చుట్టూ అన్ని వైపులా భయంకరమైన చెరసాల, ఒక పెద్ద కొలిమిలా మండుతూ ఉంది; అయినా ఆ జ్వాలల నుండి వెలుగూ లేదు, కేవలం చీకటి మాత్రమే కనిపిస్తోంది. అది దుఃఖపు దృశ్యాలను, శోకపు లోకాలను, విచారకరమైన నీడలను బయటపెట్టడానికి మాత్రమే ఉపయోగపడింది. అక్కడ శాంతి, విశ్రాంతి ఎన్నటికీ లభ్యం కావు, అందరికీ లభించే ఆశ ఎన్నడూ రాదు; అంతం లేని హింస తప్ప మరేమీ ఉండదు.
నొప్పి యొక్క అనేక రూపాలు
బాధకు అనేక రూపాలు ఉన్నాయి. ఒక వ్యక్తి శారీరకంగా, మానసికంగా, భావోద్వేగపరంగా, మేధోపరంగా మరియు ఆధ్యాత్మికంగా బాధపడవచ్చు. మన కష్టాలు అరుదుగా ఈ రంగాలలో కేవలం ఒకదానికే పరిమితం కావు; మానవ అనుభవాలలో అవి ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోతూ ఉంటాయి. అత్యంత తీవ్రమైన బాధలలో కొన్ని మానసికంగా ప్రేరేపించబడి, తరచుగా భౌతిక రంగంలో సమస్యలకు దారితీస్తాయి.
కనిపించే గాయాలతో సమానంగా కనిపించని గాయాలు కూడా ఉంటాయి, వాటిని నిర్ధారించడంలో ఇబ్బంది ఉండవచ్చు. మనిషిలోని కనిపించని భాగమే తరచుగా అత్యంత బలహీనపరిచే బాధలకు గురవుతుందని మనకు తెలుసు. కొన్ని పరిస్థితులలో, ఒక వ్యక్తి తీవ్రమైన శారీరక నొప్పిని భరించగలడు; అయినప్పటికీ, ఒకే ఒక్క కఠినమైన మాటతో కుప్పకూలిపోగలడు. ఒక యుద్ధ ఖైదీపై జరిగిన చిత్రహింసల కథ విన్నప్పుడు, అతని వ్యక్తిగత ధైర్యానికి, మానవ శరీరం యొక్క పునరుద్ధరణ శక్తికి మనం ఆశ్చర్యపోతాము. కానీ అదే వ్యక్తి జీవితం, క్రూరంగా చేసిన ఒకే ఒక్క చర్య లేదా మాటతో నాశనమైపోగలదు.
క్రూరత్వాన్ని కలిగించడంలో నాలుకకు ఉన్న శక్తి గురించి లేఖనాల్లో చాలా చెప్పబడింది. చేదు మాటలు ప్రాణాంతకమైన బాణాల వంటివని కీర్తనకారుడు అంటాడు. యాకోబు ఇలా వ్రాశాడు: "నాలుక శరీరంలో ఒక చిన్న భాగమే అయినా, అది గొప్పగా గొప్పలు చెప్పుకుంటుంది. ఒక చిన్న నిప్పురవ్వ వల్ల ఎంత పెద్ద అడవి తగలబడుతుందో ఆలోచించండి. నాలుక కూడా అగ్ని వంటిదే, శరీర భాగాలలో అది ఒక దుష్టలోకం."
బిల్లీ గ్రాహం 189 నుండి పఠనాలు
శరీరం" (James 3:5,6).
మానవుడు గొప్ప విజయాలు సాధించగలడు మరియు గొప్ప పరాజయాలకు కూడా గురవుతాడు. మానవుడు బలవంతుడు మరియు సున్నితమైనవాడు. కీర్తనకారుడు ఉద్ఘటించినట్లుగా, "నేను భయభక్తులతోను, ఆశ్చర్యములతోను సృజింపబడినందున నిన్ను స్తుతిస్తున్నాను" (Psalm 139:14).
బాధ అనే విషయంతో వ్యవహరించేటప్పుడు, ముఖ్యంగా ఇతరుల బాధలను పరిగణనలోకి తీసుకున్నప్పుడు, మనం ఈ సున్నితత్వాన్ని నిజంగా పాటించడానికి ప్రయత్నించాలి. మనం వేరొకరి బాధను అనుభూతి చెందలేము. మనం వారి ముఖంలోని వేదనను చూడగలం మరియు సానుభూతి చూపడానికి ప్రయత్నించగలం. కానీ మనకు వారిలాంటి నరాల చివరలు లేవు. వారి వేదన యొక్క తీవ్రతను మనం పూర్తిగా తెలుసుకోలేము. మనం ఇతరుల బాధను ఎన్నడూ తక్కువ చేసి చూడకూడదు. లేఖనం మనకు ఇచ్చే ఆజ్ఞ, "ఏడ్చేవారితో కలిసి ఏడవండి" (Romans 12:15, KJV).
మన శారీరక బాధలు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని వ్యక్తపరుస్తాయి. సి.ఎస్. లూయిస్ సునిశితంగా రాసినట్లుగా, "బాధ... తిరుగుబాటు చేసే ఆత్మ అనే కోటలో సత్య పతాకాన్ని పాతుతుంది." ఆ సత్యం ఏమిటంటే, మనిషి శరీరం నశ్వరమైనది, తాత్కాలికమైనది. అమరత్వాన్ని కనుగొనడానికి మానవుడు తనను తాను దాటి చూడాలి.
బాధ అనేది దేవుడు మనతో మాట్లాడే మార్గాలలో ఒకటి. ఆయన అవసరాన్ని మనకు గుర్తుచేసి, తన వద్దకు మనల్ని పిలుచుకోవడానికి ఆయన ఈ మార్గాలను ఉపయోగిస్తాడు. సి.ఎస్. లూయిస్ మాటల్లోనే చెప్పాలంటే: "దేవుడు మన సుఖాలలో గుసగుసలాడతాడు, మన అంతరాత్మలో మాట్లాడతాడు, కానీ మన బాధలలో గర్జిస్తాడు: చెవిటి ప్రపంచాన్ని మేల్కొల్పడానికి అది ఆయన మైక్రోఫోన్." మన బాధ మనల్ని దేవుని వద్దకు నడిపిస్తే, అది ఒక ధన్యమైన, అమూల్యమైన స్నేహితునిగా మారుతుంది.
బాధ యొక్క
లోకాన్ని బాధల నుండి విడిపించడానికి దేవుడు మన పక్షాన కార్యాలు చేశాడనే విషయాన్ని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. మరియు ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఆయన స్వయంగా బాధపడటం ద్వారా దానిని చేశాడు. ఆయన తన సొంత కుమారుని హింసను, మరణాన్ని చూసిన తండ్రి. తన కుమారుని ప్రేమించే దేవుడు, మీరు మరియు నేను బాధల నుండి విడుదల పొందడం కోసం ఆయన బాధపడటానికి అనుమతించాడు. క్రీస్తు యొక్క శ్రమ మరియు మరణం ద్వారా, ఆయనను తమ తండ్రిగా అంగీకరించిన వారు...
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
ఊహించలేనంత తీవ్రమైన బాధ నుండి, అంటే దేవుని నుండి శాశ్వతమైన ఎడబాటు నుండి రక్షకుడు విడిపించబడతాడు. దేవుని స్వంత బాధలోనే మనం ఆయన గొప్ప ప్రేమను చూస్తాము. మన స్వంత బాధలను చూసి దేవుని స్వభావాన్ని అంచనా వేయడానికి, ఆయన ప్రేమగల దేవుడా కాదా అని తీర్పు తీర్చడానికి మనం ప్రయత్నించకూడదు. సిలువను చూడటం ద్వారానే మన పట్ల దేవుని ప్రేమ యొక్క లోతును మనం తెలుసుకొని, అనుభూతి చెందగలుగుతాము.
ఈ విధంగా బాధలను తొలగించడానికి దేవునికి ఒక ప్రణాళిక ఉందని మనం చూస్తున్నాము.
కానీ దేవుడు మన ప్రపంచం నుండి బాధలన్నింటినీ ఇప్పుడే ఎందుకు తొలగించడు? ఆయనకు శక్తి ఉంది; దానిని మానవాళి మేలు కోసం ఇప్పుడే ఎందుకు ఉపయోగించడు?
మొదటగా, దేవుడు ఈ గ్రహం నుండి సమస్త చెడును నిర్మూలించాలనుకుంటే, ఆయన దుష్ట మానవులందరినీ నిర్మూలించవలసి ఉంటుంది. దీనికి ఎవరు మినహాయింపు? "ఎందుకంటే అందరూ పాపం చేసి దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు" (Romans 3:23). దేవుడు దుష్ట మానవుడిని నిర్మూలించడం కంటే, అతనిని మార్చడానికే ఇష్టపడతాడు.
రెండవది, ఒకవేళ దేవుడు మన ప్రపంచం నుండి సమస్త చెడును తొలగించి (కానీ ఎలాగోలా మనిషిని ఈ గ్రహం మీద వదిలేస్తే), దాని అర్థం "మానవత్వం" యొక్క సారం నాశనమవుతుందని. మనిషి ఒక రోబోగా మారిపోతాడు.
నేను దీని ద్వారా ఏమి చెప్పాలనుకుంటున్నానో వివరిస్తాను. ఒకవేళ దేవుడు మనిషి కేవలం మంచి పనులు చేసేలా ప్రోగ్రామ్ చేసి చెడును నిర్మూలిస్తే, మనిషి తన ప్రత్యేక లక్షణమైన ఎంపికలు చేసుకునే సామర్థ్యాన్ని కోల్పోతాడు. అతను ఇకపై స్వేచ్ఛాయుత నైతిక వ్యక్తిగా ఉండడు. అతను ఒక రోబో స్థాయికి దిగజారిపోతాడు.
దీన్ని ఇంకొంచెం ముందుకు తీసుకువెళ్దాం. రోబోలు ప్రేమించవు. దేవుడు మనిషిని ప్రేమించే సామర్థ్యంతో సృష్టించాడు. ప్రేమ అనేది, ప్రేమించాలని ఎంచుకునే ఒకరి హక్కుపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మనం ఇతరులను మనల్ని ప్రేమించమని బలవంతం చేయలేము. మనం వారిని మనకు సేవ చేసేలా లేదా మనకు విధేయులుగా ఉండేలా చేయగలం. కానీ నిజమైన ప్రేమ అనేది, ప్రతిస్పందించాలని ఎంచుకునే ఒకరి స్వేచ్ఛపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మనిషిని మంచి చేయడానికి ప్రోగ్రామ్ చేయవచ్చు, కానీ ప్రేమ అనే అంశం నశించిపోతుంది. ఒకవేళ మనిషిని మంచి చేయడానికి బలవంతం చేస్తే, బాధలు తొలగిపోతాయి-అలాగే ప్రేమ కూడా. ప్రేమ లేని ప్రపంచంలో జీవించడం ఎలా ఉంటుంది?
కాబట్టి, చెడును నిర్మూలించడానికి దేవుడు తన శక్తిని ఉపయోగించడం అనేది ఒక సానుకూల పరిష్కారంగా నిరూపించబడదని మనం చూడవచ్చు.
బిల్లీ గ్రాహం 191 నుండి పఠనాలు
బాధ అనే సమస్య. అటువంటి చర్య యొక్క ఫలితాలు మరింత పెద్ద సందిగ్ధతలను సృష్టిస్తాయి. మనిషి ప్రేమలేని ప్రపంచంలో రోబో స్థాయికి దిగజారిపోతాడు లేదా నాశనమైపోతాడు.
మన ప్రపంచం నుండి చెడును తన శక్తి ప్రదర్శన ద్వారా తొలగించకుండా ఆయనను నిరోధించేది నిజానికి మానవుని పట్ల దేవునికి ఉన్న ప్రేమే. తన ప్రేమ ప్రదర్శన ద్వారా చెడును తొలగించడమే దేవుని ప్రణాళిక—ఆయన కల్వరిలో కనబరిచిన ప్రేమ.
దుఃఖం అనే సమస్యకు అంతిమ పరిష్కారానికి కీలకాన్ని మనం దేవుని ప్రేమలో కనుగొంటాము. దుఃఖం అనే అనాదిగా వస్తున్న ప్రశ్నకు సమాధానం, దేవుని స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవడం మరియు దానిని ప్రశంసించడంలోనే ఉంది.
సర్వోన్నత బాధపడేవాడు
మనం బాధపడుతున్నప్పుడు, మనల్ని, మన కష్టాలను, మన సమస్యలను చూసుకుంటామా? మనం పరిస్థితులకు అతీతంగా కాకుండా, ఆ పరిస్థితుల కింద జీవిస్తామా? లేక మనం ఊహించలేనంతటి బాధను అనుభవించిన ఆయన వైపు చూస్తామా?
టేబుల్ టాక్లో మార్టిన్ లూథర్ ఇలా అన్నారు, "మన బాధలు బాధ అనే పేరుకు తగినవి కావు. నా శిలువలను, శ్రమలను, శోధనలను నేను తలచుకున్నప్పుడు, నా ధన్య రక్షకుడైన యేసు క్రీస్తు యొక్క బాధలతో పోలిస్తే ఇవి ఏమాత్రం అని తలచుకొని, సిగ్గుతో చచ్చిపోయేంతగా బాధపడతాను."
క్రీస్తు జీవితంలో "బాధపడే సేవకుడైన" మెస్సీయగా ఆయన పాత్రను వెల్లడి చేసే అనేక విషయాలు ఉన్నాయి. ఆయన జీవితంలోని ఈ అన్వేషణ యొక్క ప్రతి అంశాన్ని మనం పూర్తిగా వివరించలేము, కానీ ఈ సత్యాలను పరిగణించండి.
యెషయా 53వ అధ్యాయంలో రక్షకుని శ్రమలు ఎంత సూక్ష్మంగా వర్ణించబడ్డాయంటే, ఆ సంఘటన జరగడానికి ఎనిమిది వందల సంవత్సరాల ముందు వ్రాసిన వ్యక్తి యొక్క ప్రవచనంగా కాకుండా, దానిని ఒక ప్రత్యక్ష సాక్షి వ్రాసినట్లుగా చదవవచ్చు.
యేసు జీవితం హింస మరియు ప్రమాదాల మధ్య ప్రారంభమైందని గమనించండి. ఆయన తండ్రిచే పంపబడి, ప్రేమ మరియు కరుణ అనే లక్ష్యంతో వచ్చారు. ఒక దేవదూత ఆయన గర్భధారణను ప్రకటించి, ఆయనకు తన నామాన్ని పెట్టాడు. పరలోక సైన్యము మహిమాన్వితమైన గానం చేసింది.
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
ఆయన జనన సమయంలో ఒక గీతం. ఆ అసాధారణమైన 'నక్షత్రం' లేదా ఉల్క ద్వారా, సాక్షాత్తు ఆకాశమే ఆయన రాకను సూచించింది. ఆయన స్వయంగా పుట్టిన శిశువులందరిలోకెల్లా అత్యంత ప్రసిద్ధుడు - మరియ యొక్క పవిత్ర శిశువు, దైవిక దైవ కుమారుడు. అయినప్పటికీ, ఆయన మన లోకంలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే హేరోదు ఆయన మరణాన్ని శాసించి, దానిని నెరవేర్చడానికి కృషి చేశాడు.
ఆయన తీవ్రమైన అవమాన స్థితిని స్వీకరించారని కూడా గమనించండి. నిత్య తండ్రి కుమారుడైన ఆయన, దినముల శిశువుగా మారి మనుష్యరూపములో పుట్టెను. ఆయన మన మానవ స్వభావాన్ని, దానిలోని సమస్త బలహీనతలను, మరియు శ్రమపడే సామర్థ్యాన్ని స్వీకరించెను. ఆయన అత్యంత పేద తల్లిదండ్రుల బిడ్డగా వచ్చెను. ఆయన జీవితమంతా స్వచ్ఛంద అవమానమే. ఆయన సేవ చేయించుకోవడానికి కాకుండా, సేవకుడిగా ఉండటానికి మరియు సేవ చేయడానికి వచ్చెను.
ఆయన బాధలోని మరో అంశం, ఆయన భరించవలసి వచ్చిన నీచమైన అనుమానాలు మరియు తీవ్రమైన నిందలు. "ఆయన తనవారి యొద్దకు వచ్చెను గాని, వారు ఆయనను అంగీకరించలేదు" (యోహాను 1:11). దానికి బదులుగా, వారు ఆయనను తృణీకరించి, అవమానించారు. వారిలో చాలామంది ఆయనను "తిరస్కరించి, విసర్జించారు." వారు ఆయనను దేవుని ఆజ్ఞలను అతిక్రమించినవాడిగా, విశ్రాంతి దినమును ఉల్లంఘించినవాడిగా, అపవిత్రుడిగా—తాగుబోతుగా, త్రాగుబోతుగా, వెలివేయబడినవారితోను మరియు అపఖ్యాతి పాలైన పాపులతోను సహవాసం చేసేవాడిగా పరిగణించారు.
ఆయన నిరంతరం వ్యక్తిగత హింసకు గురయ్యారని కూడా గమనించండి. ఆయన పరిచర్య ప్రారంభంలో, నజరేతులోని ఆయన సొంత పట్టణ ప్రజలే ఆయనను కొండ పైనుంచి క్రిందికి తోసివేయడానికి ప్రయత్నించారు. మత మరియు రాజకీయ నాయకులు తరచుగా ఆయనను పట్టుకొని చంపడానికి కుట్ర పన్నారు. చివరికి ఆయనను అరెస్టు చేసి పిలాతు, హేరోదుల ఎదుట విచారణకు తీసుకువచ్చారు. ఆయనపై మోపబడిన ఆరోపణలలో నిర్దోషి అయినప్పటికీ, ఆయనను దేవునికి మరియు మనుష్యులకు శత్రువుగాను, జీవించడానికి యోగ్యుడు కాదనిను ఖండించారు.
యేసు అనుభవించిన బాధలలో అపవాది యొక్క తీవ్రమైన శోధనలు కూడా ఉన్నాయి. ఈ సంఘటన యొక్క వృత్తాంతం Matthew 4:1 లో సచిత్ర రూపంలో ఇవ్వబడింది, "అప్పుడు యేసు అపవాదిచే శోధింపబడటానికి ఆత్మచేత అరణ్యమునకు నడిపించబడెను."
ఆయనకు ఏమి జరగబోతోందో ముందుగానే తెలుసని కూడా గుర్తుంచుకోండి.
బిల్లీ గ్రాహం 193 నుండి పఠనాలు
రాబోయే మరణం ఆయన బాధను మరింత పెంచింది. తాను త్రాగవలసిన పాత్రలోని పదార్థాలు ఆయనకు తెలుసు; తాను నడవవలసిన బాధా మార్గం ఆయనకు తెలుసు. తనకు రాబోయే రక్త బాప్తిస్మాన్ని ఆయన స్పష్టంగా ముందుగానే చూడగలిగారు. సిలువపై తాను మరణించబోవడం గురించి ఆయన తన శిష్యులతో స్పష్టంగా మాట్లాడారు.
సర్వోన్నతమైన బాధాపరుడైన యేసు, మన పాపాల కొరకు బాధపడటానికి వచ్చాడు. ఆయన పడిన బాధల ఫలితంగా, మన విమోచన ఖాయమైంది.
దైవిక వేదనాపరుడు మన నుండి ఏమి కోరుతున్నాడు? కేవలం మన విశ్వాసం, మన ప్రేమ, మన కృతజ్ఞతా స్తుతి, మన పవిత్రమైన హృదయాలు మరియు జీవితాలు. అది కోరడానికి మరీ ఎక్కువ అవుతుందా?
మనలో నివసించే క్రీస్తు, మన పరిస్థితులు ఎంత బాధాకరమైనవైనా సరే, వాటికి అతీతంగా జీవించడానికి మనకు శక్తినిస్తాడు. బహుశా ఈ మాటలు చదువుతున్న మీరు, ఇప్పుడు మీరు ఎదుర్కొంటున్న పరిస్థితుల వల్ల దాదాపుగా నలిగిపోతున్నట్లుగా భావిస్తూ ఉండవచ్చు. ఇంకెంత భరించగలనో అని మీరు ఆశ్చర్యపోతూ ఉండవచ్చు. కానీ నిరాశ చెందకండి! దేవుని కృప మీకు చాలును మరియు మీ శ్రమల నుండి పైకి లేవడానికి మీకు శక్తినిస్తుంది. ఇదే మీ నమ్మకంగా ఉండనివ్వండి: "క్రీస్తు ప్రేమ నుండి మనలను ఎవరు వేరు చేయగలరు? శ్రమయైనను, కష్టమైనను, హింసయైనను, కరవుయైనను, దిగంబరత్వముయైనను, ప్రమాదముయైనను, ఖడ్గముయైనను వేరు చేయగలవా?... కాదు, వీటన్నిటిలో మనలను ప్రేమించిన ఆయన ద్వారా మనము జయించువారముకంటె అధికముగా ఉన్నాము" (Romans 8:35-37).
దుఃఖం కలుగుతుంది
దుఃఖం అనేక నష్టాలతో వస్తుంది. అది ఉద్యోగాన్ని లేదా స్నేహితుడిని, పెంపుడు జంతువును లేదా ఆస్తిని కోల్పోవడం కావచ్చు. వైవాహిక బంధాన్ని కోల్పోవడం మరణం వలె తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని కలిగించవచ్చు. దాని కారణం ఏదైనప్పటికీ, దుఃఖం మనందరికీ వస్తుంది.
సరిగ్గా ఎదుర్కోని దుఃఖం, జీవితం పట్ల మన దృక్పథాన్ని కోల్పోయేలా చేస్తుంది. నా స్నేహితుడు ఒకతను తన తల్లి గురించి చెప్పాడు. ఆమె తన భర్త మరణానికి ఎంత తీవ్రంగా దుఃఖించిందంటే, అతను చనిపోయిన పదిహేడు సంవత్సరాల తర్వాత కూడా, అతని ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడల్లా ఏడ్చేదట. నా స్నేహితుడి భార్య తన భర్తతో ఇలా చెప్పిందట, "ప్రియా, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను, కానీ నీ కోసం పదిహేడు సంవత్సరాలు నేను ఎప్పటికీ దుఃఖించలేను!"
ఎడ్నా సెయింట్ విన్సెంట్ మిల్లే ఒక రకమైన నిరాశను వ్యక్తం చేశారు-
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
నష్టాన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు చాలా మందికి కలిగే భావన. ఆమె కవితలో
"విలాపం," అని ఆమె రాసింది:
జీవితం సాగిపోవాలి, మృతులను మరచిపోవాలి; మంచివాళ్ళు మరణించినా, జీవితం సాగిపోవాలి; ఆన్, నీ అల్పాహారం తిను; డాన్, నీ మందు వేసుకో; జీవితం సాగిపోవాలి; ఎందుకో నేను మర్చిపోయాను.
యేసుకు దుఃఖం కొత్తేమీ కాదు. క్రీస్తు "మనుష్యులచేత తృణీకరించబడి, విసర్జించబడి, దుఃఖితుడుగాను, శోకముచేత పరిచయముగలవాడుగాను ఉంటాడు" అని 4వ వచనం ముందుగానే చెప్పింది (NASB).
సంతోషం అనేది ఒక ఎంపిక, కానీ దుఃఖం అనేది అనివార్యం. యోసేపును క్రూర మృగాలు చీల్చివేశాయని యాకోబు అనుకున్నప్పుడు, అతడు "తన వస్త్రములు చింపుకొని అనేక దినములు తన కుమారుని గూర్చి దుఃఖించెను" అని బైబిలు చెబుతోంది. తన కుమారుడు చంపబడ్డాడని దావీదు రాజు విన్నప్పుడు, యుగయుగాలుగా ప్రతిధ్వనించే మాటలతో తన దుఃఖాన్ని వ్యక్తపరిచాడు: "ఓ నా కుమారుడా అబ్షాలోమా, నా కుమారుడా, నా కుమారుడా అబ్షాలోమా! ఓ అబ్షాలోమా, నా కుమారుడా, నా కుమారుడా, నీ కొరకు నేను చనిపోయి ఉంటే ఎంత బాగుండేదో!" (2 Samuel 18:33 KJV). మనం ప్రేమించే వారి నుండి మరణం మనల్ని వేరు చేసినప్పుడు, మనం పడినంత బాధను మరెవరూ పడలేదని మనం అనుకునే సమయం ఒకటి ఉంటుంది. కానీ దుఃఖం సార్వత్రికమైనది. దుఃఖాన్ని ఎదుర్కొనే పద్ధతి వ్యక్తిగతమైనది మరియు అత్యంత కీలకమైనది.
త్రీఫీల్డ్ మరణం
మానవులందరూ పాపం చేశారు కాబట్టి, అందరూ మరణశిక్షకు గురవుతారు. పాపం ఫలితంగా మానవుడు తన జీవితంలో బాధపడటమే కాకుండా, రాబోయే తీర్పును కూడా ఎదుర్కోవాలి. ఆదాము విషయంలో ఎలా జరిగిందో, అలాగే ప్రజలందరి విషయంలోనూ జరుగుతుంది. దేవుడు పాపాన్ని శారీరక, ఆధ్యాత్మిక మరియు శాశ్వతమైన త్రివిధ మరణంతో శిక్షిస్తాడు.
మొదటగా, భౌతిక మరణం ఉంది. బైబిలు ఇలా చెబుతోంది: "మనుష్యులు ఒక్కసారే మరణించుట నియమింపబడియున్నారు" (Hebrews 9:27). "పుట్టుటకు ఒక సమయము, మరణించుటకు ఒక సమయము" అని బైబిలు బోధిస్తుంది (Ecclesiastes 3:2). Psalm 89:48 అడిగినట్లుగా: "జీవించియుండి, మరణమును చూడనివాడు ఎవడు?" ఈ విధంగా, దేవుడు ప్రతి వ్యక్తికి మరణంతో ముందే ఒక నియామకాన్ని చేసి ఉంచాడని బైబిలు స్పష్టంగా చెబుతోంది. ప్రతి మనిషికి ఒక రోజు, ఒక గంట, ఒక నిమిషం ఉంది. జీవితం యొక్క సంక్షిప్తత గురించి బైబిలు అనేక చోట్ల మాట్లాడుతుంది. మన భౌతిక జీవితాలు 'చెప్పబడే ఒక కథ', 'నేతపనివాడి మగ్గం', 'వాడిపోయే పువ్వు', 'ఎండిపోయే గడ్డి' వంటివని మనకు చెబుతారు. ఒక తరం గడిచిపోతుంది, మరో తరం వస్తుంది. దేవుడు మానవ జాతిపై భౌతిక మరణమనే తీర్పును విధించకపోయి ఉంటే, భూమి నరకంగా మారేంత వరకు మనుషులు తమ పాపాలలోనే కొనసాగి ఉండేవారు. ప్రతి తరానికి ఒక కొత్త ఆరంభం ఉంటుంది. అందువల్ల, మరణం అనేది పాపానికి దైవికంగా వ్యక్తులపై విధించబడిన శిక్ష అయినప్పటికీ, తర్వాతి తరాల విషయానికి వస్తే...
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
మానవాళికి, మరణం ఒక వరం.
జీవితం అల్పమైనది కాబట్టి, మనం అన్ని సమయాల్లో దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉండాలని బైబిల్ హెచ్చరిస్తుంది. "అతని దినములు నిర్ణయింపబడినవి, అతని నెలల సంఖ్య నీ యొద్ద ఉన్నది, అతడు దాటలేని అతని హద్దులను నీవు నియమించియున్నావు" (Job 14:5).
బైబిల్ మనకు ఇలా బోధిస్తుంది: "నీ దేవుణ్ణి కలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉండు" (Amos 4:12). సీజర్ బోర్జియా తన చివరి క్షణాలలో ఇలా అన్నాడు: "నా జీవితకాలంలో మరణం తప్ప మిగతా అన్నింటికీ నేను ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాను; కానీ ఇప్పుడు అయ్యో! నేను ఏమాత్రం సిద్ధంగా లేకుండానే చనిపోబోతున్నాను."
రెండవది, ఆత్మీయ మరణం. ఇక్కడ మరియు ఇప్పుడు లక్షలాది మంది ఆత్మీయ మరణంతో బాధపడుతున్నారు. దాదాపు ఏ రోజునైనా మీరు ఒక వార్తాపత్రికను తీసుకుని చదివితే, వారి జీవితాలు శూన్యంగా లేదా నశించిపోయాయని సాక్ష్యమిచ్చే వారి గురించి తెలుస్తుంది. వారు దేవునితో సహవాసం కొరకు సృష్టించబడ్డారు, కానీ వారు తమ సృష్టికర్త నుండి వేరు చేయబడ్డారు. ఇదే ఆత్మీయ మరణం. ఇది ఆత్మ దేవుని నుండి వేరుపడటమే, "నేనే... జీవము" అని చెప్పిన వాని నుండి మనిషి వేరుపడటమే. లేఖనాలలో దీనిని "అపరాధములచేతను పాపములచేతను చనిపోయినవారు" అని చెప్పబడింది (ఎఫెసీయులు 2:1).
మూడవదిగా, నిత్య మరణం ఉంది. నరకం గురించి బైబిలు చాలా ఎక్కువగా చెబుతుంది. నరకం గురించి యేసు కంటే ఎక్కువగా ఎవరూ మాట్లాడలేదు, మరియు ఆయన మనుషులను రక్షించడానికి వచ్చిన నరకం కేవలం భూమి మీద ఉన్న నరకం మాత్రమే కాదు. అది మనుషులు ఇప్పుడు జీవిస్తున్న ఒక పరిస్థితి మాత్రమే కాదు. అది రాబోయేది. భూమి మీద ఉన్న ఎవరైనా ఇప్పుడు నరకంలో జీవిస్తున్నారని యేసు ఒక్కసారి కూడా బోధించలేదు. ఆయన ఎల్లప్పుడూ రాబోయే నరకం గురించి హెచ్చరించారు. నరకం అనడంలో ఆయన ఉద్దేశం ఏదైనప్పటికీ, సారాంశంలో అది మనిషి యొక్క ఆధ్యాత్మిక మరణం యొక్క పరాకాష్టగా ఆత్మ దేవుని నుండి వేరుపడటమే. ఇక్కడ అనేక మర్మాలు ఉన్నాయి, మరియు మనం లేఖనాల బోధనను దాటి వెళ్ళడానికి సాహసించలేము. యేసు చెప్పిన మాటను బట్టి మనుషులను హెచ్చరించడం సరిపోతుంది: "మరియు వీరు నిత్య శిక్షలోనికి వెళ్ళిపోతారు" (Matthew 25:46). యేసు ఇంకా ఇలా అన్నారు:
"మనుష్యకుమారుడు తన దూతలను పంపును, వారు ఆయన రాజ్యములో అభ్యంతరముగా ఉన్నవన్నియు, దుష్కార్యములు చేయువారిని సమకూర్చి, వారిని అగ్నిగుండములో పడవేయుదురు; అక్కడ విలాపమును పళ్ళు కొరుకుటయు ఉండును" (Matthew 13:41-42).
బిల్లీ గ్రాహం 197 నుండి పఠనాలు
మనం చనిపోయే ముందు
మనం చనిపోయేలోపు రెండు ప్రాథమిక సమస్యలు పరిష్కారం కావాలి.
మొదటిది, "నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా?" మీరు మీ పాపాలను ఒప్పుకొని, యేసు క్రీస్తును మీ హృదయంలోకి వచ్చి, మీ జీవితాన్ని స్వాధీనం చేసుకోమని అడిగారా? ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న లక్షలాది క్రైస్తవులకు ఈ హామీ ఇవ్వబడింది, "నీవు నీ నోటితో 'యేసు ప్రభువు' అని ఒప్పుకొని, దేవుడు ఆయనను మృతులలో నుండి లేపాడని నీ హృదయములో నమ్మినయెడల నీవు రక్షింపబడెదవు" (Romans 10:9).
అయితే క్రైస్తవ జీవితం అక్కడితో ముగిసిపోదు! తర్వాతి ప్రాథమిక ప్రశ్న "అయితే నేను ఎలా జీవించాలి?" అనగా, మీరు చనిపోయే ముందు, దేవునికి మరియు మనిషికి మీరు ఏ సేవ చేస్తారు? శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే విషయాలలో మీరు మీ జీవితాన్ని పెట్టుబడిగా పెడుతున్నారా? "కాబట్టి మనము శరీరములో నున్న గాని, దానికి దూరంగా నున్న గాని ఆయనను మెప్పించుటయే మన లక్ష్యముగా పెట్టుకొనవలెను. ఏలయనగా, మనమందరము క్రీస్తు తీర్పు సింహాసనము ఎదుట నిలువవలసియున్నది. అప్పుడు శరీరములో ఉన్నప్పుడు చేసిన క్రియలనుబట్టి, అవి మంచివైనా చెడ్డవైనా, ప్రతివాడును తనకు రావలసిన ప్రతిఫలము పొందును" (2 Corinthians 5:9-10).
ఏదో ఒక రోజు మనమందరం యేసుకు లెక్క అప్పగించవలసి వస్తుందని బైబిల్ చెబుతోంది (1 Peter 4:5). మనం క్రీస్తు తీర్పు సింహాసనం ఎదుట నిలబడతాము (Romans 14:10). ఆ రోజున, భూమి మీద మనం చేసినదంతా గతం అయిపోతుంది. మన పొరుగువారితో క్రీస్తు ప్రేమ గురించి మాట్లాడటానికి, మిషన్లకు ఇవ్వడానికి, సువార్త ప్రకటించడంలో సహాయపడటానికి మనకున్న అవకాశాలు ముగిసిపోతాయి. ఆకలితో ఉన్నవారితో మనకున్న వస్తువులను పంచుకునే అవకాశాలు పోతాయి. మనకు ఇవ్వబడిన ఏ బహుమతులనైనా మనం భూమి మీద దాచుకుంటే అవి నిరుపయోగం అవుతాయి.
మరణం శాశ్వతమైనది
యుద్ధాలు మరియు అంటువ్యాధులలో మరణాల సంఖ్య, మరియు విదేశాలలో కరువు గురించి మనం చదివే వార్తలు, మన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచంలోని వినాశకరమైన అంశాల వైపు మన దృష్టిని ఆకర్షిస్తాయి. ఆఫ్రికా మరియు దక్షిణ అమెరికా నుండి వచ్చే నివేదికలు లక్షలాది మంది ప్రభావిత పౌరులు, వేలాది మంది ప్రాణనష్టం, మైళ్ల కొద్దీ ప్రభావితమైన భూభాగం, నెలలు మరియు
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
సంవత్సరాల తరబడి పడిన బాధ, మరియు గణాంకాల రూపంలో సంగ్రహించగల విషాదమంతా. కానీ గణాంకాలు, మరియు వాటిని మీడియా మనకు అందించే విధానాలు తప్పుదోవ పట్టించగలవు. మరణం శాశ్వతమైనది. రెండవ ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలో, సి.ఎస్. లూయిస్ యుద్ధం మరణాలను పెంచదని, ప్రతి తరంలో మరణం సంపూర్ణంగా ఉంటుందని ఎత్తి చూపారు. అది మనలో ప్రతి ఒక్కరినీ బలి తీసుకుంటుంది. జార్జ్ బెర్నార్డ్ షా వ్యంగ్యంగా ఇలా రాశారు, "మరణం గురించిన గణాంకాలు చాలా ఆశ్చర్యపరుస్తాయి. ప్రతి ఒక్కరిలో ఒకరు చనిపోతారు."
మృత్యువు, దేవుని శత్రువు
// కానీ, ప్రభూ. నేను చనిపోవాలనుకోవడం లేదు." అందుకు ప్రభువు ఇలా జవాబిచ్చాడు: నేను ఈ లోకాన్ని ఆ విధంగా రూపొందించలేదు, కానీ ఏదో ఒక రోజు, ఈ శత్రువు కూడా నాశనం చేయబడతాడు. అపొస్తలుడైన పౌలు ద్వారా దేవుడు ఆ విషయాన్ని మనకు గుర్తుచేస్తాడు. "ఎందుకంటే ఆయన తన శత్రువులందరినీ తన పాదాల క్రింద ఉంచేవరకు పరిపాలన చేయాలి. నాశనం చేయబడే చివరి శత్రువు మరణం (1 Corinthians 15:25,26).
మరణం దేవునికి ఎందుకు శత్రువు? ఎందుకంటే, జీవానికి సృష్టికర్త మరియు కర్త అయిన దేవునికి విరుద్ధంగా, అది జీవాన్ని నాశనం చేస్తుంది. వాస్తవానికి, పాపం గానీ, నొప్పి గానీ, వ్యాధి గానీ, మరణం గానీ మనిషి పట్ల దేవుని అసలు ప్రణాళికలో భాగం కాదని బైబిల్ మనకు చెబుతుంది. మరణం పాపానికి శిక్ష, మరియు ఆదాము, హవ్వలు తమ స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో ఆ ఎంపిక చేసుకున్నారు. వారు దేవునికి విధేయత చూపనప్పుడు, మంచి చెడుల తెలివినిచ్చే చెట్టు ఫలాన్ని తింటే చనిపోతారని ఆయన ఆ మొదటి పురుషునికి, స్త్రీకి చెప్పాడు. కానీ సాతాను దేవుని హెచ్చరికను అపహసించి, వారు ఖచ్చితంగా చనిపోరని వారితో చెప్పాడు. ఆదాము, హవ్వలు దేవుని హెచ్చరికను విస్మరించి, సాతాను అబద్ధాన్ని నమ్మాలని ఎంచుకున్నారు. "పాపమునకు జీతము మరణము, అయితే మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తునందు దేవుని బహుమానము నిత్యజీవము" (Romans 6:23).
ప్రతి మానవునికి మరియు మొక్కలు, జంతువులు వంటి ప్రతి ఇతర జీవికి మరణం అనేది సర్వసాధారణం. పాపం మరియు మరణం, ప్రకృతి ప్రపంచంతో సహా దేవుని సృష్టి మొత్తాన్ని పీడిస్తున్నాయని బైబిల్ మనకు చెబుతుంది. ప్రస్తుత యుగం ముగింపులో క్రీస్తు తన మహిమతో వచ్చినప్పుడు మాత్రమే పాపం నిర్మూలించబడి, సృష్టి తిరిగి దేవుని ఆధీనంలోకి వస్తుంది.
బిల్లీ గ్రాహం 199 నుండి పఠనాలు
ఆది ప్రణాళిక. "దేవుని కుమారులు ప్రత్యక్షమగుట కొరకు సృష్టి ఆసక్తితో నిరీక్షించుచున్నది. ఏలయనగా, సృష్టి తన ఇష్టానుసారముగా కాక, దానిని లోబరచిన వాని చిత్తానుసారముగా లోబరచబడెను. ఆ సృష్టియే క్షయమునకు లోనగు బంధకము నుండి విడిపించబడి, దేవుని కుమారులకు కలుగు మహిమగల స్వేచ్ఛలోనికి తేబడును అనే నిరీక్షణతోనే ఇది వచ్చెను" (రోమా 8:1-21).
మృత్యువు, మన మర్త్య శత్రువు
మరణం దేవునికి మరియు మనకు స్నేహితుడు కాదు, శత్రువు అని బైబిల్ నొక్కి చెబుతుంది.
మృత్యువు మన శత్రువు ఎందుకు? నేను నొప్పి, బలహీనపరిచే వ్యాధి లేదా వృద్ధాప్యం నుండి విముక్తినిచ్చే మరణం గురించి ఆలోచించడం లేదు, కానీ ఎండలో ఆడుకోవడం నేర్చుకోకముందే ఒక పసిబిడ్డను లాక్కునే శత్రువైన మృత్యువు గురించి ఆలోచిస్తున్నాను. అది పెళ్లి కాకముందే ఒక యువ జంటను తీసుకుపోతుంది, పైలట్ కావాలనుకునే యువకుడిని ఆపేస్తుంది, లేదా ఒక యువ తండ్రిని చంపి, అనాథ పిల్లలను మరియు నిస్సహాయురాలైన భార్యను మిగిల్చివేస్తుంది. మీరు ఈ వాక్యం చదువుతున్నప్పుడు, ఒక వ్యక్తి మరణిస్తాడు. మృత్యువు, అసంపూర్ణమైన సింఫనీలా, ఎన్నో ఉజ్వలమైన వృత్తులు మరియు జీవితాల శకలాలను మిగిల్చి వెళుతుంది.
క్రైస్తవునికి మరణం
అంకితభావం గల స్నేహితుడు, దైవభక్తిగల పాస్టర్, భక్తిగల మిషనరీ లేదా పుణ్యాత్మురాలైన తల్లి ఆకస్మిక మరణంతో దిగ్భ్రాంతికి గురికావడం అంటే ఏమిటో మనలో చాలా మందికి తెలుసు. వేడి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతుండగా, తెరిచి ఉన్న సమాధి వద్ద నిలబడి, "ఓ దేవా, ఎందుకు, ఎందుకు?" అని తీవ్రమైన ఆశ్చర్యంతో అడిగాము.
నీతిమంతుల మరణం యాదృచ్ఛికం కాదు. పిచ్చుక పతనాన్ని కూడా గమనించి, మన తలమీది వెంట్రుకల సంఖ్యను కూడా ఎరిగిన దేవుడు, ఆపద సమయంలో తన బిడ్డలలో ఒకరిని విడిచిపెడతాడని మీరు అనుకుంటున్నారా? ఆయన బిడ్డల విషయంలో ఆయనకు యాదృచ్ఛికాలు, విషాదాలు, లేదా విపత్తులు ఏవీ లేవు.
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
తన క్రైస్తవ జీవితంలో అధికభాగం మృత్యు అంచున జీవించిన పౌలు, జీవితం గురించి విజయవంతమైన నిశ్చయతను వ్యక్తపరిచాడు. ఆయన, "నాకు జీవించుట క్రీస్తే, మరణించుట లాభమే" అని సాక్ష్యమిచ్చాడు (Philippians 1:21). ఆయన యొక్క బలమైన, అచంచలమైన విశ్వాసం శ్రమను, హింసను, బాధను, విఫలమైన ప్రణాళికలను, మరియు భగ్నమైన కలలను తట్టుకుంది.
నడకలో.
ఆయన నిరాశావాదంతో కూడిన ప్రశ్నలతో విసుగ్గా స్పందించి, "ప్రభూ, ఎందుకు?" అని ఎన్నడూ అడగలేదు. తన జీవితం తన రక్షకుని స్వరూపంలోకి, పోలికలోకి తీర్చిదిద్దబడుతోందని ఆయనకు ఏమాత్రం సందేహం లేకుండా తెలుసు; మరియు ఆ అసౌకర్యం ఉన్నప్పటికీ, ఆ ప్రక్రియలో ఆయన ఎన్నడూ వెనుకాడలేదు.
ఒక బిడ్డ మరణం
ఒక బిడ్డ లేదా యువకుడు చనిపోయినప్పుడు, తల్లిదండ్రులు కొన్నిసార్లు ఆ బిడ్డను జీవితంలో ఎన్నడూ చేరుకోలేని ఒక ఉన్నత స్థానానికి చేరుస్తారు. తల్లిదండ్రుల జ్ఞాపకాలలోనైనా, దూరమైన ఆ వ్యక్తి, జీవించిన వారిలోకెల్లా అత్యంత పరిపూర్ణమైన కొడుకుగా లేదా కూతురుగా మారవచ్చు. ఒక మహిళ తన చనిపోయిన సోదరిని జీవితాంతం ద్వేషించానని నాతో చెప్పింది, ఎందుకంటే ఆమె తల్లి ఎప్పుడూ ఆమె గురించి మాట్లాడుతూ ఉండేది.
"చిన్న లూసిల్", ఆమె ఒక సాధువు అయినట్లుగా.
ఒక వ్యక్తి యొక్క నిజ స్వభావానికి మించి సద్గుణాలను ఆపాదించడం అన్యాయం. మరోవైపు, చేదు జ్ఞాపకాలను తుడిచివేసి, సంతోషకరమైన వాటిని స్వీకరించడం మానసిక ప్రశాంతతను చేకూర్చగలదు.
మరణం కారణంగా ఒక కుటుంబం మరింత దగ్గరవుతుంది, లేదా మరింత దూరమవుతుంది. ఏదీ ఎప్పటికీ మునుపటిలా ఉండదు. ఒక బిడ్డ మరణం, ముఖ్యంగా తొలి సంతానం లేదా ఏకైక సంతానం మరణం, వివాహ బంధంపై తీవ్రమైన ఒత్తిడిని కలిగిస్తుంది.
కానీ సహాయం ఉంది. సి. ఎస్. లూయిస్ ఇలా అంటారు, "దేవుడు మన ఆనందాలలో గుసగుసలాడతాడు, మన అంతరాత్మలో మాట్లాడతాడు, కానీ మన బాధలలో గర్జిస్తాడు: చెవిటి ప్రపంచాన్ని మేల్కొలపడానికి అది ఆయన మైక్రోఫోన్."
ఎవరూ తమపై అరవించుకోవడానికి ఇష్టపడరు, అయినప్పటికీ దేవుడు మనల్ని ఎంతగానో ప్రేమిస్తాడు కాబట్టి, కష్టాలు వచ్చినప్పుడు, ఆయన మనల్ని తన దగ్గరకు పిలుచుకోవడానికి ఉంటాడు.
పిల్లలు మనకు జ్ఞానోదయం కలిగించి, మనల్ని మోకరింపజేసే చిన్ని బూర వాయించేవారు కావచ్చు. "యేసు ఇలా అన్నారు, 'చిన్నవారిని
బిల్లీ గ్రాహం 201 నుండి పఠనాలు
పిల్లలారా, నా యొద్దకు రండి, వారిని ఆపవద్దు, ఎందుకంటే పరలోక రాజ్యం అటువంటి వారిదే" (Matthew 19:14).
ప్రయాణానికి సన్నాహాలు
కానీ ఆ చివరి రోజు కోసం మనం ఎలా సిద్ధపడాలి? "మేల్కోకముందే నేను చనిపోతే," అనే చిన్ననాటి నిద్రవేళ ప్రార్థన నిజమైతే ఎలా? మన చివరి ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించే ముందు, మనం ఈ భౌతిక నివాసాన్ని గందరగోళ స్థితిలో వదిలి వెళ్ళామా లేక క్రమబద్ధమైన స్థితిలోనా?
సన్నద్ధతలో మొదటి అడుగు మనం చనిపోతామనే నిజాన్ని అంగీకరించడమే. ఈ వాస్తవం గురించి మనం బహిరంగంగా మాట్లాడటానికి సిద్ధంగా లేకపోతే, మిగిలిన దశలను పూర్తి చేయడానికి మనకు ఎప్పటికీ ప్రేరణ కలగదు.
ఒక వ్యక్తి సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ను ఆయన తోటలో పని చేస్తుండగా చూసి, "పది నిమిషాల్లో మీరు చనిపోతారని తెలిస్తే మీరేం చేస్తారు?" అని అడిగాడట. దానికి సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్, "ఈ వరుసను పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాను" అని జవాబిచ్చాడట.
మనలో చాలా మంది అంతగా సిద్ధంగా లేరు. మనకు పది నిమిషాలకు బదులుగా పది రోజులు అవసరం కావచ్చు!
మన మరణాన్ని అంగీకరించిన తర్వాత, మన భౌతిక వ్యవహారాలను చక్కదిద్దుకోవడమే తదుపరి దశ. ఆ విషయంలో డాక్టర్ బెల్ నాకు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పారు. నేను చాలా చిన్న వయసులో ఉన్నప్పుడు, వీలునామా రాయమని ఆయన నన్ను ప్రోత్సహించారు. ఆయన మరణించినప్పుడు, ఆయన పత్రాలు ఫైల్ ఫోల్డర్లలో చక్కగా వర్గీకరించి, సంఖ్యలు వేసి ఉన్నాయి. తన భౌతిక ఆస్తిని ఎలా పంచాలనే విషయంలో కూడా ఎలాంటి గందరగోళం లేదు.
దాని నుండి నేను సూచనలను వ్రాసి పెట్టుకోవడం, ముఖ్యమైన సమాచారాన్ని అందరికీ దొరికే చోట ఉంచడం యొక్క విలువను నేర్చుకున్నాను. బ్యాంకు పుస్తకాలు ఎక్కడ ఉంచుతారో, భీమా పత్రాలను ఎలా దాఖలు చేస్తారో, మరియు మీ సేఫ్ డిపాజిట్ బాక్స్ తాళం ఎక్కడ ఉందో వంటి సమాచారాన్ని అందించడం ఇందులో భాగంగా ఉంటుంది. మన సంపదలు పరలోకంలో నిక్షిప్తం చేయబడవచ్చు, కానీ మనం భూమిపై విడిచిపెట్టిన వస్తువులు మన తర్వాత మిగిలిపోయేవారికి ఎంతో విలువైనవిగా ఉంటాయి. నేటి అనేకమంది క్రైస్తవులు తమ వీలునామాలో తమ చర్చిని మరియు ఇతర పరిచర్యలను చేర్చడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
విశ్వాసపాత్రుడైన క్రైస్తవుడు
[మూడవది,] మీ అంత్యక్రియలను మీరే ప్లాన్ చేసుకోండి. మీ పెళ్లికి మీరే ప్రణాళికలు వేసుకున్నారా? మీరు ఎప్పుడైనా ఒక ప్రత్యేకమైన పార్టీని, వార్షికోత్సవాన్ని లేదా పుట్టినరోజు వేడుకను జరుపుకున్నారా, దానికోసం ఏమి చేయాలో ముందుగానే ప్రణాళిక వేసుకున్నారా? అలాంటప్పుడు, మీ అంత్యక్రియలను మీరే ప్లాన్ చేసుకోవడంలో అంత వింత ఏముంది?
మీ సొంత అంత్యక్రియల కోసం మీరే ఎందుకు సూచనలు ఇవ్వాలి? ఖచ్చితంగా మీరు వారి గురించి ఆందోళన చెందుతారని కాదు. మీ అంత్యక్రియలకు మీరే హాజరు కారు. అయితే, మీ జీవిత భాగస్వామి, మీ పిల్లలు, మీ స్నేహితులు మరియు వ్యాపార భాగస్వాములు అందరూ అక్కడ ఉండవచ్చు. మీ బంధువులు మీ కోరికలను తెలుసుకోవాలనుకుంటారు. మిమ్మల్ని ఎక్కడ ఖననం చేయాలి? దహన సంస్కారాల గురించా లేక ఖనన స్థలం గురించా మీరు సూచనలు ఇచ్చారు? ఏ కీర్తనలు పాడాలని మీరు కోరుకుంటున్నారు? మీ ప్రియమైన వారికి మరియు స్నేహితులకు మీరు చెప్పాలనుకుంటున్న భరోసా మాటలు ఏమైనా ఉన్నాయా? శవపేటికను తెరిచి ఉంచాలా లేక మూసి ఉంచాలా అనే దాని గురించి ఏవైనా అభ్యర్థనలు ఉన్నాయా?
మరణించిన వారి బంధువులు తాము అలాంటి ప్రణాళికలు వేసుకునే స్థితిలో లేనప్పుడు, మరియు ఆ ప్రణాళికలన్నీ ముందే వేసుకుని, ఖరారు చేసుకుని ఉంటే ఎంత సులభంగా ఉండేదో, అలాంటి నిర్ణయాలతో వారు ఎంత తరచుగా సతమతమవ్వాల్సి వస్తుందో కదా.
మన అంత్యక్రియలను మనమే నిర్వహించుకుంటే, మనం నివసించే దేశంలోని ఆ ప్రాంతంలోని కుటుంబ సంప్రదాయాలు లేదా ఆచారాలను దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి. ఉదాహరణకు, చాలా ప్రదేశాలలో మృతదేహాన్ని చూడటం అనేది దుఃఖ ప్రక్రియలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం. ఇది, తాము ప్రేమించిన వ్యక్తి యొక్క భౌతిక శరీరానికి వీడ్కోలు పలకడానికి బతికి ఉన్నవారికి అవకాశం కల్పిస్తుంది. ఇది మరణ ప్రక్రియకు ఒక విధమైన ముగింపును ఇస్తుంది.
తన ప్రజలను ఓదార్చడం. తన తండ్రి మరణించిన తర్వాత, తన తల్లిని అందరికన్నా ఎక్కువగా ఓదార్చిన వారు, ఇంటికి వచ్చి మదర్ బెల్ను కౌగిలించుకుని, ఆమెతో పాటు ఏడ్చిన వితంతువులేనని నా భార్య చెబుతుంది. వారు ఒక్క మాట కూడా చెప్పనవసరం లేదు.
