డచ్ వారి రాక మరియు ప్రొటెస్టంట్ మిషన్

ఏడవ అధ్యాయం డచ్ వారి రాక మరియు ప్రొటెస్టంట్ మిషన్

1620 -1845 భారత ఉపఖండంలో డచ్ వారి ఉనికి 1605 నుండి 1825 వరకు కొనసాగింది. డచ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ (వెరీనిగ్డే ఊస్ట్-ఇండిషే కంపెనీ, VOC, "యునైటెడ్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ") వ్యాపారులు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో మార్పిడి చేసుకోవడానికి వస్త్రాల కోసం వెతుకుతూ, మొదట డచ్ కోరమండల్‌లో, ముఖ్యంగా పులికాట్‌లో స్థిరపడ్డారు. వలస రాజ్యాలలో పోర్చుగీసు వారి పట్టు బలహీనపడుతోందని స్పష్టమైంది. చివరకు 1656లో డచ్ వారు పోర్చుగీసు వారి నుండి సిలోన్‌ను జయించారు, పోర్చుగీసు దండయాత్ర నుండి సిలోన్‌ను సురక్షితం చేయడానికి ఐదు సంవత్సరాల తరువాత మలబార్ తీరంలోని పోర్చుగీసు కోటలను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. కొంతకాలం పాటు, వారు మలబార్ నైరుతి తీరాన్ని (కొడుంగల్లూరు, పల్లిపురం, కొచ్చిన్, కొచ్చిన్ డి బైక్సో/శాంటా క్రూజ్, క్విలాన్ (కోయ్లాన్), కన్ననూర్, కుందాపూర్, కాయంకుళం, పొన్నాని) మరియు కోరమండల్ ఆగ్నేయ తీరాన్ని (గోల్కొండ, బిమిలీపట్నం, కాకినాడ, పాలికోల్, పులికాట్, పరంగిపేట్టై, నేగపట్నం) నియంత్రించారు. పదిహేడవ శతాబ్దం చివరి నాటికి, మలబార్‌లో పోర్చుగీసు వారి స్థానాన్ని వారి డచ్ ప్రత్యర్థులు ఆక్రమించారు. 1661లో డచ్ వారు క్విలాన్‌ను, 1663లో కొచ్చిన్‌ను కూడా స్వాధీనం చేసుకున్నారు. వారు సిరియన్ల పట్ల ప్రత్యేక ఆసక్తి చూపనప్పటికీ, రోమన్ కాథలిక్ మత పెద్దలందరినీ దేశం విడిచి వెళ్ళమని ఆదేశించడం ద్వారా వారికి గొప్ప సేవ చేశారు.

ట్రాంక్విబార్ లేదా తరంగంబాడి అంటే "గానం చేసే అలల ప్రదేశం" అని అర్థం. ఇది భారతదేశంలోని తమిళనాడు రాష్ట్రంలో, పాండిచ్చేరికి దక్షిణంగా సుమారు 100 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక పట్టణం. ట్రాంక్విబార్‌లోని డాన్స్‌బోర్గ్ కోట, ఒప్పర్‌హోవెడ్ అనే పేరుగల డానిష్ ఇండియా గవర్నర్‌కు రాజధానిగా మారింది. వారి ప్రధాన వాణిజ్యం భారతీయ తేయాకు. ట్రాంక్విబార్‌ను 1620లో డానిష్ రాజు క్రిస్టియన్ IV స్థాపించగా, డాన్స్‌బోర్గ్ కోటను ఓవ్ గెడ్డే అనే డానిష్ కెప్టెన్ నిర్మించాడు. ఇది 1620 నుండి 1845 వరకు భారతదేశంలో డానిష్ కాలనీగా ఉండేది. 1845లో ఈ కాలనీని, భారతదేశంలోని ఇతర డానిష్ స్థావరాలైన సెరంపూర్ మరియు నికోబార్ దీవులతో పాటు గ్రేట్ బ్రిటన్‌కు అమ్మేశారు.

ఈ వలస రాజ్యాలలో ప్రస్తుత తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని ట్రాంక్విబార్ పట్టణం, ప్రస్తుత పశ్చిమ బెంగాల్‌లోని సెరంపూర్, మరియు ప్రస్తుతం భారతదేశంలోని అండమాన్ మరియు నికోబార్ దీవుల కేంద్రపాలిత ప్రాంతంలో భాగంగా ఉన్న నికోబార్ దీవులు ఉన్నాయి. 1777లో దీనిని చార్టర్డ్ కంపెనీ ప్రభుత్వానికి అప్పగించగా, అది డానిష్ క్రౌన్ కాలనీగా మారింది. కాలక్రమేణా బ్రిటిష్ వారు రంగప్రవేశం చేశారు. 1839లో సెరంపూర్‌ను, 1845లో ట్రాంక్విబార్‌ను మరియు చాలా చిన్న స్థావరాలను బ్రిటిష్ వారికి అమ్మారు, మరియు 1868 నాటికి డానిష్ హక్కులన్నీ బ్రిటన్‌కు విక్రయించబడ్డాయి.

VOC నాణేలు డానిష్ రాజు క్రిస్టియన్ IV కాల్విన్

డానిష్ రాచరికం తమ వలస రాజ్యాలలో మిషనరీ కార్యకలాపాలకు చురుకుగా మద్దతు ఇచ్చింది. ఉపఖండంలోని చిన్న డానిష్ భూభాగాలు విద్యా మరియు పుస్తక ముద్రణ కేంద్రాలుగా మారాయి.

డెన్మార్క్ నుండి భారతదేశానికి వెళ్ళిన మొదటి మిషనరీ బార్తోలోమయస్ జీగెన్‌బాల్గ్. ఆయన 1705లో ట్రాంక్విబార్‌కు చేరుకున్నారు. డెన్మార్క్ లూథరన్ చర్చికి చెందిన డానిష్ హాలే మిషన్ ఆధ్వర్యంలో, బార్తోలోమయస్ జీగెన్‌బాల్గ్ మరియు అతని సహవిద్యార్థి హెన్రిచ్ ప్లుట్షా అనే ఇద్దరు విద్యార్థులు ట్రాంక్విబార్‌కు చేరుకున్నారు. ఇద్దరూ త్వరగా తమిళం నేర్చుకుని, గ్రంథ అనువాద పనిలో నిమగ్నమయ్యారు. జీగెన్‌బాల్గ్ 1711లో తమిళ కొత్త నిబంధనను పూర్తి చేశారు. అనువాదం జరుగుతున్న సమయంలో, 1709లో ఆయన డెన్మార్క్ నుండి ఒక ముద్రణాలయాన్ని అభ్యర్థించారు. డెన్మార్క్ వారు ఈ విజ్ఞప్తిని లండన్‌లోని 'క్రైస్తవ జ్ఞానాన్ని ప్రోత్సహించే సంఘం'కు పంపారు. వారు 1712లో ఒక ముద్రణాలయంతో పాటు అక్షరాలు, కాగితం, సిరా మరియు ఒక ముద్రకుడిని ట్రాంక్విబార్‌కు పంపించారు. దాని ఫలితంగా 1712లో కొత్త నిబంధన ముద్రించబడింది.

జీగెన్‌బాల్గ్ ఇలా రాశారు: "చరిత్రలో మనం సర్వశక్తిమంతుడైన దేవునికి కృతజ్ఞతలతో చదివే ఆనందకరమైన సంస్కరణల కాలంలో, దైవిక సత్యాల ప్రకటనకు మరియు ఆ లక్ష్యంతో పుస్తకాల వ్యాప్తికి ముద్రణ కళ ఎంతగా దోహదపడిందో ఈ సందర్భంలో మనం గుర్తు చేసుకోవచ్చు." ఆ తర్వాత కొద్దికాలానికే ఆయన పాత నిబంధన అనువాదాన్ని ప్రారంభించారు, కానీ ఆ పనిని పూర్తి చేయకుండానే మరణించారు. వారి పనిని తీవ్రవాద హిందువులు మరియు స్థానిక డానిష్ అధికారులు ఇద్దరూ వ్యతిరేకించారు. 1707/08లో, స్థానికులను మతమార్పిడి చేయడం ద్వారా తిరుగుబాటును ప్రోత్సహిస్తున్నారనే ఆరోపణపై జీగెన్‌బాల్గ్ నాలుగు నెలలు జైలులో గడిపారు.

జీగెన్‌బాల్గ్ ఒక ఫలవంతమైన రచయిత, ఆయన జర్మన్, తమిళం, పోర్చుగీస్ మరియు లాటిన్ భాషలలో నిఘంటువులు, కీర్తనల పుస్తకాలు, తమిళంలోకి మరియు తమిళం నుండి అనువాదాలు, పాఠశాల పాఠ్యపుస్తకాలు, మతబోధనలు, ప్రసంగాలు వంటి రచనలు చేశారు.

పుస్తక కేటలాగ్‌లు. ఈ రచనలలో చాలా వరకు ముద్రిత లేదా చేతివ్రాత రూపంలో నేటికీ లభ్యమవుతున్నాయి. ప్లుట్షా 1711లో ఐరోపాకు తిరిగి వచ్చాడు; జీగెన్‌బాల్గ్, తన మత ప్రచార చివరి సంవత్సరంలో కనీసం 350 మందిని మతంలోకి మార్చిన తర్వాత, 1719లో ముప్పై ఆరు సంవత్సరాల వయస్సులో ట్రాంక్విబార్‌లో మరణించాడు. జీగెన్‌బాల్గ్ అనేక ఇండాలజికల్ రచనలు చేశాడు, అవి ఒక శతాబ్దం తర్వాత వరకు ప్రచురించబడలేదు. వాటిలో నిడివున్పా (మలబారి నైతిక తత్వశాస్త్రం), కొండై వెండెన్ (మలబారి నైతికతలు), ఉలగ నిడి (మలబారి పౌర న్యాయం), మరియు హిందూమతం, ఇస్లాంపై అనేక పుస్తకాలు ఉన్నాయి.

సువార్తను వ్యాప్తి చేయడానికి 'నూతన' సాంకేతికతలను పంచుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని జీగెన్‌బాల్గ్ మరియు అతని తోటి మిషనరీలు విశ్వసించారు. ఈ ప్రక్రియలో, ముద్రిత సందేశం భారతదేశంలోని ఇతర ప్రాంతాలైన బొంబాయి, బెంగాల్, మద్రాసులకు వ్యాపించేలా వారు చూసుకున్నారు.

జీగెన్‌బాల్గ్ తరువాత వచ్చిన జోహన్ ఫిలిప్ ఫాబ్రిసియస్ (1711 - 1791) ఒక జర్మన్ క్రైస్తవ మిషనరీ. ఆయన కూడా తమిళం అభ్యసించి తమిళ పండితుడయ్యాడు. ఆయన 1740లో మద్రాసులోని ఒక చిన్న తమిళ లూథరన్ సంఘానికి బాధ్యతలు స్వీకరించడానికి దక్షిణ భారతదేశానికి వచ్చి, అక్కడ ఉన్న కాలంలో దానిని విస్తరించాడు. మద్రాసులో ఉన్న సమయంలో ఆయన తమిళంలో అనేక క్రైస్తవ కీర్తనలు రచించి, మొట్టమొదటి తమిళ-ఆంగ్ల నిఘంటువును ప్రచురించాడు. ఆయన తన రచనలను చాలా మందికి చదివి వినిపించి, వారి అభిప్రాయాలు మరియు స్పందనలను తెలుసుకోవడం ద్వారా తమిళ బైబిల్‌ను గణనీయంగా మెరుగుపరిచాడు.

డెన్మార్క్ రాజు (ఫెడరిక్ VI) మరియు రాణి విలియం క్యారీ (1761 - 1834) క్యారీ ఒక బ్రిటిష్ చెప్పుల తయారీదారుడు. అతను ఆంగ్లికన్ చర్చిని విడిచిపెట్టి, బాప్టిస్ట్ మిషన్‌లో పాస్టర్‌గా, పర్టిక్యులర్ బాప్టిస్ట్ మతగురువు అయ్యాడు. అతను "అన్యమతస్థుల" మధ్య మిషన్ పట్ల ఆసక్తి కనబరిచి, ఇతరులతో కలిసి బాప్టిస్ట్ మిషనరీ సొసైటీని ప్రారంభించాడు. ఈయనను నేడు "ఆధునిక మిషన్ల పితామహుడిగా" పిలుస్తారు. బ్రిటిష్ ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ భారతదేశంలో ఒక వాణిజ్య సంస్థగా ఉన్నప్పటికీ, భారతదేశానికి వచ్చిన మిషనరీల పట్ల వారు శత్రుత్వంతో ఉండేవారు. ఈ శత్రుత్వం గురించి క్యారీకి బాగా తెలుసు.

ఫలితంగా క్యారీ మిషనరీగా తన కార్యస్థలాన్ని భారతదేశంలోని డానిష్ కాలనీ అయిన సెరంపూర్‌కు మార్చాడు, అక్కడ అతని పనికి డానిష్ రాచరికం నుండి భారీ మద్దతు లభించింది. తనను, తన కుటుంబాన్ని పోషించుకోవడానికి క్యారీ ఒక నీలిమందు కర్మాగారంలో పనిచేశాడు. ఒక కొత్త సంస్కృతిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు పాటించవలసిన మిషనాలజీ యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలను అతను అభివృద్ధి చేశాడు. వాటిలో సామూహిక జీవనం, ఆర్థిక స్వయం సమృద్ధి, స్థానిక పరిచారకులకు శిక్షణ ఇవ్వడం మరియు ఆ సంస్కృతి యొక్క చిహ్నాలు, భాషల ద్వారా సువార్తను తెలియజేయడం వంటివి ఉన్నాయి. మొదటి ఆరు సంవత్సరాలలో అతను స్థానిక భాషను నేర్చుకున్నాడు మరియు తన బెంగాలీ కొత్త నిబంధన యొక్క మొదటి సవరణను పూర్తి చేశాడు.

అతను మతం మార్చిన మొదటి వ్యక్తి కృష్ణ పాల్ అనే శూద్రుడు. హిందువులు క్రైస్తవ మతంలోకి మారడం, మతం మారినవారు తమ కులాన్ని నిలుపుకోవడం సముచితమేనా అనే కొత్త ప్రశ్నను మిషనరీల ముందు ఉంచింది. 1802లో, శూద్రుడైన కృష్ణ పాల్ కుమార్తె ఒక బ్రాహ్మణుడిని వివాహం చేసుకుంది. ఈ వివాహం, చర్చి కుల భేదాలను తిరస్కరిస్తుందనడానికి ఒక బహిరంగ నిదర్శనంగా నిలిచింది.

ఆ సమయంలోనే గవర్నర్ జనరల్ రిచర్డ్ వెల్లెస్లీ, సివిల్ సర్వెంట్లకు విద్యను అందించడానికి ఒక కళాశాలను ప్రారంభించాలని అనుకున్నారు. ఆయన కేరీకి బెంగాలీ ప్రొఫెసర్ పదవిని ఆఫర్ చేశారు. దీనివల్ల అతనికి అనేక భారతీయ భాషల పండితులతో కలిసి పనిచేసే అవకాశం లభించింది. కేరీ బెంగాలీ మరియు సంస్కృత భాషలకు మొదటి వ్యాకరణాన్ని రచించారు, మరియు బైబిల్‌ను సంస్కృతంలోకి అనువదించారు.

భారతదేశంలో అభివృద్ధి చెందుతున్న సంఘంలో పరిచర్య కొరకు ప్రజలకు శిక్షణ ఇవ్వడానికి మరియు "ప్రతి కులం, వర్ణం లేదా దేశానికి" చెందిన విద్యార్థుల కోసం, ఆసియా, క్రైస్తవ మరియు ఇతర యువతకు ప్రాచ్య సాహిత్యం మరియు ఐరోపా విజ్ఞానశాస్త్రంలో బోధన అందించే కళాశాల అయిన సెరంపూర్ కళాశాలను ప్రారంభించడానికి ముగ్గురు మిషనరీలు ఏకమయ్యారు. వీరే నేడు సెరంపూర్ త్రయం అని పిలువబడుతున్నారు.

కేరీ మరియు ఫాబ్రికస్‌లతో పాటు, డానిష్ మిషన్ కోసం శ్రమించిన ఇతర ప్రసిద్ధ మిషనరీలు కూడా ఉన్నారు. వారిలో కొందరిని సాహిత్యంలో పేర్కొన్నారు, వారిలో వీరు ఉన్నారు:

· భాషావేత్త బెంజమిన్ షుల్ట్జ్ (1689-1760), · హీబ్రూ పండితుడు క్రిస్టోఫర్ టి. వాల్థర్ (1699-1741), · గొప్ప మిషనరీ దౌత్యవేత్త మరియు రాజాధిపతి క్రిస్టియన్ ఫ్రెడరిక్ స్క్వార్ట్జ్ (1726-1798), · విద్యావేత్త క్రిస్టోఫర్ శామ్యూల్ జాన్ (1747-1813) మరియు · నిఘంటుకారుడు జాన్ పీటర్ రోట్లర్ (1749-1836).

1793లో ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ యొక్క రాజరిక లైసెన్సును పునరుద్ధరిస్తూ ఒక ఇండియా బిల్లు బ్రిటిష్ పార్లమెంటు ముందుకు వచ్చింది. భారతదేశంలో క్రైస్తవ మిషన్లు మరియు స్థానిక పాఠశాలలను తెరవడానికి అనుమతించే సవరణ కోసం ఎంపీ విలియం విల్బర్‌ఫోర్స్ పిలుపునిచ్చారు, కానీ ఆ ప్రయత్నం ప్రతిఘటించబడింది మరియు ఆ సవరణ హౌస్ ఆఫ్ లార్డ్స్ ముందుకు వచ్చినప్పుడు ఒక్క బిషప్ కూడా దానికి మద్దతు ఇవ్వలేదు.

విలియం క్యారీ నుండి భారతదేశంలోని ప్రోత్సాహకరమైన మిషనరీ కార్యకలాపాల గురించి బాప్టిస్ట్ మతగురువు జాన్ రైలాండ్ విన్న తర్వాత, 1794లో మిషనరీ సొసైటీకి సంబంధించిన ప్రతిపాదనలు ప్రారంభమయ్యాయి. ఫలితంగా, బ్రిస్టల్‌లో బానిసత్వ వ్యతిరేక ప్రచారకర్త అయిన హెచ్.ఓ. విల్స్, లండన్‌లోని స్కాటిష్ మతగురువులైన డేవిడ్ బోగ్ మరియు జేమ్స్ స్టీవెన్, ఇంకా జాన్ హే వంటి ఇతర సువార్తికులు వంటి అనేక మంది నాయకులు లండన్ మిషన్ సొసైటీని ఏర్పాటు చేయడానికి ఏకమయ్యారు. లండన్ మిషనరీ సొసైటీ ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని మొట్టమొదటి ప్రొటెస్టంట్ మిషన్. ఇది 1805లో విశాఖపట్నంలో తన కేంద్రాన్ని స్థాపించింది.

చివరగా, 1813లో బ్రిటిష్ పార్లమెంట్ ఆమోదించిన ఒక శాసనపత్రం మతసంస్థ స్థాపనకు దారితీసి, భారతదేశంలో క్రైస్తవీకరణకు మరియు విద్యా వ్యవస్థ స్థాపనకు ఒక బలమైన ప్రోత్సాహాన్ని అందించింది. ఇది వివిధ మత శాఖల నుండి భారతదేశంలోకి మిషన్ల స్వేచ్ఛా రాకపోకలకు మార్గం సుగమం చేసింది. (హిస్టరీ ఆఫ్ మిషన్స్‌లో ఉదహరించబడిన డాక్టర్ జార్జ్ స్మిత్ రచించిన 'ది కన్వర్షన్ ఆఫ్ ఇండియా', పేజీ 109 చూడండి.) 1833లో కల్నల్ ఆర్థర్ కాటన్ ఆహ్వానం మేరకు, గ్రోవ్స్ భారతదేశంలోని మిషనరీలను విస్తృతంగా సందర్శించారు మరియు దేశంలోని అనేక ప్రాంతాలలో సువార్తకు ద్వారాలు తెరిచి ఉండటాన్ని కనుగొన్నారు.