వరకు, స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని తిరస్కరించే మా పదాల సరైన భావంలో మేము నిర్భయంగా మరియు దృఢంగా నిలబడతాము.
కాబట్టి ప్రసంగి, "మీరు ఆజ్ఞలను పాటించడానికి మరియు అంగీకారయోగ్యమైన విశ్వాసాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఇష్టపడితే, అవి మిమ్మల్ని కాపాడతాయి" అని చెప్పినప్పుడు — ఈ మాటల ద్వారా స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఎలా నిరూపించబడుతుందో నాకు అర్థం కావడం లేదు. క్రియ సంయోజక రూపంలో ('మీరు ఇష్టపడితే') ఉంది; ఇది సూచనాత్మకంగా దేనినీ నొక్కి చెప్పదు.
ఒకటి రెండు ఉదాహరణలు తీసుకోండి. 'సైతాను దేవుడైతే, అతడు ఆరాధనకు అర్హుడు,' 'గాడిద ఎగిరితే, దానికి రెక్కలున్నాయి,' 'సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉంటే, కృప శూన్యం,' ఒకవేళ ప్రసంగికుడు సంకల్ప స్వేచ్ఛను నొక్కి చెప్పాలనుకుంటే, ఆయన ఇలా చెప్పి ఉండాల్సింది, 'మానవుడు దేవుని ఆజ్ఞలను పాటించగలడు;' లేదా, 'ఆజ్ఞలను పాటించే శక్తి మానవునికి ఉంది.'
విభాగం 15. 'మీరు కోరుకుంటే' మొదలైన వాటి అర్థం ఏమిటి?
కానీ ఇక్కడ, "మీరు పాటిస్తే," అని చెప్పడం ద్వారా, మనిషిలో పాటించాలనే మరియు పాటించకూడదనే సంకల్పం రెండూ ఉన్నాయని ప్రబోధకుడు సూచిస్తున్నాడని ద్రష్ట ఖండిస్తున్నాడు —
సంకల్పం లేని వ్యక్తితో, 'నీకు ఇష్టమైతే' అని చెప్పడంలో అర్థం ఏమిటి? గుడ్డివానితో, 'నువ్వు చూస్తే, నీకు నిధి దొరుకుతుంది' అని చెప్పడం హాస్యాస్పదం కాదా? లేదా, చెవిటివానితో, 'నువ్వు వింటే, నేను నీకు ఒక అందమైన కథ చెబుతాను' అని చెప్పడం హాస్యాస్పదం కాదా? ఇది వారి దుస్థితిని చూసి నవ్వడమే అవుతుంది.
ఇవి మానవ వివేకం యొక్క వాదనలని, అది అటువంటి జ్ఞానోక్తులను వరదలా కురిపించడంలో ముందుంటుందని నేను సమాధానమిస్తున్నాను. ఇప్పుడు నేను ఒక అనుమానం గురించి, కేవలం ఆ ప్రసంగికుడితోనే కాక, మానవ వివేకంతోనే వాదించవలసి ఉంది. ఆవిడ దేవుని లేఖనాలను తన సొంత పర్యవసానాలు మరియు తర్కాలతో, తనకు ఇష్టమైన చోట నుండి వాటిని తీసుకుంటూ వ్యాఖ్యానిస్తుంది. నేను నా కర్తవ్యాన్ని ఇష్టపూర్వకంగా మరియు విజయంపై పూర్తి విశ్వాసంతో చేపడతాను, ఎందుకంటే ఆమె మూర్ఖమైన మరియు అసంబద్ధమైన విషయాలు తప్ప మరేమీ మాట్లాడదని నాకు తెలుసు — మరియు పవిత్రమైన విషయాలపై తన జ్ఞానాన్ని ప్రదర్శించడానికి పూనుకున్నప్పుడు, ఆమె అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఇలాగే చేస్తుంది.
ఇప్పుడు, 'నీకు ఇష్టమైతే,' 'నీవు చేస్తే,' 'నీవు వింటే' అని తరచుగా చెప్పినప్పుడల్లా, మనిషికి స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉందని చెప్పే సూచన ఎలా నిరూపించబడుతుంది లేదా అది ఎలా అనుసరిస్తుంది అని నేను మొదటగా అడిగితే, మాటల స్వభావం మరియు మనుషుల మధ్య మాట్లాడే అలవాటు అలా కోరుతున్నట్లు అనిపించడం వల్లే అని నిందారోపణలు చేసే స్త్రీ చెబుతుంది. కాబట్టి, ఆమె దేవుని విషయాలను మరియు మాటలను మనుషుల విషయాలు మరియు ఆచారాలతో కొలుస్తుంది. ఒక రకం ప్రాపంచికమైనది, మరొకటి స్వర్గసంబంధమైనది అయినప్పుడు, దీనికంటే విపరీతమైనది ఇంకేముంటుంది? ఈ విధంగా ఆమె తన అవివేక స్వభావాన్ని బయటపెట్టుకుంటుంది: దేవుని గురించి ఆమె మానవ సంబంధమైన విషయాలు తప్ప మరేమీ ఆలోచించదు.
కానీ, 'మీకు ఇష్టమైతే,' 'మీరు చేస్తే,' 'మీరు వింటే' అని ఎంత తరచుగా చెప్పినా, ఆ కోరికను పాటించలేని వారిని, మనుషులలో కూడా మాటల స్వభావం మరియు మాట్లాడే అలవాటు ఎల్లప్పుడూ అపహాస్యానికి గురిచేసే విధంగా ఉండదని నేను నిరూపిస్తే ఎలా ఉంటుంది?
తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలు ఆ పనులు చేసుకోవడానికి ఎంతగా అసమర్థులో వారికి తెలియజేయాలనే ఉద్దేశ్యంతో, మరియు వారు సహాయం కోసం తమ చేయిని పిలిపించేలా బలవంతం చేయాలనే ఉద్దేశ్యంతో, వారిని తమ వద్దకు రమ్మని లేదా ఫలానా పని చేయమని ఆజ్ఞాపించి ఎంత తరచుగా ఎగతాళి చేస్తారు! నమ్మకమైన వైద్యుడు తన గర్విష్ఠి అయిన రోగిని, అసాధ్యమైన లేదా హానికరమైన పనులను చేయమని లేదా చేయకుండా వదిలేయమని ఎంత తరచుగా ఆజ్ఞాపిస్తాడు, తద్వారా అతను తనను తాను పరీక్షించుకోవడం ద్వారా, మరే ఇతర మార్గాల ద్వారా తీసుకురాలేకపోయిన తన వ్యాధి లేదా బలహీనత గురించిన జ్ఞానాన్ని అతనికి కలిగించగలడు! మనం స్నేహితులకు గానీ, శత్రువులకు గానీ వారు ఏమి చేయగలరో, ఏమి చేయలేరో చూపించాలనుకుంటే, అవమానకరమైన మరియు రెచ్చగొట్టే మాటల కంటే తరచుగా లేదా సర్వసాధారణమైనది ఏముంది? నేను ఈ విషయాలను ప్రస్తావించడానికి కారణం, కేవలం మానవ వివేకానికి ఒక విషయాన్ని తెలియజేయడమే: దైవదూషణ తన అనుమానాలను లేఖనాలకు ఆపాదించడంలో ఎంత అవివేకమైనది; మరియు ఆ అనుమానాలు మానవ మాటలు మరియు చేతలలో కూడా ఎల్లప్పుడూ నిజం కావని చూడలేనంత గుడ్డిది.
అయినప్పటికీ, అవి అప్పుడప్పుడు నెరవేరడం ఆమె చూసిన వెంటనే, ఆమె తొందరపాటుతో ముందుకు దూకి, మానవ మరియు దైవిక వాక్య రూపాలన్నింటిలోనూ అవి సర్వత్రా జరుగుతాయని ప్రకటిస్తుంది. ఈ విధంగా, తన జ్ఞాన నైజానికి తగినట్లుగా, ఆమె ఒక ప్రత్యేక విషయాన్ని సార్వత్రికం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.
సెక్షన్ 16. అటువంటి సంబోధన రూపాల వాడకం.
ఇప్పుడు, దేవుడు మనతో ఒక తండ్రి తన పిల్లలతో వ్యవహరించినట్లుగా వ్యవహరిస్తాడు, మనకు తెలియని మన బలహీనతను మనకు చూపించడానికి; లేదా ఒక నమ్మకమైన వైద్యుడు మన వ్యాధిని మనకు తెలియజేయడానికి; లేదా ఆయన సలహాను గర్వంగా ఎదిరించే తన శత్రువుల వలె మనల్ని అవమానిస్తాడు, మనకు నియమాలను ప్రతిపాదిస్తూ (అలా చేయడానికి ఇది అత్యంత ఒప్పించే మార్గం), 'చేయండి, వినండి, పాటించండి;' లేదా, 'మీరు వింటే, మీకు ఇష్టమైతే, మీరు చేస్తే' అని చెబుతాడు. దీని నుండి ఈ క్రిందిది ఒక సరైన నిర్ధారణ అవుతుందా? 'అయితే, మనం స్వేచ్ఛగా సంకల్పించవచ్చు, లేకపోతే దేవుడు మనల్ని ఎగతాళి చేస్తున్నాడు.' దీనికి బదులుగా ఈ నిర్ధారణ సరైనది కాదా: 'అయితే, మనం స్నేహితులమో లేక శత్రువులో అని దేవుడు మనల్ని పరీక్షిస్తున్నాడు.'
మనం అతని స్నేహితులమైతే, అతను చట్టం ద్వారా మన అసమర్థతను మనకు తెలియజేయవచ్చు; లేదా మనం గర్విష్ఠులైన శత్రువులమైతే, అప్పుడు అతను నిస్సందేహంగా, తగిన రీతిలో మనల్ని అవమానించి, ఎగతాళి చేయవచ్చు.
పౌలు బోధించినట్లుగా, దేవుడు నియమాలను ఇవ్వడానికి ఇదే కారణం. ఎందుకంటే మానవ స్వభావం తన సొంత బలాన్ని, లేదా తన సొంత వ్యాధిని కూడా తెలుసుకోలేనంత అంధమైనది; అంతేకాకుండా, తనకు అన్నీ తెలుసని, అన్నీ చేయగలనని అనుకునేంత గర్వంతో కూడుకున్నది.
ఇప్పుడు, ఈ గర్వానికి మరియు అజ్ఞానానికి దేవుని వద్ద తన నియమాన్ని ప్రతిపాదించడం కంటే ప్రభావవంతమైన నివారణ మరొకటి లేదు, దాని గురించి నేను తగిన చోట మరింత వివరంగా చెబుతాను.
మూర్ఖపు, శారీరక జ్ఞానం నుండి పుట్టిన ఈ అనుమానాన్ని నేను ఖండించడానికి, ఈ కప్పులోని ఒక గుక్క తీసుకుంటే చాలు: 'నీవు తలచుకుంటే — అప్పుడు సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది.' కేవలం మానవ వ్యవహారాలలో, తోటి మనుషుల దృష్టిలో ఎలాగైతే మనిషి ఆరోగ్యంగా, సంపూర్ణంగా కనిపిస్తాడో, అలాగే ఉంటాడని నిందారోపణ చేసే వ్యక్తి కలలు కంటాడు. అందువల్ల, ఆమె ఇలా విమర్శిస్తుంది, 'మనిషి సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉంటే తప్ప, "నీవు తలచుకుంటే," "నీవు చేస్తే," "నీవు వింటే" వంటి మాటలతో అతడు అపహాస్యం చేయబడతాడు.' కానీ లేఖనం మనిషి భ్రష్టుడని, బందీ అని ప్రకటిస్తుంది; అంతేకాదు, గర్వంతో దేవుణ్ణి ధిక్కరించేవాడని, మరియు తన భ్రష్టత్వం, బందీత్వం గురించి తెలియనివాడని కూడా ప్రకటిస్తుంది. కాబట్టి ఆమె అతని చేయి పట్టుకుని, ఇలాంటి మాటలతో అతడిని మేల్కొల్పడానికి ప్రయత్నిస్తుంది, తద్వారా అతను ఈ పనులలో దేనికీ ఎంత అసమర్థుడో నిశ్చయమైన అనుభవం ద్వారా ఒప్పుకుంటాడు.
సెక్షన్ 17. ఆమె తన నిర్ధారణలో దుష్ప్రచారం నిష్కపటంగా లేదు.
కానీ ఈ సంఘర్షణలో నేనే దాడి చేసేవాడిగా మారి ఇలా అడుగుతాను, 'ఓ హేతుబద్ధతా దేవి, ఈ అనుమానాలు సరైనవేనని ('మీరు కోరుకుంటే — కాబట్టి మీరు స్వేచ్ఛగా కోరుకోవచ్చు') మీరు నిజంగా భావిస్తే, మరి వాటిని ఎందుకు అనుసరించడం లేదు?'
మీరు మీ ఆమోదయోగ్యమైన అభిప్రాయంలో, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏ మంచినీ కోరుకోలేదని అంటారు. అలాంటప్పుడు, 'నీవు పాటించాలని ఇష్టపడితే' అనే ఈ వాక్యం నుండి (మీరు చెప్పినట్లుగా), మనిషి స్వేచ్ఛగా కోరుకోగలడు, అలాగే స్వేచ్ఛగా కోరుకోలేడు అని ఏ విధమైన నిర్ధారణ ద్వారా వస్తుంది? మంచి నీరు, చేదు నీరు ఒకే ఊట నుండి ప్రవహిస్తాయా? యాకోబు 3:11 తాను కోరుకోలేని లేదా సంకల్పించలేని దానిని కూడా పాటించగలడని మీరు చెప్పినప్పుడు, ఇక్కడ మనిషిని మీరే ఎక్కువగా ఎగతాళి చేయడం లేదా? కాబట్టి, మీరు దానిని ఎంత తీవ్రంగా సమర్థించినప్పటికీ, 'నీవు ఇష్టపడితే — కాబట్టి నీవు స్వేచ్ఛగా సంకల్పించగలవు' అనే ఈ నిర్ధారణను మీరు మంచిదిగా భావించడం లేదని మీ వైపు నుండి స్పష్టమవుతుంది. లేదా, 'మనిషి మంచిని సంకల్పించలేడు' అని చెప్పే అభిప్రాయం ఆమోదయోగ్యమైనదని మీరు మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించడం లేదు. — వివేకం తన సొంత జ్ఞానం యొక్క నిర్ధారణలలో మరియు మాటలలో ఎంతగా చిక్కుకుపోయిందంటే, తాను ఏమి చెబుతుందో, లేదా దేని గురించి మాట్లాడుతుందో కూడా దానికి తెలియదు.
అయితే, స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని పరస్పరం నాశనం చేసుకునే వాదనలతో మాత్రమే సమర్థించగలిగితే తప్ప (నిజానికి అది దానికి అత్యంత తగినది) — గిద్యోను మరియు అతని ప్రజలతో యుద్ధం చేస్తున్నప్పుడు మిద్యానీయులు పరస్పర వధ ద్వారా తమను తామే నాశనం చేసుకున్నట్లే. కానీ ఈ జ్ఞానవంతమైన విమర్శతో నేను ఇంకా విస్తృతంగా వివరిస్తాను. ప్రసంగికుడు, 'మీకు పాటించాలనే కోరిక లేదా ప్రయత్నం ఉంటే, అది మీ స్వంత శక్తులకు ఆపాదించబడదు;' అని చెప్పలేదు — మీరు అతని మాటల నుండి గ్రహించినట్లుగా. బదులుగా, 'మీరు ఆజ్ఞలను పాటిస్తే, అవి మిమ్మల్ని కాపాడతాయి.' ఇప్పుడు, మీ జ్ఞానంతో మీరు చేసే విధంగా మేము అనుమానాలను లేవనెత్తితే, 'కాబట్టి, మనిషి ఆజ్ఞలను పాటించగలడు' అని అనుమానిస్తాము. ఈ విధంగా, మనం మనిషిలో కొద్దిపాటి కోరికను లేదా ఒక రకమైన ప్రయత్నాన్ని మాత్రమే కాకుండా, ఆజ్ఞలను పాటించడానికి కావలసిన పూర్తి శక్తిని మరియు సమృద్ధిని అతనికి ఆపాదిస్తాము. లేకపోతే, మనిషి పాటించలేడని తనకు తెలిసిన దానిని పాటించమని ఆజ్ఞాపించడం ద్వారా ప్రసంగి మనిషి దుస్థితిని అపహాస్యం చేసినవాడవుతాడు. అంతేకాదు, మనిషికి కోరిక, ప్రయత్నం ఉంటే కూడా సరిపోదు. దీనివల్ల కూడా ప్రసంగి అపహాస్యం చేస్తున్నాడనే అనుమానం నుండి తప్పించుకోలేడు: మనిషిలో పాటించే శక్తి ఉందని అతను తప్పక సూచించాలి.
కానీ స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క ఈ కోరిక మరియు ప్రయత్నం అనేది ఏదో ఒకటి అని మనం అనుకుందాం.
ఈ వాక్యం నుండి, దైవకృపను పూర్తిగా తిరస్కరించి, ప్రతిదీ స్వేచ్ఛా సంకల్పానికే ఆపాదించడం అలవాటు చేసుకున్న ఆ పెలాజియన్లతో మనం ఏమి చెబుతాము?
డయాట్రైబ్ యొక్క పర్యవసానాన్ని అంగీకరిస్తే, నిస్సందేహంగా పెలాజియన్లు విజయం సాధించారు. ఎందుకంటే ఆ ప్రసంగికుని మాటలు కేవలం కోరుకోవడం లేదా ప్రయత్నించడం మాత్రమే కాకుండా, పాటించడాన్ని సూచిస్తున్నాయి. ఇప్పుడు, మీరు పెలాజియన్లకు 'పాటించడం' అనే సూచనను నిరాకరిస్తే, దానికి ప్రతిగా వారు మీకు 'ప్రయత్నించడం' అనే సూచనను మరింత సముచితంగా నిరాకరిస్తారు. మరియు మీరు పూర్తిగా తీసివేస్తే...
వారి నుండి స్వేచ్ఛను పొంది, మీరు మిగిలి ఉందని చెప్పే దానిలోని ఆ చిన్న కణాన్ని కూడా వారు మీ నుండి లాక్కుంటారు — మీరు మొత్తం పదార్థానికి నిరాకరించిన దానిని, ఒక కణం కోసం కూడా మీరు కోరడానికి అనుమతించరు.
కాబట్టి, ఈ వాక్యం నుండి స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి సంపూర్ణతను ఆపాదించే పెలాజియన్లకు వ్యతిరేకంగా మీరు ఏది వాదించినా, మీ స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని ఏర్పరిచే ఆ కొద్దిపాటి కోరికకు విరుద్ధంగా, అది మా నుండి మరింత బలంగా వస్తుంది.
ఈ వాక్యభాగం నుండి తమ అభిప్రాయాన్ని నిరూపించలేకపోతే, ఇక దాని నుండి మరే ఇతర అభిప్రాయాన్ని కూడా నిరూపించలేమని పెలాజియన్లు కూడా మనతో ఏకీభవిస్తారు. ఎందుకంటే, అనుమానాల ద్వారా వాదనను వినిపించాల్సి వస్తే, ప్రసంగికుడు అందరికంటే బలంగా పెలాజియన్ల పక్షాన వాదిస్తాడు, ఎందుకంటే ఆయన సంపూర్ణంగా పాటించడం గురించి స్పష్టంగా మాట్లాడతాడు. 'మీరు ఆజ్ఞలను పాటిస్తే.' నిజానికి, ఆయన విశ్వాసం గురించి కూడా మాట్లాడతాడు: 'మీరు అంగీకారయోగ్యమైన విశ్వాసాన్ని పాటిస్తే,' కాబట్టి, అదే అనుమానం ద్వారా, విశ్వాసాన్ని కూడా పాటించే శక్తి మనకు ఉండాలి. అయితే, పౌలు చెప్పినట్లుగా, ఈ విశ్వాసం దేవుని యొక్క ఏకైక మరియు అరుదైన బహుమతి.
సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి మద్దతుగా ఎన్నో అభిప్రాయాలు పేర్కొనబడినందున, మరియు వాటిలో ఏ ఒక్కటీ ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఈ భాగాన్ని తనదిగా స్వీకరించకుండా ఉండనందున, మరియు ఆ అభిప్రాయాలు విభిన్నంగా మరియు పరస్పర విరుద్ధంగా ఉన్నందున — అవే మాటలలో, వారందరూ ప్రసంగీకుడిని ఒకరికొకరు విరుద్ధంగా మరియు వ్యతిరేకంగా భావిస్తున్నారని తప్పక అనుసరించాలి.
అందువల్ల వారు అతని నుండి ఏమీ నిరూపించలేరు. అయినప్పటికీ, ఆ అనుమానాన్ని అంగీకరించినప్పటికీ, అతను మిగిలిన వారందరికీ వ్యతిరేకంగా, కేవలం పెలాజియన్ల పక్షాన మాత్రమే వాదిస్తున్నాడు. అందువల్ల, అతను డయాట్రైబ్కు వ్యతిరేకంగా వాదిస్తున్నాడు, ఈ విషయంలో ఆమె తన మెడకు తానే కోసుకుంటోంది.
విభాగం 18. ఎక్లెసియాస్టికస్ గ్రంథంలో చెప్పబడినది ఆదాముకు సంబంధించి అర్థం చేసుకున్నా, లేదా సాధారణంగా మానవులకు సంబంధించి అర్థం చేసుకున్నా, అది స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి సంబంధించి ఏమీ నిరూపించదని ముగిస్తుంది.
కానీ నేను నా మొదటి వాదనను పునరుద్ఘాటిస్తున్నాను; అదేమిటంటే, ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఈ భాగం స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని సమర్థించే వారిలో ఎవరినీ సంపూర్ణంగా సమర్థించదు; కానీ వారందరినీ వ్యతిరేకిస్తుంది. ఎందుకంటే, 'నీవు సంకల్పిస్తే — కాబట్టి నీవు చేయగలవు' అనే ఆ నిర్ధారణ ఆమోదయోగ్యం కాదు. మరియు ఇటువంటి భాగాల యొక్క నిజమైన అవగాహన ఏమిటంటే, ఈ పదం మరియు దాని వంటి వాటి ద్వారా, మానవుడు తన అసమర్థత గురించి హెచ్చరించబడ్డాడు; అజ్ఞాని మరియు గర్వి అయినందున, ఈ దైవిక హెచ్చరికలు లేకపోతే, అతను దానిని అంగీకరించడు లేదా గ్రహించడు.
ఇక్కడ నేను కేవలం ఆదిమానవుని గురించి మాత్రమే కాదు, ప్రతి మానవుని గురించి మాట్లాడుతున్నాను; అయితే మీరు దీనిని ఆదిమానవుని గురించిగా అర్థం చేసుకున్నా, లేక మరే ఇతర మానవుని గురించిగా అర్థం చేసుకున్నా పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఎందుకంటే, కృప ఉండటం వలన ఆదిమానవుడు శక్తిహీనుడు కానప్పటికీ, కృప లేకపోతే అతడు ఎంత శక్తిహీనుడై ఉంటాడో దేవుడు ఈ ఆజ్ఞ ద్వారా అతనికి సమృద్ధిగా చూపిస్తున్నాడు.
ఇప్పుడు, ఆత్మ కలిగిన ఆ మనిషి, తన సంకల్పం ఇంకా కొత్తగా ఉన్నప్పుడు మరియు మంచి అనేది అతనికి కొత్తగా ప్రతిపాదించబడినప్పుడు, ఆత్మ దానిని చేర్చకపోవడం వలన, మంచిని సంకల్పించలేకపోయినట్లయితే — అనగా విధేయతను సంకల్పించలేకపోయినట్లయితే — అప్పుడు ఆత్మ లేని మనము, మనం కోల్పోయిన మంచి విషయంలో ఏమి చేయగలం?
కాబట్టి, మన అహంకారాన్ని నలిపివేసే ఒక భయంకరమైన ఉదాహరణ ద్వారా, ఆ మొదటి మనిషిలో, మన స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని దానికి వదిలేస్తే అది ఏమి చేయగలదో చూపబడింది — అవును, దేవుని ఆత్మచేత నిరంతరం, మరింతగా ప్రేరేపించబడి, వృద్ధి చేయబడినప్పుడు. ఆ మొదటి మనిషి, తాను ప్రథమ ఫలాలను పొందిన ఆత్మను మరింత అధిక పరిమాణంలో పొందలేక, ఆ ప్రథమ ఫలాలను పొందకుండా పడిపోయాడు. అలాంటప్పుడు, పతనమైన మన స్థితిలో, మన నుండి తీసివేయబడిన ఆ ప్రథమ ఫలాలను తిరిగి పొందే శక్తి మనకు ఎలా ఉంటుంది? ప్రత్యేకించి ఎందుకంటే
సాతాను ఇప్పుడు మనలో పూర్తి శక్తితో పరిపాలిస్తున్నాడు — అతడు మొదటి మనిషిలో ఇంకా పరిపాలన చేయకముందే, కేవలం ఒక శోధన ద్వారా అతడిని అణచివేశాడు.
ఆదాము పతనంతో ముడిపెట్టి ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఈ వాక్యాన్ని చర్చించడం ద్వారా తప్ప, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి వ్యతిరేకంగా ఇంతకంటే బలమైన వాదనను కొనసాగించడం అసాధ్యం. కానీ అటువంటి సుదీర్ఘ చర్చకు ఇక్కడ నాకు స్థలం లేదు, బహుశా ఈ విషయం వేరే చోట ప్రస్తావనకు రావచ్చు. ఈలోగా, ప్రసంగి ఇక్కడ స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి మద్దతుగా ఏమీ చెప్పలేదని (అయితే, దాని సమర్థకులు దీనినే తమ ప్రధాన సాక్ష్యంగా భావిస్తారు); మరియు 'మీరు ఇష్టపడితే,' 'మీరు వింటే,' 'మీరు చేస్తే' వంటి ఈ మరియు ఇలాంటి వాక్య భాగాలు మనిషి ఏమి చేయగలడో ప్రకటించవని, కేవలం అతను ఏమి చేయాలో మాత్రమే ప్రకటిస్తాయని చూపించడం సరిపోతుంది.
సెక్షన్ 19. జనరల్ 4.7 పరిగణించబడింది.
మన డయాట్రైబ్ ఆదికాండము నాలుగవ అధ్యాయం నుండి మరొక వాక్యాన్ని ఉదహరించారు, అక్కడ ప్రభువు కయీనుతో ఇలా అంటారు, "పాపము చేయు కోరిక నీకు లోబడియుండును, నీవు దానిని ఏలుదువు." 'చెడు వైపు మనసు యొక్క ప్రేరణలను జయించవచ్చని, మరియు అవి పాపం చేయవలసిన అవసరాన్ని కలిగించవని ఇక్కడ చూపబడింది,' అని డయాట్రైబ్ అంటారు.
'చెడు వైపు మనసు యొక్క ప్రేరణలను అధిగమించవచ్చు' అనే ఈ మాట అస్పష్టంగా ఉంది; కానీ సాధారణ భావన, పర్యవసానం మరియు వాస్తవాలు దీనిని ఈ విధంగా అర్థం చేసుకునేలా మనల్ని ప్రేరేపిస్తాయి: 'చెడు వైపు తన సొంత ప్రేరణలను అధిగమించడం స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క లక్షణం, మరియు ఆ ప్రేరణలు పాపం చేయవలసిన అవసరాన్ని కలిగించవు.' 'ఇది స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి ఆపాదించబడలేదు' అనే విషయాన్ని ఇక్కడ మళ్ళీ ఎందుకు విడిచిపెట్టారు? స్వేచ్ఛా సంకల్పం చెడు వైపు మనసు యొక్క ప్రేరణలను అధిగమించగలిగితే, ఆత్మ, క్రీస్తు లేదా దేవుని అవసరం ఏమిటి?
మళ్ళీ, స్వేచ్ఛా సంకల్పం మంచిని కూడా కోరుకోలేదని చెప్పే ఆ ఆమోదయోగ్యమైన అభిప్రాయానికి ఏమైంది?