సాధు సుందర్ సింగ్

ప్రపంచం… కైలాసంలోని మహర్షి అయిన మా యాత్రలోని సభ్యులలో ఒకరి రహస్యాన్ని మీరు ప్రపంచానికి వెల్లడించారు.

కైలాస పర్వత శ్రేణిలోని ఒక పర్వత శిఖరంపై ఒక పాడుబడిన బౌద్ధ ఆలయం ఉండేది, దానిని అప్పట్లో మానవులు అరుదుగా సందర్శించేవారు. ఈ ఆలయానికి కొన్ని మైళ్ల దూరంలో, సముద్ర మట్టానికి సుమారు 13,000 అడుగుల ఎత్తులో ఉన్న ఒక గుహలో, 'కైలాస మహారాజు'గా ప్రసిద్ధి చెందిన ఆ గొప్ప సాధువు నివసించేవారు. ఈ ప్రాంతమంతా భారతదేశపు ఒలింపస్, హిందూ పవిత్ర గాథలకు నిలయం, మరియు హిందూ పవిత్ర గ్రంథాలలో ఇది సకల కాలాలకు చెందిన గొప్ప, భక్తిపరులైన ఆత్మల పేర్లతో ముడిపడి ఉంది. ఒక గుహలో, అక్కడ ధ్యానం చేస్తూ మరణించిన పేరు తెలియని ఒక పవిత్ర పురుషుని అస్థిపంజరాన్ని ఆ సాధువు కనుగొన్నాడు.

1912వ సంవత్సరం వేసవిలో, అతను ఈ ప్రాంతాల గుండా ఒంటరిగా, కాలినడకన ప్రయాణించాడు. దారిలో ఎదురైన అందమైన దృశ్యాలు అతనికి తరచుగా సేదదీరేవి, కానీ అక్కడ కలుసుకోవాలని ఆశించిన పుణ్యపురుషుల కోసం చేసిన కష్టతరమైన, నిష్ఫలమైన అన్వేషణలో చాలాసార్లు తీవ్రంగా అలసిపోయేవాడు. మంచు వలన కళ్ళు కనిపించక, దాదాపు ప్రాణం పోయేంతగా అలసిపోయి, తాను ఎక్కడికి వెళ్తున్నాడో తెలియక, మంచుతో, రాళ్లతో నిండిన కొండచరియలపై నిస్సత్తువగా తడబడుతూ ముందుకు సాగిన ఆ రోజును అతను ఎప్పటికీ మరచిపోలేడు. అకస్మాత్తుగా అతను తన సమతుల్యతను కోల్పోయి కింద పడిపోయాడు. ఆ పతనం నుండి తేరుకుని, అతను తన జీవితంలోని గొప్ప అనుభవాలలో ఒకదానికి మేల్కొన్నాడు. ఎందుకంటే, అతను కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి, తాను ఒక పెద్ద గుహ బయట పడి ఉన్నాడు. ఆ గుహ నీడలో కైలాస మహర్షి గాఢ ధ్యానంలో కూర్చుని ఉన్నారు.

అతని కళ్ళకు కనిపించిన దృశ్యం ఎంత భయంకరంగా ఉందంటే, సుందర్ కళ్ళు మూసుకుని దాదాపు స్పృహ కోల్పోయాడు. కొద్దికొద్దిగా, అతను తన ముందున్న వస్తువును పరిశీలించడానికి సాహసించాడు, అప్పుడు అతను చూస్తున్నది ఒక సజీవ మానవుడని కనుగొన్నాడు, కానీ ఆ వ్యక్తి చాలా వృద్ధుడై, పొడవాటి జుట్టుతో ఉండటం వలన మొదటి చూపులో ఒక జంతువులా కనిపించాడు. ఈ విధంగా, అనుకోకుండా తాను ఒక పవిత్ర పురుషుని కోసం చేస్తున్న అన్వేషణలో విజయం సాధించానని సుందర్ గ్రహించాడు, మరియు తన గొంతును నియంత్రించుకోగలిగిన వెంటనే, అతను ఆ వృద్ధ సాధువుతో మాట్లాడాడు. తన ధ్యానం నుండి మేల్కొన్న ఆ సాధువు కళ్ళు తెరిచి, ఆ సాధువు వైపు సూటిగా చూసి, ‘మనం మోకరిల్లి ప్రార్థిద్దాం’ అని చెప్పి అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచాడు. ఆ తర్వాత యేసు నామంతో ముగిసే అత్యంత తీవ్రమైన క్రైస్తవ ప్రార్థన జరిగింది. ఇది ముగిశాక, మహర్షి గ్రీకు భాషలో ఉన్న సువార్తల యొక్క బరువైన ప్రతిని విప్పి, మత్తయి సువార్తలోని ఐదవ అధ్యాయం నుండి కొన్ని వచనాలను చదివాడు.

సుందర్ తన అద్భుతమైన జీవిత వృత్తాంతాన్ని తన నోటి నుండే విన్నాడు. తాను చాలా వృద్ధుడినని అతను చెప్పుకున్నాడు. తాను చదివిన ఆ గ్రంథం ఫ్రాన్సిస్ జేవియర్ నుండి తనకు సంక్రమించిందని అతను వివరించాడు, మరియు

అదంతా గ్రీకు లిపిలో వ్రాయబడి ఉందని, అందువల్ల అది పండితుల చేతికి చిక్కితే వారికి విలువైనదిగా నిరూపించవచ్చని సాధు గమనించాడు. తాను అలెగ్జాండ్రియాలో ఒక మహమ్మదీయ కుటుంబంలో జన్మించానని, ప్రవక్తకు తీవ్రమైన అనుచరుడిగా పెరిగానని ఆ సాధువు చెప్పాడు. ముప్పై ఏళ్ల వయసులో, అతను ప్రపంచాన్ని త్యజించి, పూర్తిగా మతానికి తనను తాను అంకితం చేసుకోవడానికి ఒక మఠంలో చేరాడు. అయితే, అతను ఖురాన్ చదివి, ప్రార్థనలు చేసే కొద్దీ, మరింత దుఃఖానికి లోనయ్యాడు. ఈ ఆధ్యాత్మిక క్షోభ రోజులలో, భారతదేశం నుండి అలెగ్జాండ్రియాలో బోధించడానికి వెళ్ళిన ఒక క్రైస్తవ సాధువు గురించి అతను విన్నాడు, మరియు అతని నుండి జీవపు మాటలను విని, నిరాశతో ఉన్న తన ఆత్మను ఆనందంతో నింపాడు. ఇప్పుడు అతను తన గురువు యొక్క మిషనరీ యాత్రలలో ఆయనతో పాటు వెళ్ళడానికి మఠాన్ని విడిచిపెట్టాడు. అలా కొంతకాలం గడిపిన తరువాత, దేవుడు పంపిన చోటల్లా సువార్తను ప్రకటించడానికి తన సొంతంగా వెళ్ళడానికి అతనికి అనుమతి లభించింది. ఆ తర్వాత ఆ సాధువు చాలా కాలం పాటు కొనసాగిన ఒక సువార్త ప్రచార యాత్రను ప్రారంభించాడు.

ఆ సాధువు అతనితో పవిత్ర విషయాల గురించి సుదీర్ఘ సంభాషణలు జరిపారు మరియు అతని నోటి నుండి అనేక వింత విషయాలను విన్నారు. ఆ సాధువు వివరించిన అతని అద్భుతమైన దర్శనాలను వ్రాస్తే, అవి మరొక ప్రకటన గ్రంథంలా ఉంటాయి, ఎందుకంటే అవి అంత వింతగా మరియు అర్థరహితంగా ఉన్నాయి. ఆ సాధువు స్వయంగా ఈ దర్శనాల పాఠకులను మరియు శ్రోతలను హెచ్చరిస్తూ, సాధారణ వ్యాఖ్యానాలు వాటి అర్థాన్ని ఎప్పటికీ వెల్లడించలేవని, ఎందుకంటే ఆ సాధువు తన ఆదర్శాలను అక్షరాలా తీసుకోలేని భాషలో పొందుపరచవలసి వచ్చిందని చెప్పారు. ఆ సాధువు మహర్షిని మూడుసార్లు సందర్శించారు.

క్రైస్తవ ప్రపంచంలో సాధువు: ఈ ప్రమాదకరమైన టిబెట్ యాత్రలలో అతను క్రీస్తు యొక్క అనేక మంది శిష్యులను సంపాదించుకున్నాడో లేదో ఇంకా తెలియదు. టిబెటన్లకు బౌద్ధమతం లేదా మరేదీ లేదు. యేసు క్రీస్తును అంగీకరించడం అంటే మరణాన్ని కోరుకోవడమే. కానీ ఆ సాధువు యొక్క ధైర్యవంతమైన ప్రబోధం ప్రభావం చూపకుండా ఉండదు.

సుందర్ సింగ్ తన ఇరవైలలోకి అడుగుపెడుతున్న కొద్దీ ఆయన పరిచర్య బాగా విస్తరించింది, మరియు ఆయనకు ముప్పై ఏళ్లు రాకముందే ఆయన పేరు, చిత్రం క్రైస్తవ ప్రపంచమంతటా సుపరిచితమయ్యాయి. తన వినయాన్ని నిలుపుకోవడానికి సైతానుతో చేసిన పోరాటాన్ని ఆయన ఒక దర్శనం రూపంలో వర్ణించారు, కానీ వాస్తవానికి ఆయన ఎల్లప్పుడూ మానవతావాదిగా, అందరికీ అందుబాటులో ఉండే వ్యక్తిగా, వినయశీలిగా, హాస్య చతురతతో, ప్రకృతి పట్ల ప్రేమతో ఉండేవారు. ఈ గుణం, ఆయన సాధారణ జీవితంలోని 'ఉదాహరణలతో' కలిసి, ఆయన ప్రసంగాలకు గొప్ప ప్రభావాన్ని ఇచ్చాయి. చాలా మంది ఇలా అనేవారు: "ఆయన చూడటానికి ఏసుక్రీస్తులా ఉండటమే కాదు, ఏసు మాట్లాడి ఉండాల్సిన విధంగానే మాట్లాడతారు." అయినప్పటికీ, అందరూ

అతని ప్రసంగాలు మరియు వ్యక్తిగత సంభాషణలు, ముఖ్యంగా సువార్తలపై తెల్లవారుజామున చేసే గాఢమైన ధ్యానం నుండి ఉద్భవించాయి. 1918లో, అతను దక్షిణ భారతదేశం మరియు సిలోన్‌లో సుదీర్ఘ పర్యటన చేసాడు, మరియు మరుసటి సంవత్సరం అతను బర్మా, మలయా, చైనా మరియు జపాన్‌లకు ఆహ్వానించబడ్డాడు. ఈ పర్యటనలలోని కొన్ని కథలు అతని టిబెట్ సాహసాలంత వింతగా ఉండేవి. అతనికి అడవి జంతువులపై అధికారం ఉండేది; ఉదాహరణకు, అతను ప్రార్థన చేస్తూ నిలబడినప్పుడు అతని వద్దకు మెల్లగా పాకుతూ వచ్చి, అతను దాని తల నిమురుతుండగా వంగిపోయింది. అతనికి చెడుపై కూడా అధికారం ఉండేది; ఒక రైలు పెట్టెలో అతన్ని వశీకరణం చేయడానికి ప్రయత్నించి, తన వైఫల్యానికి సాధువు జేబులోని బైబిల్‌ను నిందించిన మాంత్రికుడి ద్వారా ఇది స్పష్టమవుతుంది. అతనికి వ్యాధులు మరియు అనారోగ్యాలపై అధికారం ఉండేది, అయినప్పటికీ అతను తన స్వస్థపరిచే వరాలను బహిరంగపరచడానికి ఎప్పుడూ అనుమతించలేదు.

చాలా కాలంగా సుందర్ సింగ్ బ్రిటన్‌ను సందర్శించాలని ఆకాంక్షించారు. ఆయన వృద్ధ తండ్రి షేర్ సింగ్, తాను కూడా క్రైస్తవుడిగా మారానని, బ్రిటన్ ప్రయాణ ఖర్చుల కోసం డబ్బు ఇవ్వాలనుకుంటున్నానని చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు ఆ అవకాశం లభించింది. ఆయన రెండుసార్లు పశ్చిమ దేశాలను సందర్శించారు; 1920లో బ్రిటన్, యునైటెడ్ స్టేట్స్, ఆస్ట్రేలియాలకు, 1922లో మళ్ళీ ఐరోపాకు ప్రయాణించారు. అనేక సంప్రదాయాలకు చెందిన క్రైస్తవులు ఆయనకు స్వాగతం పలికారు. ఆయన మాటలు, మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం అనంతర పరిణామాలను ఎదుర్కొంటున్న, జీవితం పట్ల లోతులేని వైఖరిని ప్రదర్శిస్తున్న ప్రజల హృదయాలను తాకాయి. ఆసియాలో దైవ స్పృహ ఎంత పరిమితమైనప్పటికీ, దానికి భిన్నంగా తాను చూసిన ప్రతిచోటా ఉన్న భౌతికవాదం, శూన్యత, నాస్తికత్వాన్ని చూసి సుందర్ దిగ్భ్రాంతి చెందారు. భారతదేశానికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, ఆయన శారీరకంగా బలహీనపడుతున్నప్పటికీ తన పరిచర్యను కొనసాగించారు.

సాధువు మరియు భారతీయ సంఘాలు: ఆయన వరాలు, ఆయన వ్యక్తిగత ఆకర్షణ, ఆయన తన భారతీయ ప్రజలకు క్రీస్తును పరిచయం చేసిన తీరులోని ప్రాసంగికత, భారతీయ సంఘంలో సుందర్ సింగ్‌కు ఒక విశిష్టమైన నాయకత్వ స్థానాన్ని కల్పించి ఉండేవి. అయినప్పటికీ, తన జీవితాంతం ఆయన తన కోసం ఏమీ ఆశించకుండా, కేవలం ప్రతిఒక్కరికీ క్రీస్తును అందించే అవకాశాన్ని మాత్రమే కోరుకున్న వ్యక్తిగా మిగిలిపోయారు. ఆయన ఏ మత శాఖలోనూ సభ్యుడు కాదు, మరియు తన సొంతంగా ఒక శాఖను ప్రారంభించడానికి ప్రయత్నించలేదు, అయినప్పటికీ ఆయన అన్ని రకాల క్రైస్తవులతో సహవాసం పంచుకున్నారు. ఆయన (తరువాతి కాలంలోని ఒక పదబంధాన్ని ఉపయోగించాలంటే) తన ప్రజలకు "భారతీయ మార్గపు క్రీస్తును" పరిచయం చేయడానికి జీవించారు.

1923లో, సుందర్ సింగ్ టిబెట్‌కు తన క్రమమైన వేసవి పర్యటనలలో చివరిది చేసి, అలసిపోయి తిరిగి వచ్చారు. ఆయన ప్రబోధ దినాలు స్పష్టంగా ముగిసిపోయాయి మరియు, తరువాతి సంవత్సరాలలో, తన స్వంత ఇంట్లో లేదా ఇతరుల ఇళ్లలో...

సిమ్లా కొండలలోని తన స్నేహితులతో కలిసి అతను ధ్యానానికి, సహవాసానికి, మరియు తాను బోధించడానికి జీవించిన కొన్ని విషయాలను వ్రాయడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకున్నాడు.

1929లో, తన స్నేహితులందరి సలహాలను ఎదిరించి, సుందర్ టిబెట్‌కు తన చివరి యాత్ర చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఏప్రిల్‌లో, అతను సిమ్లాకు దిగువన ఉన్న కల్కా అనే చిన్న పట్టణానికి చేరుకున్నాడు. కొన్ని మైళ్ల దూరంలో ఉన్న హిందూ మత పవిత్ర స్థలాలలో ఒకదానికి తమ యాత్రను ప్రారంభిస్తున్న యాత్రికులు మరియు సాధువుల మధ్య, తన పసుపు వస్త్రాలలో, వయసు కంటే ముందే ముసలివాడైన వ్యక్తిలా అతను కనిపించాడు. ఆ తర్వాత అతను ఎక్కడికి వెళ్ళాడో తెలియదు. అతను నిటారు మార్గం నుండి పడిపోయాడా, అలసటతో మరణించాడా, లేదా పర్వతాలను చేరుకున్నాడా అనేది ఒక రహస్యంగానే మిగిలిపోతుంది. సుందర్ సింగ్ చివరిసారిగా కనిపించాడు. కానీ అతని జ్ఞాపకం కంటే ఎక్కువే మిగిలి ఉంది; భారతదేశంలో క్రీస్తు సంఘం యొక్క అభివృద్ధి మరియు చరిత్రలో అత్యంత విలువైన మరియు ప్రభావవంతమైన వ్యక్తులలో ఒకరిగా అతను కొనసాగాడు.

సాధు మరియు భారతదేశం: సాధు సుందర్ సింగ్ 1929లో హిమాలయ పర్వత పాదాల వద్ద అదృశ్యమయ్యారు. ఒక క్రైస్తవ సాక్షిగా, ఆయన తిరస్కరణకు, స్వాగతానికి, హింసకు గురయ్యారు, చివరికి చనిపోయాడని కూడా భావించారు. ఆయన తన పసుపు రంగు వస్త్రాలు, తలపాగా ధరించి వీధుల్లో తిరుగుతుండగా, చాలామంది మిషనరీలు, చివరికి భారతీయ క్రైస్తవ నాయకులు కూడా ఆయనను సమకాలీన క్రైస్తవత్వానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉన్న ఒక విచిత్రమైన మతమార్పిడి వ్యక్తిగా పరిగణించారు. అయినప్పటికీ, ఆయన ఆ తర్వాత ప్రాచుర్యం పొందిన "స్వదేశీకరణ" అనే పదాన్ని ఎన్నడూ వినకపోయినా, "యేసు భారతదేశానికి చెందినవాడు" అని నిరూపించడానికి ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు మొదటి అర్ధభాగంలో ఏ ఇతర వ్యక్తి కంటే ఎక్కువగా కృషి చేశారు. క్రైస్తవ మతం దిగుమతి చేసుకున్న, పరాయి, విదేశీ మతం కాదని, అది భారతీయ అవసరాలు, ఆకాంక్షలు మరియు విశ్వాసానికి స్వదేశీమైనదని ఆయన స్పష్టం చేశారు. ఆయన భారతీయ క్రైస్తవత్వంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే ముఖ్యమైన వ్యక్తులలో ఒకరిగా నిలిచిపోయారు.

సాధు సుందర్ సింగ్ నుండి ఉల్లేఖనాలు

నరకభయంతో నేను ఆయనను ఆరాధిస్తే, నేను అందులో పడవేయబడును గాక. పరలోకాన్ని పొందాలనే కోరికతో నేను ఆయనను సేవిస్తే, ఆయన నన్ను దూరంగా ఉంచును గాక. కానీ నేను కేవలం ప్రేమతో ఆయనను ఆరాధిస్తే, నా హృదయమంతా ఆయన ప్రేమతో, ఆయన సన్నిధితో నిండిపోయేలా ఆయన తనను తాను నాకు ప్రత్యక్షపరచుకుంటాడు.

ప్రతి క్రైస్తవుడు, పురుషుడైనా, స్త్రీ అయినా, బాలుడైనా, బాలికైనా, ధనవంతుడైనా, పేదవాడైనా, కార్మికుడైనా, రైతు అయినా, రచయిత అయినా, యాజకుడైనా, న్యాయాధిపతి అయినా, వైద్యుడైనా, న్యాయవాది అయినా, ఉపాధ్యాయుడైనా, విద్యార్థి అయినా, ప్రభుత్వ అధికారి అయినా, మిషనరీ అయినా, తన ప్రభువుకు సాక్ష్యమిచ్చినప్పుడే క్రైస్తవుడు అవుతాడు.... క్రైస్తవులందరికీ, వారు ఎక్కడ ఉన్నా, తమ ప్రభువుకు సాక్ష్యమిచ్చే అవకాశం ఉంది. వారు తమ నీతివంతమైన జీవితం ద్వారా, తమ నిష్కళంకమైన స్వభావం ద్వారా, తమ ప్రవర్తనలోని నిజాయితీ మరియు మాటలలోని నిష్కపటత్వం ద్వారా, తమ మతం పట్ల ఉన్న ఉత్సాహం మరియు తమ ప్రభువు పట్ల ఉన్న ప్రేమ ద్వారా, యేసు క్రీస్తు గురించి ఇతరులకు చెప్పడానికి లభించే ప్రతి అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుంటూ దీనిని చేయగలరు.

ఉప్పు నీటిలో కరిగినప్పుడు అదృశ్యమవ్వొచ్చు, కానీ దాని ఉనికి నశించదు. నీటిని రుచి చూడటం ద్వారా దాని ఉనికిని మనం నిశ్చయించుకోవచ్చు. అదేవిధంగా, మనలో నివసించే క్రీస్తు కంటికి కనిపించకపోయినా, ఆయన మనకు పంచిపెట్టే ప్రేమ ద్వారా ఇతరులకు స్పష్టమవుతాడు.

మరణం సంభవించే ముందు శరీరంలోని ప్రతి అవయవం నిరుపయోగంగా, బలహీనంగా మారవలసిన అవసరం లేదు. శరీరంలోని ఇతర భాగాలు ఎంత బలంగా, ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పటికీ, గుండె లేదా మెదడు బలహీనపడినా లేదా వాటికి దెబ్బ తగిలినా జీవితం ముగిసిపోవడానికి సరిపోతుంది. ఈ విధంగా, మనస్సు మరియు హృదయంపై విష ప్రభావం చూపే ఒకే ఒక్క పాపం, ఒక్కరి ఆధ్యాత్మిక జీవితాన్నే కాకుండా, ఒక కుటుంబం లేదా జాతి మొత్తాన్ని, చివరికి మొత్తం మానవ జాతి జీవితాన్ని కూడా నాశనం చేయడానికి సరిపోతుంది. ఆదాము చేసిన పాపం అలాంటిదే.

యేసు యెరూషలేములో ప్రవేశించినప్పుడు, ప్రజలు ఆయనను ఘనపరచడానికి తమ వస్త్రాలను దారిలో పరిచి, ఆయన ముందు కొమ్మలను పరిచారు. ప్రవక్త మాట ప్రకారం, యేసు ఒక గాడిద మీద ప్రయాణించారు. ఆయన గౌరవార్థం అలంకరించబడిన ఆ రహదారిని ఆయన పాదాలు తాకలేదు. ఆ వస్త్రాలను, కొమ్మలను తొక్కింది ఆ గాడిదే. కానీ ఆ కారణంగా ఆ గాడిద గర్వపడి ఉంటే అది చాలా అవివేకమైనది అయ్యేది; ఎందుకంటే నిజానికి ఆ రహదారి దాని గౌరవార్థం అలంకరించబడలేదు! యేసు నిమిత్తం మనుష్యులు తమకు చేసిన దానిని బట్టి, క్రీస్తును మనుష్యుల వద్దకు తీసుకువెళ్ళేవారు తమ గురించి ఏమైనా అనుకుంటే అది కూడా అంతే అవివేకం అవుతుంది. మానవ ఆత్మ శరీరంలో నివసిస్తుంది.

పెంకులోని కోడిపిల్లలాంటిదే ఇది. ఒకవేళ ఆ పెంకులోని పక్షికి, దాని బయట అన్ని రకాల పండ్లు, పువ్వులు, నదులు, గంభీరమైన పర్వతాలతో కూడిన ఒక విశాలమైన ప్రపంచం ఉందని, దాని తల్లి కూడా అక్కడే ఉందని, పెంకు నుండి విడుదలైనప్పుడు ఇదంతా చూస్తుందని చెప్పినా, అది దాన్ని అర్థం చేసుకోలేదు, నమ్మలేదు.... అదే విధంగా, భవిష్యత్తు జీవితం గురించి, దేవుని ఉనికి గురించి అనిశ్చితితో ఉన్నవారు చాలామంది ఉన్నారు. ఎందుకంటే, వారు ఈ పెంకు వంటి మాంసపు దేహానికి ఆవల చూడలేరు, మరియు వారి ఆలోచనలు, సున్నితమైన రెక్కల వలె, వారిని మెదడు యొక్క ఇరుకైన పరిధులను దాటి తీసుకువెళ్ళలేవు. వారి బలహీనమైన కళ్ళు, దేవుడిని ప్రేమించే వారి కోసం ఆయన సిద్ధం చేసిన ఆ శాశ్వతమైన, అక్షయమైన నిధులను కనుగొనలేవు. నవజాత శిశువు ఏడవాలి, ఎందుకంటే అలా చేస్తేనే దాని ఊపిరితిత్తులు విస్తరిస్తాయి. పుట్టినప్పుడు ఊపిరి తీసుకోలేని ఒక బిడ్డ గురించి ఒక డాక్టర్ నాకు ఒకసారి చెప్పారు. దానికి ఊపిరి వచ్చేలా చేయడానికి డాక్టర్ దానిపై చిన్నగా ఊదాడు. ఆ తల్లి డాక్టర్‌ను క్రూరుడని అనుకుని ఉండాలి. కానీ ఆయన నిజానికి సాధ్యమైనంత దయతో కూడిన పని చేశాడు. నవజాత శిశువులలో ఊపిరితిత్తులు సంకోచించినట్లే, మన ఆధ్యాత్మిక ఊపిరితిత్తులు కూడా సంకోచిస్తాయి. కానీ బాధల ద్వారా దేవుడు మనలను ప్రేమతో దండిస్తాడు. అప్పుడు మన ఊపిరితిత్తులు విస్తరిస్తాయి, మనం ఊపిరి పీల్చుకొని ప్రార్థించగలుగుతాము. నా అనేక సంవత్సరాల అనుభవం నుండి నేను నిస్సంకోచంగా చెప్పగలను, సిలువను మోసేవారిని సిలువ మోస్తుంది.

ఒకవేళ నొప్పి, బాధ, దుఃఖం, మరియు శోకం మేఘాల వలె పైకి లేచి, నీతి సూర్యుడిని కొంతకాలం పాటు కప్పివేసి, ఆయనను మీ దృష్టి నుండి మరుగుపరిచినా, నిరుత్సాహపడకండి, ఎందుకంటే అంతిమంగా ఈ విచార మేఘం మీ తలపై ఆశీర్వాదాల వర్షంగా కురుస్తుంది, మరియు నీతి సూర్యుడు మీపై ఉదయించి ఇక ఎప్పటికీ అస్తమించడు.

నేను టిబెట్‌లో ఉన్నప్పుడు, ఐదు లేదా ఆరు సంవత్సరాలు ఒక గుహలో నివసించిన ఒక బౌద్ధ సన్యాసిని చూశాను. అతను గుహలోకి వెళ్ళినప్పుడు అతనికి మంచి కంటిచూపు ఉండేది. కానీ అతను చాలా కాలం చీకటిలో ఉండటం వలన అతని కళ్ళు క్రమంగా బలహీనపడి, చివరికి పూర్తిగా అంధుడయ్యాడు. మన విషయంలో కూడా ఇది సరిగ్గా అలాగే ఉంటుంది. దేవుని నుండి మనం పొందిన దీవెనలను ఆయన మహిమ కొరకు ఉపయోగించకపోతే, వాటిని శాశ్వతంగా కోల్పోయే ప్రమాదంలో ఉన్నాము.

నిజమైన క్రైస్తవుడు చందనం వంటివాడు; అది ప్రతిఫలంగా ఎలాంటి హాని చేయకుండా, తనను నరికే గొడ్డలికి తన సువాసనను అందిస్తుంది.

ఒక చిన్న బిడ్డ తరచుగా తన తల్లి వద్దకు పరుగెత్తుకెళ్లి, 'అమ్మా! అమ్మా!' అని పిలుస్తుంది. చాలా తరచుగా ఆ బిడ్డకు ప్రత్యేకంగా ఏమీ అక్కర్లేదు, కేవలం తన తల్లికి దగ్గరగా ఉండాలని, ఆమె ఒడిలో కూర్చోవాలని, లేదా ఇంట్లో ఆమె వెంట తిరగాలని మాత్రమే కోరుకుంటుంది. కేవలం ఆమె దగ్గర ఉండటంలో, ఆమెతో మాట్లాడటంలో, ఆమె మధురమైన స్వరాన్ని వినడంలో ఉండే ఆనందం కోసమే అలా చేస్తుంది. అప్పుడు ఆ బిడ్డ సంతోషంగా ఉంటుంది. తన తల్లిని అన్ని రకాల వస్తువులు అడిగి పొందడంలో అతని సంతోషం లేదు. ఒకవేళ అతను కోరుకునేది అదే అయితే, అతను అసహనంగా, మొండిగా ఉండి, అందువల్ల దుఃఖంగా ఉండేవాడు. లేదు, అతని సంతోషం తన తల్లి ప్రేమను, శ్రద్ధను అనుభూతి చెందడంలో, మరియు ఆమె మాతృ ప్రేమలోని ఆనందాన్ని తెలుసుకోవడంలో ఉంది. "దేవుని నిజమైన పిల్లల విషయంలో కూడా ఇది సరిగ్గా అలాగే ఉంటుంది; వారు ఆధ్యాత్మిక ఆశీర్వాదాల గురించి అంతగా బాధపడరు. వారు కేవలం ప్రభువు పాదాల చెంత కూర్చోవాలని, ఆయనతో సజీవ సంబంధంలో ఉండాలని కోరుకుంటారు, మరియు వారు అలా చేసినప్పుడు అత్యంత సంతృప్తితో ఉంటారు.

భారతీయ ఋషి ప్రకృతిలో దేవుడిని కోల్పోయాడు; మరోవైపు, క్రైస్తవ యోగి ప్రకృతిలో దేవుడిని కనుగొంటాడు. హిందూ యోగి దేవుడు మరియు ప్రకృతి రెండూ ఒక్కటే అని నమ్ముతాడు; క్రైస్తవ యోగి ఈ విశ్వానికి ఒక సృష్టికర్త తప్పక ఉండాలని తెలుసుకుంటాడు.

ఎల్లప్పుడూ సముద్రపు లోతుల్లో నివసించే చేపలు, చీకటిలో నివసించే టిబెటన్ సన్యాసుల వలె, తమ కొన్ని సామర్థ్యాలను కోల్పోతాయి. నిప్పుకోడి తన రెక్కలను ఉపయోగించనందున ఎగిరే శక్తిని కోల్పోతుంది. కాబట్టి మీకు అనుగ్రహించబడిన వరాలను, ప్రతిభలను పూడ్చిపెట్టకండి, వాటిని ఉపయోగించండి, అప్పుడు మీరు మీ ప్రభువు యొక్క ఆనందంలోకి ప్రవేశిస్తారు.