రామబాయి మరియు మదర్ థెరిసా

అధ్యాయం పదిహేడవ రమాబాయి మరియు మదర్ తెరెసా పండిత రమాబాయి సరస్వతి (1858-1922) మరియు ముక్తి మిషన్

రామబాయి డోంగ్రే 1858 ఏప్రిల్ 23న భారతదేశంలోని మంగళూరు సమీపంలో ఒక బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించారు. యుక్తవయస్సుకు వచ్చిన ముగ్గురు పిల్లలలో ఆమె చిన్నవారు (మిగతా ముగ్గురు చిన్నతనంలోనే మరణించారు).1 ఆమె తండ్రి, మహారాష్ట్రకు చెందిన అత్యంత విద్వాంసుడైన మతగురువు అనంత శాస్త్రి డోంగ్రే, తన సమాజంలో ఆడపిల్లల విద్య పట్ల తీవ్ర వ్యతిరేకత ఉన్నప్పటికీ, తన కుమారుడినే కాకుండా తన భార్య, కుమార్తెలను కూడా చదివించాలని పట్టుబట్టారు. బ్రాహ్మణ బాలురు తమ పన్నెండేళ్ల విద్యను ప్రారంభించే సాంప్రదాయ వయస్సైన ఎనిమిదేళ్ల వయసులోనే, రామబాయి అపారమైన సంఖ్యలో సంస్కృత గ్రంథాలను కంఠస్థం చేయడం మరియు నేర్చుకోవడం ప్రారంభించారు. ఆమె కంఠస్థం చేసిన రచనలలో "సంపూర్ణ పదజాలాలు, నిఘంటువులు, వ్యాకరణాలు, వ్యాఖ్యానాలు" మరియు 18,000 శ్లోకాలతో కూడిన భాగవత పురాణం, భాగవత గీత వంటి పూర్తి పవిత్ర గ్రంథాలు ఉన్నాయి. రామబాయి తండ్రి ఆమెకు బోధించలేనంత వృద్ధుడు మరియు బలహీనుడు కావడంతో, ఆమె తల్లియే ఆమెకు గురువుగా ఉండేవారు. ఆ కుటుంబం పురాణికులుగా, అంటే దేశమంతటా విస్తృతంగా పర్యటించి పురాణాలను పఠిస్తూ, చదువుతూ, వివరిస్తూ జీవనం సాగించేవారు.

రామబాయికి పదహారేళ్ల వయసులో, దక్షిణ భారతదేశాన్ని ఒక తీవ్రమైన కరువు అతలాకుతలం చేసింది. సంచార బ్రాహ్మణ పూజారులకు, వారి కుటుంబాలకు కూడా ఆహారం, నీరు లేకుండా పోయింది. మొదట ఆమె తండ్రి ఆకలితో చనిపోయాడు, ఆ తర్వాత ఆమె

తల్లి, ఆపై చివరకు ఆమె సోదరి కూడా మరణించడంతో, ప్రాణాలతో కొట్టుమిట్టాడుతున్న రమాబాయి, ఆమె సోదరుడు శ్రీనివాస్ మాత్రమే మిగిలారు.

ఆమె హిందూ పూజారులతో మరియు భారతీయ, యూరోపియన్ సంస్కృత పండితులతో పరిచయం ఏర్పరచుకుంది. వారు ఆమె పాండిత్యానికి ఆశ్చర్యపడి, ఆమెకు మొదట 'పండిత' అని, ఆ తర్వాత 'సరస్వతి' అని బిరుదులను ప్రదానం చేశారు.

కలకత్తాలో రమాబాయి హిందూమతంలోని ఒక సంస్కరణ ఉద్యమమైన బ్రహ్మ సమాజ్‌తో పరిచయం ఏర్పరచుకుని, బ్రహ్మ సమాజ్‌లో చేరి, ఉత్తర భారతదేశం అంతటా, ముఖ్యంగా మహిళల సమస్యలపై ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం ప్రారంభించారు.

1880లో ఆమె సోదరుడు కలరా వ్యాధితో మరణించాడు. ఆరు నెలల తరువాత, ఆమె తన సోదరుడి మంచి స్నేహితుడైన, నిమ్న కులానికి చెందిన ఒక న్యాయవాదిని వివాహం చేసుకోవడం ద్వారా కఠినమైన కుల విభజన రేఖలలో ఒకదానిని దాటింది. ఆమె భర్త కూడా కలరాకు గురై మరణించే వరకు వారిద్దరూ పదిహేను నెలల పాటు సంతోషంగా కలిసి జీవించారు. దాంతో రమాబాయి ఇరవై మూడు సంవత్సరాల వయసులో, ఆరు నెలల పసిపాపతో వితంతువుగా మిగిలిపోయింది.

రామబాయి 1881లో పూణేలో మొట్టమొదటి భారతీయ స్త్రీవాద సంస్థ అయిన ఆర్య మహిళా సభను స్థాపించారు. ఆమె భారతీయ మహిళలు, ముఖ్యంగా హిందూ సంప్రదాయాలలో జీవిస్తున్న మహిళలు ఎదుర్కొంటున్న సమస్యల గురించి అధ్యయనం చేసి, బోధించారు. ఆమె బాల్య వివాహాల ఆచారానికి, బాల వితంతువుల జీవితాలపై ఉన్న భయంకరమైన పరిమితులకు వ్యతిరేకంగా మాట్లాడారు.

ఇరవై ఐదేళ్ల వయసులో రమాబాయి 1883లో వైద్య విద్య కోసం ఇంగ్లాండ్‌కు వెళ్లారు, కానీ ఆమెకు పాక్షికంగా చెవుడు ఉన్నట్లు తేలడంతో అనర్హురాలిగా ప్రకటించబడ్డారు. అందువల్ల ఆమె ఉపాధ్యాయురాలు కావడానికి చదువుకున్నారు. ఆమె చెల్టెన్‌హామ్ ఫిమేల్ కాలేజీలో సంస్కృత ప్రొఫెసర్‌గా నియమితులయ్యారు, మరియు ఉన్నత గణితం, ఆంగ్ల సాహిత్యం అభ్యసించారు. ఇంగ్లాండ్‌లోని వాంటేజ్‌లో ప్రధాన కార్యాలయం ఉన్న 'కమ్యూనిటీ ఆఫ్ సెయింట్ మేరీ ది వర్జిన్' అనే ఆంగ్లికన్ మిషన్‌కు చెందిన సోదరీమణులు ఆమెకు ఆతిథ్యం ఇచ్చారు. ఇంగ్లాండ్‌కు వచ్చిన నాలుగు నెలల తర్వాత, రమాబాయి మరియు ఆమె కుమార్తె బాప్తిస్మం తీసుకున్నారు. త్వరలోనే 1886లో ఆమెకు అమెరికాను సందర్శించే అవకాశం లభించింది. ఆమె 1889లో భారతదేశానికి తిరిగి వచ్చారు. ఆరు వారాల లోపే బొంబాయిలో శారదా సదన్ అనే పాఠశాల ప్రారంభించబడింది.

ముక్తి మిషన్ 1889లో భారతదేశంలో స్థాపించబడింది మరియు అది ఒక శక్తివంతమైన క్రైస్తవ మిషన్‌గా ఎదిగింది. ఒకానొక సమయంలో ఆమె ఆశ్రమంలో సుమారు 3000 మంది నిరుపేదలు ఉండేవారు.

మధ్యప్రదేశ్‌లో 1896-97లో మరియు గుజరాత్‌లో 1900-01లో సంభవించిన కరువుల సమయంలో, రక్షించబడిన 2000 మందికి పైగా మహిళలు మరియు బాలికలను తీసుకురావడంలో రమాబాయి కీలక పాత్ర పోషించారు. 1895లో కేడ్‌గావ్‌లో ఆమె కొనుగోలు చేసిన 100 ఎకరాల వ్యవసాయ క్షేత్రంలోని తాత్కాలిక షెడ్లలో ఈ బాలికలకు ఆశ్రయం కల్పించారు. 1904లో, రమాబాయి అసలైన హీబ్రూ మరియు గ్రీకు గ్రంథాల నుండి బైబిల్‌ను మరాఠీలోకి అనువదించడం ప్రారంభించారు. 1913లో, రమాబాయి మరాఠీలోకి అనువదించిన కొత్త నిబంధన యొక్క మొదటి సంచిక ప్రచురించబడింది. 1924లో, ముక్తి ప్రింటింగ్ ప్రెస్‌లో పూర్తి బైబిల్ ముద్రించబడింది.

1889 కాంగ్రెస్ సమావేశంలో పది మంది క్రైస్తవ ప్రతినిధులు ఉండేవారు, వారిలో పండిత రమాబాయి సరస్వతి ఒకరు.

ముక్తి చర్చి 1999లో తన 100వ వార్షికోత్సవాన్ని జరుపుకుంది. ఇది 2000 మంది కూర్చునే సామర్థ్యంతో భారతదేశంలోని అతిపెద్ద చర్చిలలో ఒకటి.

మదర్ థెరిసా

ఎందుకంటే నేను ఆకలితో ఉన్నప్పుడు మీరు నాకు ఆహారం ఇచ్చారు, నేను దాహంతో ఉన్నప్పుడు మీరు నాకు నీరు ఇచ్చారు, నేను పరదేశిగా ఉన్నప్పుడు మీరు నన్ను చేర్చుకున్నారు, నేను దిగంబరంగా ఉన్నప్పుడు మీరు నాకు వస్త్రాలు ఇచ్చారు, నేను రోగిగా ఉన్నప్పుడు మీరు నన్ను సంరక్షించారు, నేను చెరసాలలో ఉన్నప్పుడు మీరు నన్ను దర్శించారు. అప్పుడు నీతిమంతులు ఆయనకు ఇలా జవాబిస్తారు, "ప్రభూ, మేము నిన్ను ఆకలితో చూసి నీకు ఆహారం ఇచ్చినది గానీ, లేదా నిన్ను దాహంతో చూసి నీకు నీరు ఇచ్చినది గానీ ఎప్పుడు?".. అందుకు రాజు వారితో ఇలా అంటాడు, "నేను మీతో నిశ్చయంగా చెబుతున్నాను, నా ఈ కనిష్ఠ సహోదరులలో ఒకనికి మీరు ఏమి చేసినా, అది నాకే చేసినట్లు." మత్తయి 25: 35-40 ఆగ్నెస్ గొంజా బోజాక్సియు (అల్బేనియన్ భాషలో గొంజా అంటే "గులాబీ మొగ్గ" లేదా "చిన్న పువ్వు") 1910 ఆగస్టు 26న ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యంలోని ఉస్కుబ్‌లో (ప్రస్తుతం రిపబ్లిక్ ఆఫ్ మాసిడోనియా రాజధాని స్కోప్జే) జన్మించారు. ఆమె 18 సంవత్సరాల వయస్సులో మిషనరీగా సిస్టర్స్ ఆఫ్ లోరెటోలో చేరడానికి ఇంటిని విడిచిపెట్టారు. ఆమె తన తల్లిని గానీ, సోదరిని గానీ మళ్ళీ ఎప్పుడూ చూడలేదు.

భారతదేశంలోని పాఠశాల పిల్లలకు లోరెటో సోదరీమణులు బోధించే ఆంగ్ల భాషను నేర్చుకోవడానికి ఆగ్నెస్ మొదట ఐర్లాండ్‌లోని రాత్‌ఫర్న్‌హామ్‌లో ఉన్న లోరెటో అబ్బేకి వెళ్లారు. ఆమె 1929లో భారతదేశానికి వచ్చి, హిమాలయ పర్వతాలకు సమీపంలో ఉన్న డార్జిలింగ్‌లో తన నొవిషియేట్‌ను ప్రారంభించారు. అక్కడ ఆమె బెంగాలీ నేర్చుకుని, సెయింట్ థెరిసా స్కూల్ అనే పాఠశాలలో బోధించారు.

ఆమె కాన్వెంట్‌కు సమీపంలో. ఆమె 24 మే 1931న సన్యాసినిగా తన మొదటి మతపరమైన ప్రతిజ్ఞలు తీసుకున్నారు. ఆ సమయంలో ఆమె తన పేరును తెరెసాగా ఎంచుకున్నారు. తూర్పు కలకత్తాలోని ఎంటాలీలో ఉన్న లోరెటో కాన్వెంట్ పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయురాలిగా పనిచేస్తున్నప్పుడు, ఆమె 14 మే 1937న తన గంభీరమైన ప్రతిజ్ఞలు తీసుకున్నారు. తెరెసా అక్కడ దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాలు పనిచేశారు మరియు 1944లో ప్రధానోపాధ్యాయురాలిగా నియమితులయ్యారు.

థెరిసా పాఠశాలలో బోధించడాన్ని ఆస్వాదించినప్పటికీ, కలకత్తాలో తన చుట్టూ ఉన్న పేదరికం ఆమెను అంతకంతకూ కలవరపరిచింది. 1943 నాటి బెంగాల్ కరువు ఆ నగరానికి దుఃఖాన్ని, మరణాన్ని తెచ్చిపెట్టింది; మరియు 1946 ఆగస్టులో చెలరేగిన హిందూ/ముస్లిం హింస ఆ నగరాన్ని నిరాశ మరియు భయానక స్థితిలోకి నెట్టివేసింది.

మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీ

ఆమె 1948లో, తన సాంప్రదాయ లోరెటో వస్త్రధారణ స్థానంలో నీలి రంగు అంచుతో అలంకరించబడిన ఒక సాధారణ తెల్ల పత్తి చీరను ధరించి, పేదలతో తన మిషనరీ సేవను ప్రారంభించారు. మదర్ థెరిసా భారత పౌరసత్వం స్వీకరించి, హోలీ ఫ్యామిలీ హాస్పిటల్‌లో ప్రాథమిక వైద్య శిక్షణ పొందడానికి పాట్నాలో కొన్ని నెలలు గడిపి, ఆ తర్వాత మురికివాడల్లోకి వెళ్లారు. మొదట ఆమె మోతీఝిల్ (కలకత్తా)లో ఒక పాఠశాలను ప్రారంభించారు; త్వరలోనే ఆమె నిరుపేదలు మరియు ఆకలితో ఉన్నవారి అవసరాలను తీర్చడం ప్రారంభించారు. 1949 ప్రారంభంలో, కొంతమంది యువతులు ఆమె ప్రయత్నంలో చేరారు మరియు "పేదలలో అత్యంత పేదవారికి" సహాయం చేసే ఒక కొత్త మత సమాజాన్ని సృష్టించడానికి పునాదులు వేశారు.

ఆమె చేసిన ప్రయత్నాలు ప్రధానమంత్రితో సహా భారత అధికారుల దృష్టిని త్వరగా ఆకర్షించాయి, ఆయన తన ప్రశంసలను తెలియజేశారు.

మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీగా మారబోయే డయోసిసన్ కాంగ్రెగేషన్‌ను ప్రారంభించడానికి టెరెసా 7 అక్టోబర్ 1950న వాటికన్ అనుమతిని పొందారు. ఆమె మాటల్లో చెప్పాలంటే, "ఆకలితో ఉన్నవారిని, వస్త్రాలు లేనివారిని, నిరాశ్రయులను, కుంటివారిని, అంధులను, కుష్ఠురోగులను, సమాజంలో తాము అవాంఛనీయులమని, ప్రేమించబడని వారని, పట్టించుకోబడని వారని భావించే వారందరినీ, సమాజానికి భారంగా మారి అందరిచేత వెలివేయబడిన వారిని" సంరక్షించడమే దాని లక్ష్యం.

ఇది కలకత్తాలో 13 మంది సభ్యులతో ఒక చిన్న సంస్థగా ప్రారంభమైంది; 1997 నాటికి ఇది ప్రపంచవ్యాప్తంగా అనాథాశ్రమాలు, ఎయిడ్స్ హాస్పిస్‌లు మరియు సేవా కేంద్రాలను నడుపుతూ, శరణార్థులు, అంధులు, వికలాంగులు, వృద్ధులు, మద్యపాన వ్యసనపరులు, పేదలు, నిరాశ్రయులు, ఇంకా వరదలు, అంటువ్యాధులు మరియు కరువు బాధితులను సంరక్షిస్తున్న 4,000 మందికి పైగా సన్యాసినుల బృందంగా ఎదిగింది.

1952లో కలకత్తా నగరం అందుబాటులోకి తెచ్చిన స్థలంలో మదర్ థెరిసా మరణశయ్యపై ఉన్నవారి కోసం మొదటి గృహాన్ని ప్రారంభించారు. భారతీయ అధికారుల సహాయంతో, ఆమె పాడుబడిన ఒక హిందూ దేవాలయాన్ని పేదల కోసం ఉచిత శరణాలయమైన కాళీఘాట్ హోమ్ ఫర్ ది డయింగ్‌గా మార్చారు. ఆమె దానికి కాళీఘాట్, ది హోమ్ ఆఫ్ ది ప్యూర్ హార్ట్ (నిర్మల హృదయ) అని పేరు మార్చారు.

కాళీఘాట్, మరణిస్తున్న మరియు నిరుపేదల ఆశ్రయం

ఆశ్రమానికి తీసుకువచ్చిన వారికి వైద్య సహాయం అందించారు మరియు వారి విశ్వాస ఆచారాల ప్రకారం గౌరవప్రదంగా మరణించే అవకాశం కల్పించారు; ముస్లింలకు ఖురాన్ చదివి వినిపించారు, హిందువులకు గంగాజలం అందించారు మరియు కాథలిక్కులకు అంత్యక్రియలు నిర్వహించారు. "జంతువుల్లా బ్రతికిన వారు, ప్రేమించబడి, కోరుకోబడిన దేవదూతల్లా మరణించడమే ఒక అందమైన మరణం," అని ఆమె అన్నారు.

మదర్ థెరిసా త్వరలోనే కుష్ఠు వ్యాధితో బాధపడుతున్న వారి కోసం ఒక ఆశ్రమాన్ని ప్రారంభించి, దానికి శాంతి నగర్ (శాంతి నగరం) అని పేరు పెట్టారు. మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీ వారు కూడా కలకత్తా అంతటా అనేక కుష్ఠు వ్యాధి నివారణ శిబిరాలను స్థాపించి, మందులు, కట్టులు మరియు ఆహారాన్ని అందించారు.

మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీ సంస్థ తప్పిపోయిన పిల్లలను అధిక సంఖ్యలో చేర్చుకుంటున్న తరుణంలో, మదర్ థెరిసా వారికి ఒక ఆశ్రమాన్ని ఏర్పాటు చేయవలసిన అవసరాన్ని భావించారు. 1955లో ఆమె అనాథలు మరియు నిరాశ్రయులైన యువతకు ఆశ్రయంగా నిర్మల శిశు భవన్, ది చిల్డ్రన్స్ హోమ్ ఆఫ్ ది ఇమ్మాక్యులేట్ హార్ట్‌ను ప్రారంభించారు.

ఆ సంస్థ త్వరలోనే కొత్త సభ్యులను, దాతృత్వ విరాళాలను ఆకర్షించడం ప్రారంభించింది మరియు 1960వ దశకం నాటికి భారతదేశం అంతటా ధర్మశాలలు, అనాథాశ్రమాలు మరియు కుష్ఠురోగుల గృహాలను ప్రారంభించింది. ఆ తర్వాత మదర్ థెరిసా ఆ సంస్థను ప్రపంచవ్యాప్తంగా విస్తరించారు. భారతదేశం వెలుపల దాని మొదటి గృహం 1965లో వెనిజులాలో ఐదుగురు సోదరీమణులతో ప్రారంభించబడింది. 1968లో రోమ్, టాంజానియా మరియు ఆస్ట్రియాలో మరికొన్ని ప్రారంభించబడ్డాయి; 1970వ దశకంలో ఆ సంస్థ ఆసియా, ఆఫ్రికా, యూరప్ మరియు యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లోని డజన్ల కొద్దీ దేశాలలో గృహాలను మరియు ఫౌండేషన్‌లను ప్రారంభించింది.

ఆమె 1997 సెప్టెంబర్ 5న మరణించారు. ఆమె మరణించే నాటికి, మదర్ థెరిసా మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీలో 4,000 మందికి పైగా సిస్టర్స్, మరియు 300 మంది సభ్యులతో కూడిన అనుబంధ బ్రదర్‌హుడ్ ఉండేవారు. వీరు 123 దేశాలలో 610 మిషన్లను నిర్వహించేవారు. వీటిలో హెచ్‌ఐవి/ఎయిడ్స్, కుష్టు మరియు క్షయ వ్యాధులతో బాధపడుతున్న వారి కోసం ఆసుపత్రులు మరియు గృహాలు, అన్నదాన కేంద్రాలు, పిల్లలు మరియు కుటుంబాల కోసం కౌన్సిలింగ్ కార్యక్రమాలు, వ్యక్తిగత సహాయకులు, అనాథాశ్రమాలు మరియు పాఠశాలలు ఉండేవి. మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీకి సహోద్యోగులు కూడా సహాయం అందించేవారు, 1990ల నాటికి వారి సంఖ్య 10 లక్షలకు పైగా ఉండేది.

ఆమె విమర్శకుడు అరూప్ చటర్జీ, తన సొంత నగరాన్ని ఒక పేదరికపు నగరంగా మదర్ థెరిసా ప్రతికూల చిత్రణను ప్రచారం చేశారని ఆరోపించారు. భారతీయ జనతా పార్టీ క్రైస్తవ దళితుల విషయంలో ఆమెతో విభేదించింది, కానీ ఆమె మరణానంతరం, అంత్యక్రియలకు ఒక ప్రతినిధిని పంపి ప్రశంసించింది. మరోవైపు, ఆమెకు ప్రభుత్వ లాంఛనాలతో అంత్యక్రియలు జరపాలన్న ప్రభుత్వ నిర్ణయాన్ని విశ్వ హిందూ పరిషత్ వ్యతిరేకించింది. దాని కార్యదర్శి గిరిరాజ్ కిషోర్, "ఆమె మొదటి కర్తవ్యం చర్చి పట్లే, సామాజిక సేవ అనేది యాదృచ్ఛికం" అని అన్నారు. అంతేకాకుండా, ఆమె క్రైస్తవులకు అనుకూలంగా వ్యవహరిస్తున్నారని, మరణిస్తున్న వారికి "రహస్యంగా బాప్టిజం" చేస్తున్నారని ఆరోపించారు. కానీ, భారతీయ పక్షపత్రిక ఫ్రంట్‌లైన్ తన మొదటి పేజీ నివాళిలో ఈ ఆరోపణలను "స్పష్టంగా అబద్ధాలు" అని కొట్టివేసింది. అవి "ఆమె చేసిన పని పట్ల ప్రజల అభిప్రాయంపై, ముఖ్యంగా కలకత్తాలో, ఎటువంటి ప్రభావం చూపలేదు" అని పేర్కొంది. ఆమె "నిస్వార్థమైన శ్రద్ధ", శక్తి మరియు ధైర్యాన్ని ప్రశంసిస్తూనే, ఆ నివాళి రచయిత గర్భస్రావానికి వ్యతిరేకంగా మదర్ థెరిసా చేసిన బహిరంగ ప్రచారాన్ని, అలా చేసేటప్పుడు తాను రాజకీయాలకు అతీతురాలినని ఆమె చెప్పుకోవడాన్ని విమర్శించారు.

1985లో వైట్ హౌస్‌లో జరిగిన ఒక కార్యక్రమంలో అధ్యక్షుడు రోనాల్డ్ రీగన్, మదర్ థెరిసాకు ప్రెసిడెన్షియల్ మెడల్ ఆఫ్ ఫ్రీడమ్‌ను ప్రదానం చేశారు. 1979లో, "శాంతికి కూడా ముప్పుగా పరిణమించే పేదరికం మరియు దుఃఖాన్ని అధిగమించే పోరాటంలో చేపట్టిన కృషికి" గాను మదర్ థెరిసాకు నోబెల్ శాంతి బహుమతి లభించింది. బహుమతి గ్రహీతలకు ఇచ్చే సంప్రదాయ విందును ఆమె తిరస్కరించి, ఆ $192,000 నిధులను భారతదేశంలోని పేదలకు ఇవ్వాలని కోరారు. ప్రపంచంలోని నిరుపేదలకు సహాయం చేయడానికి అవి ఉపయోగపడితేనే ప్రాపంచిక బహుమతులు ముఖ్యమని ఆమె పేర్కొన్నారు.

"బాధ నుండి ఆనందంగా మారడం - నిజమైన ఆనందం గురించి మదర్ థెరిసా ఏమి బోధిస్తారు" నుండి మదర్ థెరిసా సూక్తులు: ఐలీన్ ఈగన్ (రచయిత్రి) మరియు కాథ్లీన్ ఈగన్

వారు యేసు. ప్రతి ఒక్కరూ బాధాకరమైన వేషంలో ఉన్న యేసువే. పేదవారు అద్భుతమైన ప్రజలు. ఒక సాయంత్రం మేము వీధిలో నుండి నలుగురిని తీసుకురావడానికి వెళ్ళాము. వారిలో ఒకరి పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. నేను సిస్టర్స్‌తో ఇలా చెప్పాను: "మీరు మిగిలిన ముగ్గురిని చూసుకోండి. మరింత దారుణంగా కనిపిస్తున్న ఈమెను నేను చూసుకుంటాను." కాబట్టి నా ప్రేమ చేయగలిగినదంతా నేను ఆమె కోసం చేశాను. నేను ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టాను, ఆమె ముఖంలో ఎంతో అందమైన చిరునవ్వు ఉంది. ఆమె నా చేతిని పట్టుకుని, "ధన్యవాదాలు," అని ఒక్క మాట మాత్రమే చెప్పి, చనిపోయింది.

ఆమె ముందు నా మనస్సాక్షిని పరిశీలించుకోకుండా ఉండలేకపోయాను, మరియు నన్ను నేను ప్రశ్నించుకున్నాను, "ఆమె స్థానంలో నేను ఉంటే ఏం చెప్పేవాడిని?" మరియు నా సమాధానం చాలా సరళమైనది. నేను నా వైపు కొంచెం దృష్టిని ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నించేవాడిని. నేను, "నాకు ఆకలిగా ఉంది; నేను చనిపోతున్నాను, నాకు చలిగా ఉంది, నేను నొప్పితో ఉన్నాను," లేదా అలాంటిదేదో చెప్పేవాడిని. ఆమె నాకు అంతకంటే ఎంతో ఎక్కువ ఇచ్చింది - ఆమె నాకు తన కృతజ్ఞతాపూర్వక ప్రేమను ఇచ్చింది. మరియు ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వుతో మరణించింది. మురుగు కాలువ నుండి మనం పైకి తీసిన ఒక వ్యక్తిలా. పురుగులతో సగం తినబడి ఉన్న అతడిని మేము ఇంటికి తీసుకువచ్చాము. "నేను వీధిలో ఒక జంతువులా బ్రతికాను, కానీ ప్రేమించబడి, సంరక్షించబడిన ఒక దేవదూతలా చనిపోబోతున్నాను." మరియు ఎవరినీ నిందించకుండా, ఎవరినీ శపించకుండా, దేనితోనూ పోల్చకుండా, అలా మాట్లాడగల, అలా మరణించగల ఒక మనిషి యొక్క గొప్పతనాన్ని చూడటం చాలా అద్భుతంగా ఉంది. ఒక దేవదూతలా - అదే మన ప్రజల గొప్పతనం. అందుకే యేసు చెప్పిన ఈ మాటలను మేము నమ్ముతాము, "నేను ఆకలితో ఉన్నప్పుడు, నేను దిగంబరంగా ఉన్నప్పుడు, నేను నిరాశ్రయుడిగా ఉన్నప్పుడు, నేను అవాంఛనీయుడిగా, ప్రేమించబడనివాడిగా, పట్టించుకోబడనివాడిగా ఉన్నప్పుడు, మీరు నాకు ఇలా చేశారు."

మురికివాడలలో మనం పేదల పట్ల దేవుని కరుణకు వెలుగుగా ఉన్నాము. పిల్లలకు, బాధపడేవారికి, ఒంటరిగా ఉన్నవారికి ఎల్లప్పుడూ సంతోషకరమైన చిరునవ్వును అందించండి. వారికి మీ శ్రద్ధనే కాకుండా, మీ హృదయాన్ని కూడా ఇవ్వండి.

మీ ప్రజలకు యేసును కేవలం మాటలతో కాకుండా, మీ మాదిరి ద్వారా, యేసును ప్రేమించడం ద్వారా, మీరు వెళ్ళే ప్రతిచోటా ఆయన పవిత్రతను వెదజల్లుతూ, ఆయన ప్రేమ పరిమళాన్ని వ్యాపింపజేయడం ద్వారా ఇస్తూ ఉండండి. యేసు ఆనందాన్నే మీ బలంగా చేసుకోండి. సంతోషంగా, శాంతితో ఉండండి. ఆయన ఏమి ఇచ్చినా స్వీకరించండి, ఆయన తీసుకున్నదంతా పెద్ద చిరునవ్వుతో ఇవ్వండి. మీరు ఆయనకు చెందినవారు.

ఇది మా కుటుంబ అతిథి పుస్తకంలో మదర్ థెరిసా రాసిన నమోదు.

సనా 1978 అమ్మను తెలుసుకునే భాగ్యం నినన్ కుటుంబానికి లభించింది

థెరిసాతో నాకు చాలా సన్నిహిత సంబంధం. 1978లో అమ్మ తన ఆశ్రమాలను ప్రారంభించడానికి యెమెన్ అరబ్ రిపబ్లిక్‌లోని సనాకు వచ్చినప్పుడు మేము ఆమెను కలిశాము. ఆ సమయంలో నేను సనా విశ్వవిద్యాలయంలో పనిచేస్తూ, యెమెన్‌లో ఆశ్రమాల స్థాపనలో దగ్గరగా పాలుపంచుకున్నాను. అమ్మ యెమెన్‌కు వచ్చినప్పుడల్లా మా ఇంటికి తప్పకుండా వచ్చేవారు. అప్పటి నుండి మా కుటుంబానికి ఆమెతో చాలా సన్నిహిత సంబంధం ఏర్పడింది, ఆమెను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టాము. మా పిల్లలు వారి జీవితంలో ఆమె భాగస్వామ్యాన్ని, ఆమె ప్రేమతో ఇచ్చిన కానుకలను, మా కుటుంబ అతిథి పుస్తకంలో ఆమె రాసిన వివరాలను ఇప్పటికీ ఎంతో విలువైనవిగా భావిస్తారు. ఒకసారి ఆమె తన సిలువ పిన్నును తీసుకుని మా చిన్న కొడుకు అజిత్‌కు పుట్టినరోజు బహుమతిగా ఇచ్చి అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచారు. ఇదిగో ఆ సిలువ. అది ఇప్పటికీ కాలిఫోర్నియాలోని అతని ఇంట్లో ఎంతో జాగ్రత్తగా భద్రపరిచిన ఒక అమూల్యమైన ఆస్తి.

1978 సంవత్సరం ప్రారంభంలో, యెమెన్‌లో ఉన్న అన్ని దేశాల రాయబారులను మా అమ్మగారిని కలవడానికి మా ఇంటికి ఆహ్వానించే భాగ్యం మాకు కలిగింది. మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీకి ఇప్పుడు యెమెన్‌లో హోడెడా, సనా మరియు తైజ్‌లలో మూడు గృహాలు ఉన్నాయి. ఆ గృహాలలో ప్రతిదాని ప్రవేశ ద్వారం వద్ద, మా అమ్మగారు తన కోసం గీయమని నన్ను కోరిన "ప్రార్థిస్తున్న చేతులు" అనే చిత్రం ఉంటుంది.

మేము ఆమెను కోల్పోతాము. ఈ సమయంలో మేము మా ప్రేమపూర్వక నివాళులు అర్పిస్తూ, ఆమె సోదర సోదరీమణులందరికీ మా ప్రగాఢ సానుభూతిని తెలియజేస్తున్నాము.

మిషనరీస్ ఆఫ్ ఛారిటీ.

నినాన్ కుటుంబం.

ప్రొఫెసర్ ఎం.ఎం.నీనాన్ శ్రీమతి పొన్నమ్మ నినాన్

ప్రీమీలా నినన్

అనిల్ నినాన్ ప్రీతి నినాన్

అజిత్ నినాన్