ఈ పుస్తకంలో వెతకండి
Search results link directly to the matching source page.
అధ్యాయం పదిహేను సాధు సుందర్ సింగ్
మీరు మాకు క్రైస్తవ్యాన్ని పాశ్చాత్య పాత్రలో అందించారు... దాన్ని ఇవ్వండి
తూర్పు దేశపు గిన్నెలో మాకు అందిస్తారు, మేము దానిని త్రాగుతాము.
1889-1929 సాధు సుందర్ సింగ్ కథ, ఒక నిర్దిష్ట సంస్కృతిలో భారతీయ జీవన విధానానికి అనుగుణంగా క్రైస్తవ మతం ఎలా పునర్వ్యాఖ్యానించబడిందో తెలియజేస్తుంది. యూరప్లోని క్రైస్తవ ప్రపంచంతో కేరళకు ఉన్న దీర్ఘకాలిక సంబంధం కారణంగా క్రైస్తవ మతం అక్కడ స్థిరపడినప్పటికీ, భారతదేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలలో అది సరిగ్గా స్వీకరించబడలేదు లేదా వ్యాఖ్యానించబడలేదు. సత్య క్రీస్తు మరియు ఆయన జీవితం చాలా మందికి అందించబడినప్పుడు వారిపై ప్రభావం చూపాయి, కానీ ఆ సందేశం ఇంకా భారతీయ పద్ధతిలో వ్యాఖ్యానించబడలేదు. ఈ రంగంలో మార్గదర్శకులలో ఒకరు సాధు సుందర్ సింగ్, మరియు అది ఆయనకు ఒక బాధాకరమైన ప్రక్రియ. ఆయన నిజంగా భారతపు పౌలు.
మా నాన్నగారు నాకు సాధు సుందర్ సింగ్ గురించి ఎన్నో కథలు చెప్పారు. వాటిలో ఒకటి, ఆయన ఆ సాధువును స్వయంగా కలిసిన కథ, నా మదిలో ఎప్పుడూ నిలిచిపోయింది. ఆయన అప్పుడు ఒక బాలుడు. మారమోన్ సదస్సుకు హాజరయ్యారు, అక్కడ ప్రసంగించడానికి ఆ సాధువును ఆహ్వానించారు. మా నాన్నగారు ఆయన కూర్చున్న వేదిక దగ్గరకు మెల్లగా వెళ్ళగా, ఆయన నుండి వెలువడి తన పాదాలను తాకిన ఆధ్యాత్మిక శక్తికి ఆకర్షితులయ్యారు. ఈ సంఘటనను ఆయన జీవితాంతం గుర్తుంచుకున్నారు.
ఒక అసాధారణమైన భారతీయ సువార్తికుని జీవితాన్ని దాని సంపూర్ణతలో ప్రదర్శించడానికి ఇంతకంటే మంచి మార్గం లేదు కాబట్టి, ఈ క్రింది కథ దాదాపు పూర్తిగా http://gloryofhiscross.org/apostle1.HTM నుండి తీసుకోబడింది.
మరిన్ని వివరాల కోసం ఎ. జె. అప్పాసమి రచించిన సుందర్ సింగ్ పుస్తకాన్ని చూడండి.
సుందర్ సింగ్: పర్వతాలపై అడుగుజాడలు, రచన: జానెట్ బెంజ్, జియోఫ్ బెంజ్
క్రైస్తవ విశ్వాసానికి వ్యతిరేకంగా, సుందర్ సింగ్ 1889లో ఉత్తర భారతదేశంలోని పాటియాలా సంస్థానంలో ఒక ముఖ్యమైన భూస్వామ్య సిక్కు కుటుంబంలో జన్మించారు. పదహారవ శతాబ్దంలో హిందూ బహుదేవతారాధనను, ముస్లిం అసహనాన్ని తిరస్కరించిన సిక్కులు, తమకంటూ ఒక మతంతో శక్తివంతమైన జాతిగా ఎదిగారు. సుందర్ సింగ్ తల్లి అతన్ని ప్రతి వారం కొన్ని మైళ్ల దూరంలో అడవిలో నివసించే ఒక సాధువు, అంటే సన్యాసి అయిన పవిత్ర పురుషుని పాదాల చెంతకు తీసుకువెళ్ళేది, కానీ అతను ఆంగ్లం నేర్చుకోవడానికి వీలుగా ఒక క్రైస్తవ మిషన్ పాఠశాలకు కూడా పంపింది.
అతనికి పద్నాలుగేళ్ల వయసులో ఆమె మరణం అతడిని హింస, నిరాశలోకి నెట్టివేసింది. అతను మిషనరీలపై తిరగబడ్డాడు, వారి క్రైస్తవ మత మార్పిడులను హింసించాడు, వారి విశ్వాసాన్ని ఎగతాళి చేశాడు. వారి మతాన్ని పూర్తిగా ధిక్కరిస్తూ, అతను ఒక బైబిల్ను కొని, తన స్నేహితులు చూస్తుండగా తన ఇంటి ఆవరణలో దాని పేజీని ఒక్కొక్కటిగా తగలబెట్టాడు. అదే రాత్రి అతను రైల్వే లైన్పై ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకుని తన గదిలోకి వెళ్ళాడు.
తనకు తెలిసిన మతాలన్నింటినీ అక్షరం అక్షరం అధ్యయనం చేసి, ఎందరో మత గురువుల నోటి నుండి వారు చెప్పినదంతా విని, అయినప్పటికీ తాను సాధ్యమని నమ్మిన ఆ శిబిరవాసం కోసం మరింత లోతైన, తీరని తపనను అనుభవిస్తున్న సుందర్కు, వీటన్నింటిలోనూ తాను వెతుకుతున్నది దొరకదని దైవమార్గంలో అర్థమైంది. చివరకు, తన హృదయమనే నిశ్శబ్ద మందిరంలో, తాను తీవ్రంగా ధ్వంసం చేసిన ఆ తిరస్కృత గ్రంథంలో ఏదైనా సహాయం దొరకవచ్చనే ఆలోచన మెరిసింది. దాంతో అతను మరోసారి ఆ గ్రంథాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. తీవ్రమైన వేదనతో, నిరాశతో నిండినవాడై, అతను అక్కడ, "నా యొద్దకు రండి... నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను" అని చదివాడు. ఆ మాటలు అతన్ని కట్టిపడేశాయి, మరియు అతను శిలువ కథను చదువుతూ ఉండగా, ఆశ్చర్యం మరింత పెరిగింది.
క్రీస్తు దర్శనం. సువార్త పులియబెట్టే పదార్థం అతని హృదయంలోకి ప్రవేశించగా, "దేవుడు లోకాన్ని ఎంతగానో ప్రేమించి, తన ఏకైక కుమారుణ్ణి అనుగ్రహించాడు. ఆయనను విశ్వసించిన ప్రతి ఒక్కరూ నశించిపోకుండా నిత్యజీవం పొందుతారు" అని అతను చదువుతుండగా, అతని హృదయానికి ఓదార్పు గుసగుస వినిపించింది. అయినప్పటికీ, అలసట భారం అతనికి విశ్రాంతిని పొందకుండా అడ్డుకుంది. చివరికి, ఈ పోరాటానికి ముగింపు పలకాలని అతను భావించాడు. కాబట్టి ఒక రాత్రి, ఈ లోకంలో గానీ, పరలోకంలో గానీ, తెల్లవారేలోపు తాను శాంతిని పొందాలని అతను గట్టి సంకల్పం చేసుకున్నాడు.
ప్రతి ఉదయం ఐదు గంటలకు లుధియానా ఎక్స్ప్రెస్ తన తండ్రి తోట అడుగు భాగం గుండా వెళుతుందని ఆ బాలుడికి తెలుసు, అందువల్ల అతని బాధను అంతం చేయడం పాపంగా అనిపించలేదు.
హిందూ సంప్రదాయం ప్రకారం, అతను స్నానం చేసి, గ్రంథాన్ని చేజిక్కించుకుని, పఠనం, ధ్యానం మరియు ప్రార్థనలో సమయం గడపడానికి తన గదికి వెళ్ళాడు. తెల్లవారడానికి కొద్దిసేపటి ముందు, గదిని ఒక ప్రకాశవంతమైన మేఘం కమ్ముకోవడాన్ని సుందర్ గమనించాడు, మరియు ఆ మేఘంలో, అతను క్రీస్తు యొక్క తేజోవంతమైన రూపాన్ని, ముఖాన్ని చూశాడు. అతను ఆ దర్శనాన్ని చూస్తున్నప్పుడు, క్రీస్తు ఇలా మాట్లాడుతున్నట్లు అతనికి అనిపించింది, "నన్ను ఎందుకు ఎదిరిస్తున్నావు? నేను నీ రక్షకుడను. నీ కోసం నేను సిలువపై మరణించాను". దైవిక ప్రేమ మరియు కరుణతో నిండిన ఆ ముఖాన్ని చూడగానే అతని దృఢమైన శత్రుత్వం శాశ్వతంగా తొలగిపోయింది.
అయితే, తెల్లవారుజామున, తాను ఒక దర్శనంలో యేసుక్రీస్తును చూశానని, ఆయన స్వరాన్ని విన్నానని చెప్పడానికి అతను తన తండ్రిని నిద్రలేపాడు. ఇకపై తాను ఎప్పటికీ క్రీస్తును అనుసరిస్తానని ప్రకటించాడు. అప్పటికి పదిహేనేళ్లు కూడా నిండని అతను, క్రీస్తుకు పూర్తిగా అంకితమయ్యాడు మరియు తనకు మిగిలిన ఇరవై ఐదు సంవత్సరాలలో తన ప్రభువు కోసం వీరోచితంగా సాక్ష్యమిస్తానని చెప్పాడు. అతని తండ్రి ఈ అసంబద్ధమైన "మతమార్పిడి"ని విడిచిపెట్టమని వేడుకుంటూ, గట్టిగా అడగడంతో ఆ యువకుడి శిష్యరికం వెంటనే పరీక్షించబడింది. అతను నిరాకరించినప్పుడు, షేర్ సింగ్ తన కొడుకుకు వీడ్కోలు విందు ఇచ్చి, ఆ తర్వాత అతన్ని నిందించి, కుటుంబం నుండి బహిష్కరించాడు. కొన్ని గంటల తర్వాత, తన ఆహారంలో విషం కలిపారని సుందర్ గ్రహించాడు, మరియు సమీపంలోని ఒక క్రైస్తవ సంఘం సహాయం మాత్రమే అతని ప్రాణాలను కాపాడింది.
సేవకు పిలుపు: తన పదహారవ పుట్టినరోజున, హిమాలయ పర్వత పాదాల వద్ద ఉన్న సిమ్లా పట్టణంలోని పారిష్ చర్చిలో అతనికి బహిరంగంగా క్రైస్తవ బాప్తిస్మం ఇవ్వబడింది. అంతకు ముందు కొంతకాలం, అతను సిమ్లాకు దగ్గరలోనే ఉన్న సబతులోని క్రిస్టియన్ లెప్రసీ హోమ్లో ఉంటూ, అక్కడి కుష్ఠు రోగులకు సేవ చేస్తూ ఉండేవాడు. అది అతనికి అత్యంత ప్రియమైన స్థావరాలలో ఒకటిగా మిగిలిపోయింది మరియు బాప్తిస్మం తర్వాత అతను అక్కడికి తిరిగి వెళ్ళాడు. ఆ తర్వాత, 1906 అక్టోబర్లో, అతను పూర్తిగా కొత్త మార్గంలో అక్కడి నుండి బయలుదేరాడు. పొడవుగా, అందంగా, చురుకుగా ఉన్న ఆ యువకుడు పసుపు రంగు వస్త్రం, తలపాగా ధరించి రోడ్డుపైకి నడిచాడు. అతను వెళుతుండగా అందరూ అతని వైపే చూశారు. ఆ పసుపు రంగు వస్త్రం హిందూ సాధువు యొక్క 'యూనిఫాం'. సాంప్రదాయకంగా, ఈ సాధువులు దేవుళ్లకు అంకితమైన సన్యాసిగా ఉంటూ, రోడ్ల వెంబడి భిక్షాటన చేస్తూ జీవిస్తారు లేదా అడవిలో లేదా ఏదైనా ఏకాంత ప్రదేశంలో నిశ్శబ్దంగా, ఏకాంతంగా, తరచుగా మురికిగా కూర్చుని ధ్యానం చేస్తారు.
ఆ ప్రదేశం. యువ సుందర్ సింగ్ కూడా సాధువు మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడు, కానీ అతను ఒక విలక్షణమైన సాధువుగా ఉండేవాడు.
"నా ప్రభువు అడుగుజాడల్లో నడవడానికి నేను అర్హుడను కాను," అని అతను అన్నాడు, "కానీ, ఆయనలాగే నాకు ఇల్లు, ఆస్తులు ఏవీ వద్దు. ఆయనలాగే నేను కూడా బాటలోనే ఉంటాను, నా ప్రజల కష్టాలను పంచుకుంటాను, నాకు ఆశ్రయం ఇచ్చినవారితో కలిసి భోజనం చేస్తాను, మరియు దేవుని ప్రేమను అందరికీ ప్రకటిస్తాను."
తన విశ్వాసం కారణంగా హింసించబడిన అతను, తన వృత్తిని పరీక్షించుకోవడానికి వెంటనే తన సొంత గ్రామమైన రాంపూర్కు తిరిగి వెళ్ళాడు, అక్కడ అతనికి ఊహించని విధంగా ఘన స్వాగతం లభించింది. కానీ, రాబోయే నెలలకు ఇది సరైన సన్నాహం కాదు. శారీరక కష్టాలను తట్టుకునేంత దృఢత్వం కూడా లేని ఆ పదహారేళ్ల సాధువు, పంజాబ్ గుండా ఉత్తరానికి, బనిహాల్ కనుమ దాటి కాశ్మీర్లోకి, ఆపై మతోన్మాద ముస్లిం ఆఫ్ఘనిస్తాన్ గుండా తిరిగి బందిపోట్లు నిండిన వాయువ్య సరిహద్దు మరియు బలూచిస్తాన్లోకి ప్రయాణించాడు. అతని పల్చటి, పసుపు రంగు వస్త్రం మంచు నుండి అతనికి పెద్దగా రక్షణ ఇవ్వలేదు, మరియు కఠినమైన దారుల కారణంగా అతని పాదాలు చిరిగిపోయాయి. కొన్ని నెలలు కూడా గడవకముందే, ఉత్తరాదిలోని చిన్న క్రైస్తవ సంఘాలు అతన్ని "రక్తస్రావం అవుతున్న పాదాల అపోస్తలుడు" అని పిలవడం ప్రారంభించాయి. ఈ తొలి అనుభవం భవిష్యత్తులో తాను ఏమి ఆశించవచ్చో అతనికి చూపించింది. అతనిపై రాళ్లు విసిరారు, అరెస్టు చేశారు, ఒక గొర్లకాపరి వచ్చి యేసు గురించి వింత సాన్నిహిత్యంతో మాట్లాడి వెళ్ళిపోయాడు, మరియు దారి పక్కన ఉన్న ఒక గుడిసెలో ఊహించని నాగుపాము తోడుగా నిద్రించవలసి వచ్చింది. ఆధ్యాత్మిక మరియు తీవ్రమైన భౌతికవాదులతో సమావేశాలు, హింస మరియు స్వాగతం - ఇవన్నీ రాబోయే సంవత్సరాలలో అతని అనుభవాన్ని వర్ణించాయి. సిమ్లా కొండలలోని గ్రామాల నుండి, మంచుతో కప్పబడిన హిమాలయాల సుదీర్ఘ శ్రేణి మరియు నంగా పర్బత్ యొక్క గులాబీ శిఖరం దూరంగా కనిపించాయి. వాటికి ఆవల టిబెట్ ఉంది, అది ఒక మూసివేయబడిన బౌద్ధ భూమి, సువార్తతో మిషనరీలు చాలా కాలంగా అందులోకి చొరబడటంలో విఫలమయ్యారు. అతని బాప్టిజం జరిగినప్పటి నుండి, టిబెట్ సుందర్ను పిలుస్తూనే ఉంది, మరియు 1908లో, పంతొమ్మిదేళ్ల వయసులో, అతను మొదటిసారి దాని సరిహద్దులను దాటాడు. బౌద్ధమతం మరియు దయ్యాల ఆరాధన ఆధిపత్యం వహించే ఈ మూసివేయబడిన మతోన్మాద భూభాగంలోకి ప్రవేశించే ఏ అపరిచితుడైనా భయం మరియు మరణం రెండింటినీ ఎదుర్కొనే ప్రమాదం ఉంది. సింగ్ తన కళ్ళు మరియు హృదయాన్ని విశాలంగా తెరిచి ఆ ప్రమాదాన్ని స్వీకరించాడు. అక్కడి ప్రజల దుస్థితి అతన్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసింది. వారిలాగే, గాలిలేని వారి ఇళ్ళు కూడా మురికిగా ఉన్నాయి. అతను చల్లటి నీటిలో స్నానం చేస్తున్నప్పుడు అతనిపై రాళ్లు విసిరారు, ఎందుకంటే "పవిత్ర పురుషులు ఎప్పుడూ స్నానం చేయరు" అని వారు నమ్మేవారు. ఆహారం చాలా వరకు దొరకలేదు మరియు అతను గట్టిగా, ఎండిపోయిన బార్లీ తిని బ్రతికాడు. ప్రతిచోటా శత్రుత్వమే. మరియు ఇది
సరిహద్దుకు ఆవలి వైపున కేవలం 'దిగువ టిబెట్' మాత్రమే ఉంది. వచ్చే ఏడాది తిరిగి రావాలని నిశ్చయించుకుని సుందర్ సబతుకు తిరిగి వెళ్ళాడు.
టిబెట్ పర్యటన: 1908లో, కేవలం పంతొమ్మిదేళ్ల వయసులో, అతను తన మొదటి యాత్రను ఒంటరిగా ప్రారంభించాడు మరియు టిబెట్లో మాట్లాడే భాష అతనికి తెలియదు. టిబెట్లో నివసిస్తున్న ఇద్దరు మోరవియన్ మిషనరీల సహాయం అతను తీసుకున్నాడు. టిబెట్లో, అతను వెళ్ళిన ప్రతిచోటా అక్కడి ప్రజలు అతని బోధనను, భూమిని ద్వేషిస్తున్నారని అతను త్వరలోనే గ్రహించాడు; ముఖ్యంగా లామాల నుండి అతను తీవ్రమైన వ్యతిరేకతను, ద్వేషాన్ని ఎదుర్కొన్నాడు. అయినప్పటికీ, అతను తాషిగాంగ్ అనే ముఖ్యమైన పట్టణానికి సురక్షితంగా చేరుకున్నాడు మరియు ఆ ప్రదేశపు ప్రధాన లామా చేతుల మీదుగా దయతో కూడిన ఆదరణ పొందడం చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు మరియు సంతోషించాడు. ఆ వ్యక్తి చాలా ముఖ్యమైనవాడు మరియు అతని కింద వందలాది మంది కింది స్థాయి లామాలు సేవ చేసేవారు.
లామా ఆ సాధువును దయతో స్వీకరించడమే కాకుండా, అతనికి ఆహారం మరియు ఆశ్రయం కూడా కల్పించారు. వాతావరణం తీవ్రమైన చలిగా ఉన్నందున, ఈ ఆతిథ్యం ఎంతో ఆమోదయోగ్యంగా ఉంది. అంతేకాక, ఆ సాధువు సందేశాన్ని వినడానికి లామా తన ఆధీనంలోని వ్యక్తులను సమావేశపరిచారు, మరియు ఆ సాధువు గొప్ప హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతాభావంతో సువార్తను బోధించారు.
ఆ ప్రదేశం నుండి తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, తాషిగాంగ్ లామా స్నేహితుడైన మరో లామా పాలనలో ఉన్న ఒక పట్టణానికి చేరుకోవడం ఆయన అదృష్టంగా భావించారు. అక్కడ కూడా ఆయనకు ఘన స్వాగతం లభించి, ఆయన మాటలను ఓపికగా విన్నారు. ఆ ప్రదేశం నుండి ఆయన అనేక ఇతర పట్టణాలు, గ్రామాలను సందర్శించారు, కానీ తన మునుపటి పనిలో ఎదుర్కొన్న దానికంటే ఎక్కువ వ్యతిరేకతను అక్కడ ఎదుర్కొన్నారు. ఆయనకు ఏదైనా కీడు జరుగుతుందేమోనని, దేశం విడిచి వెళ్లిపోవాలని నిరంతరం బెదిరింపులు, హెచ్చరికలు వెలువడ్డాయి. అయినప్పటికీ, ఆయన ఆ విధంగా భయభ్రాంతులకు గురికాలేదు, అనేక కష్టాల మధ్య తన పనిని కొనసాగించారు.
రాసర్ అనే పట్టణంలో, దేశంలోకి ప్రవేశించి క్రీస్తు సువార్తను బోధించారన్న ఆరోపణపై అతన్ని అరెస్టు చేసి, ప్రధాన లామా ముందు హాజరుపరిచారు. అతను దోషిగా తేలడంతో, దురుద్దేశపూర్వకులైన జనం మధ్యన అతన్ని ఉరితీసే ప్రదేశానికి తీసుకువెళ్లారు. మరణశిక్షలో రెండు ప్రధాన పద్ధతులు ఉన్నాయి: ఒకటి, తడి యాక్ చర్మంలో కుట్టి, మరణం ఆ బాధను అంతం చేసే వరకు ఎండలో వేలాడదీయడం; రెండు, ఎండిపోయిన బావి లోతులోకి విసిరి, నిందితుడి తలపై బావి పైభాగాన్ని గట్టిగా బిగించడం. ఆ సాధువు విషయంలో రెండవ పద్ధతిని ఎంచుకున్నారు.
ఆ ప్రదేశానికి చేరుకున్నాక, అతని బట్టలు తీసివేసి, ఆ భయంకరమైన మాయా గృహం యొక్క చీకటి లోతుల్లోకి అంత బలప్రయోగంతో విసిరేశారు, అతని కుడి చేయికి గాయమైంది. అతనికి ముందు చాలా మంది ఇదే బావిలోకి దిగి తిరిగి రాలేదు, మరియు అతను కుళ్ళిపోతున్న మాంసం నేల మీద, మానవ ఎముకల కుప్పపై దిగాడు. దీనికంటే ఏ మరణమైనా మేలని అతనికి అనిపించింది. అతను చేతులు పెట్టిన ప్రతిచోటా కుళ్ళిన మాంసం తగిలింది, ఆ దుర్వాసన అతనికి దాదాపు విషంలా మారింది. తన రక్షకుని మాటల్లోనే, "నన్ను ఎందుకు విడిచిపెట్టావు?" అని అతను మొరపెట్టాడు.
పగలు రాత్రిగా గడిచిపోయింది, కానీ ఆ భయంకరమైన ప్రదేశపు చీకటిలో ఏ మార్పూ లేదు, నిద్ర కూడా ఉపశమనాన్ని ఇవ్వలేదు. ఆహారం, కనీసం నీరు కూడా లేకుండా గంటలు రోజులుగా గడిచిపోయాయి, తాను ఇంకెంతో కాలం బతకలేనని సుందర్కు అనిపించింది. మూడవ రాత్రి, అతను దేవుడికి ప్రార్థన చేస్తూ మొరపెట్టుకుంటున్న సమయంలో, పైనుంచి గరగర శబ్దం విన్నాడు. ఎవరో అతని దుర్భరమైన చెరసాల తాళం వేసిన మూతను తెరుస్తున్నారు. తాళం చెవి తిరిగే శబ్దం, దాన్ని లాక్కెళ్తున్నప్పుడు ఇనుప మూత గలగలమనే శబ్దం అతనికి వినిపించాయి. అప్పుడు బావి పైనుంచి ఒక స్వరం అతనికి వినిపించింది, తనను రక్షించడానికి కిందకు వదులుతున్న తాడును పట్టుకోమని చెప్పింది. తాడు అతని వద్దకు చేరగానే, అతను తన మిగిలిన శక్తినంతటితో దాన్ని పట్టుకున్నాడు, మరియు ఆ దుష్ట ప్రదేశం నుండి బలంగా కానీ సున్నితంగా పైనున్న స్వచ్ఛమైన గాలిలోకి లాగబడ్డాడు.
అతను బావి పైభాగానికి చేరుకోగానే, దాని మూతను మళ్ళీ మూసి తాళం వేశారు. అతను చుట్టూ చూసినప్పుడు, తనను రక్షించినవాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు, కానీ అతని చేయి నొప్పి పోయింది, మరియు స్వచ్ఛమైన గాలి అతనికి నూతన జీవాన్ని ఇచ్చింది. ఆ సాధువు చేయగలిగినదల్లా, దేవుడు చేసిన అద్భుతమైన విమోచనకు ఆయనను స్తుతించడమే. ఉదయం కాగానే, అతను కష్టపడి పట్టణానికి తిరిగి వచ్చాడు. అక్కడ, మళ్ళీ బోధించడం ప్రారంభించేంత వరకు సరాయ్లో (అంటే విశ్రాంతి స్థలం) విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు. నగరంలో తన పాత పనిలో తిరిగి చేరడం పెద్ద గందరగోళానికి కారణమైంది. ఈ వార్తను వెంటనే లామాకు చేరవేశారు.
ఆ సాధువును మళ్ళీ అరెస్టు చేసి న్యాయపీఠం వద్దకు తీసుకువచ్చారు. ఏమి జరిగిందని ప్రశ్నించగా, అతను తాను అద్భుతంగా తప్పించుకున్న కథను చెప్పాడు. లామాకు తీవ్రమైన కోపం వచ్చి, ఎవరో తాళం చెవిని సంపాదించి తనను రక్షించడానికి వెళ్లి ఉంటారని ప్రకటించాడు. కానీ తాళం చెవి కోసం వెతకగా, అది అతని నడుము పట్టీలోనే దొరకడంతో, అతను ఆశ్చర్యంతో, భయంతో మాటలు రాలేకపోయాడు. ఆ తర్వాత, తన శక్తివంతమైన దేవుడు తనపైనా, తన ప్రజలపైనా ఏదైనా చెప్పలేని విపత్తును తీసుకురాకుండా ఉండేందుకు, సుందర్ను నగరం విడిచి వీలైనంత దూరంగా వెళ్ళిపోమని ఆదేశించాడు.
సేవలో పట్టుదల. పాలస్తీనాను సందర్శించి, యేసు జీవితంలోని కొన్ని సంఘటనలను తిరిగి అనుభవించాలనే గొప్ప కోరిక ఆయనకు ఉండేది. 1908లో, అనుకూలమైన ఓడ ఎక్కాలనే ఆశతో ఆయన బొంబాయికి వెళ్లారు. అయితే, ఆయన తీవ్ర నిరాశకు గురయ్యేలా, ప్రభుత్వం ఆయనకు అనుమతి నిరాకరించింది, దాంతో ఆయన ఉత్తరాదికి తిరిగి వెళ్లవలసి వచ్చింది. ఈ ప్రయాణంలోనే భారతదేశంలో క్రైస్తవ మిషన్ ఎదుర్కొంటున్న ఒక ప్రాథమిక సందిగ్ధతను ఆయన అకస్మాత్తుగా గుర్తించారు. వేడిగా, రద్దీగా ఉన్న బోగీలో ఒక బ్రాహ్మణుడు కుప్పకూలిపోయాడు. తర్వాతి స్టేషన్లో, ఆంగ్లో-ఇండియన్ స్టేషన్మాస్టర్ రిఫ్రెష్మెంట్ రూమ్ నుండి ఒక కప్పు నీటితో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఉన్నత కులానికి చెందిన హిందువైన ఆ బ్రాహ్మణుడు భయంతో దానిని తోసివేశాడు. అతనికి నీరు అవసరమే, కానీ తన సొంత పాత్రలో మాత్రమే దానిని స్వీకరించగలిగాడు. అది తెచ్చినప్పుడు అతను తాగి, తేరుకున్నాడు. అదే విధంగా, పాశ్చాత్య రూపంలో అందించబడిన యేసు సువార్తను భారతదేశం విస్తృతంగా అంగీకరించదని సుందర్ సింగ్ గ్రహించారు. అందుకే, ఆయన భారతీయ సాధువు వస్త్రాలలో ఉన్నప్పుడు చాలా మంది శ్రోతలు ఆయనకు స్పందించారని ఆయన గుర్తించారు.
ఇంకా తీవ్రమైన నిరాశ ఎదురుకావలసి ఉంది. 1909లో, లాహోర్లోని ఆంగ్లికన్ కళాశాలలో క్రైస్తవ పరిచర్య కోసం శిక్షణ ప్రారంభించమని ఆయనను ఒప్పించారు. ప్రారంభం నుండే, "భిన్నంగా" ఉన్నందుకు మరియు నిస్సందేహంగా మితిమీరిన ఆత్మవిశ్వాసంతో ఉన్నందుకు తోటి విద్యార్థులు ఆయనను వేధించడం మొదలుపెట్టారు. వారి నాయకుడు, సింగ్ తన స్వరంలో మరియు మాటలలో ప్రేమతో అతని కోసం నిశ్శబ్దంగా ప్రార్థించడం విన్నప్పుడు ఈ దశ ముగిసింది. అయితే, ఇతర ఉద్రిక్తతలు కొనసాగాయి. కళాశాల కోర్సులోని చాలా విషయాలు, భారతదేశం వినవలసిన సువార్తకు అసంబద్ధంగా అనిపించాయి. ఆపై, కోర్సు ముగింపు దశకు చేరుకుంటున్నప్పుడు, ప్రిన్సిపాల్ ఆయన ఇకపై తన సాధువు వస్త్రాన్ని విడిచిపెట్టి "గౌరవప్రదమైన" యూరోపియన్ మతగురువుల దుస్తులను ధరించాలని; అధికారిక ఆంగ్లికన్ ఆరాధనను అనుసరించాలని; ఆంగ్ల కీర్తనలు పాడాలని; మరియు ప్రత్యేక అనుమతి లేకుండా తన పారిష్ వెలుపల ఎప్పుడూ ప్రసంగించకూడదని స్పష్టం చేశారు. మళ్ళీ టిబెట్ను సందర్శించవద్దా? అని ఆయన అడిగారు. అది, ఆయన దృష్టిలో, దేవుని పిలుపును ఊహించలేనంతగా తిరస్కరించడమే అవుతుంది. అతను తీవ్రమైన దుఃఖంతో, ఇంకా తన పసుపు రంగు వస్త్రాలు ధరించి, కళాశాలను విడిచిపెట్టి, 1912లో హిమాలయ మార్గాలు మరియు కనుమలపై శీతాకాలపు మంచు కరగడం ప్రారంభం కాగానే టిబెట్లోకి తన వార్షిక యాత్రను ప్రారంభించాడు.
కైలాస మహర్షి: ఒక ఉత్తర భారత వార్తాపత్రిక ఈ క్రింది విధంగా ప్రచురించింది: మన లోకజ్ఞానం లేని, నిస్వార్థపరుడు మరియు దైవభక్తి గల సోదరుడు సుందర్ సింగ్, కైలాసంలో ఉన్న క్రైస్తవ సన్యాసి అయిన మహర్షిని కనుగొన్నారు. ఆయన సంవత్సరాలుగా మంచుతో కప్పబడిన హిమాలయాలలో ప్రార్థనలు చేస్తూ, దైవ సంకల్పం కోసం మధ్యవర్తిత్వం వహిస్తున్నారు.
