క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు సంబంధించి

క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి: క్రైస్తవ విశ్వాసం చాలామందికి తేలికైన విషయంగా కనబడింది; అంతేకాదు, చాలామంది దానిని ఒక సామాజిక సద్గుణంగా కూడా పరిగణిస్తారు; ఎందుకంటే వారు దానిని అనుభవపూర్వకంగా నిరూపించుకోలేదు, మరియు దాని ప్రభావం ఎలాంటిదో ఎన్నడూ రుచి చూడలేదు. ఎందుకంటే, శ్రమల ఒత్తిడిలో దాని స్ఫూర్తిని ఎప్పుడో ఒకప్పుడు రుచి చూడని ఏ వ్యక్తి కూడా దాని గురించి చక్కగా వ్రాయలేడు, లేదా సరిగ్గా వ్రాసిన దానిని బాగా అర్థం చేసుకోలేడు; అయితే, దానిని కొద్దిగానైనా రుచి చూసినవాడు దాని గురించి తగినంతగా ఎన్నడూ వ్రాయలేడు, మాట్లాడలేడు, ఆలోచించలేడు, లేదా వినలేడు. ఎందుకంటే, యోహాను సువార్త 4వ అధ్యాయంలో క్రీస్తు పిలిచినట్లుగా, అది నిత్యజీవములోనికి ఉబుకుచున్న జీవజల ఊట.

ఇప్పుడు, నా వద్ద ఉన్న సమృద్ధి గురించి నేను గొప్పలు చెప్పుకోలేకపోయినా, నా దగ్గర ఎంత తక్కువ సామగ్రి ఉందో నాకు తెలిసినప్పటికీ, అనేక శోధనలచే పీడించబడిన తరువాత, నేను కొంత విశ్వాసాన్ని పొందానని ఆశిస్తున్నాను. మరియు ఇప్పటివరకు తమ మాటలను తామే అర్థం చేసుకోకుండా, అక్షరాలా అర్థం చేసుకుని, అతి సూక్ష్మంగా వాదించిన వారి కంటే, నేను ఈ విషయం గురించి మరింత సొగసుగా కాకపోయినా, కచ్చితంగా మరింత దృఢంగా మాట్లాడగలను. అజ్ఞానుల కోసం ఒక సులభమైన మార్గాన్ని తెరవడానికి—నేను సేవ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నది కేవలం వారికే—ఆధ్యాత్మిక స్వేచ్ఛ మరియు బానిసత్వానికి సంబంధించిన ఈ రెండు ప్రతిపాదనలను నేను మొదటగా తెలియజేస్తున్నాను:— ఒక క్రైస్తవుడు అందరికంటే అత్యంత స్వేచ్ఛగల ప్రభువు, మరియు ఎవరికీ లోబడడు; ఒక క్రైస్తవుడు అందరికంటే అత్యంత విధేయతగల సేవకుడు, మరియు ప్రతిఒక్కరికీ లోబడి ఉంటాడు.

ఈ వాక్యాలు పరస్పర విరుద్ధంగా కనిపించినప్పటికీ, అవి ఒకదానితో ఒకటి ఏకీభవిస్తాయని కనుగొన్నప్పుడు, అవి నా ఉద్దేశ్యానికి అద్భుతంగా సరిపోతాయి. అవి రెండూ పౌలు స్వయంగా చెప్పినవే, ఆయన ఇలా అంటాడు, "నేను అందరి నుండి స్వతంత్రుడనైనప్పటికీ, అందరికీ దాసుడనయ్యాను" (1 కొరింథీ. 9:19), మరియు "ఒకరినొకరు ప్రేమించుకొనుట తప్ప మరెవరికీ ఏమీ రుణపడి ఉండవద్దు" (రోమా. 13:8). ప్రేమ దాని స్వభావరీత్యా ప్రియమైనవారి పట్ల విధేయత మరియు విధేయత కలిగి ఉంటుంది. ఈ విధంగా క్రీస్తు కూడా, సర్వానికి ప్రభువైనప్పటికీ, ఒక స్త్రీ నుండి జన్మించాడు; ధర్మశాస్త్రం క్రింద జన్మించాడు; ఒకేసారి స్వతంత్రుడు మరియు దాసుడు; ఒకేసారి దేవుని రూపంలో మరియు దాసుని రూపంలో ఉన్నాడు.

ఈ విషయాన్ని మనం మరింత లోతైన మరియు అంత సులభం కాని సూత్రంపై పరిశీలిద్దాం. మానవుడు ఆత్మీయ మరియు శారీరక అనే రెండు స్వభావాలతో కూడి ఉన్నాడు. ఆత్మీయ స్వభావం విషయానికి వస్తే, దానిని వారు ఆత్మ అని పిలుస్తారు, అతడు ఆత్మీయ, అంతర్గత, నూతన మానవుడు అని పిలువబడతాడు; శారీరక స్వభావం విషయానికి వస్తే, దానిని వారు శరీరం అని పిలుస్తారు, అతడు శారీరక, బాహ్య, పాత మానవుడు అని పిలువబడతాడు. అపొస్తలుడు దీని గురించి ఇలా చెబుతున్నాడు: "మన బాహ్య పురుషుడు నశించినను, అంతరంగ పురుషుడు దినదినము నూతనపరచబడుచున్నాడు" (2 కొరింథీ. 4:16). ఈ వైవిధ్యం యొక్క ఫలితం ఏమిటంటే, లేఖనాలలో ఒకే వ్యక్తి గురించి పరస్పర విరుద్ధమైన ప్రకటనలు చేయబడ్డాయి, వాస్తవానికి ఒకే వ్యక్తిలో ఈ ఇద్దరు వ్యక్తులు ఒకరికొకరు విరోధులుగా ఉన్నారు; శరీరం ఆత్మకు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరానికి విరోధముగాను లోనగుచున్నది (గలతీ. 5:17).

ఒక వ్యక్తి ఏ మార్గాల ద్వారా నీతిమంతుడుగా, స్వతంత్రుడుగా, మరియు నిజమైన క్రైస్తవుడుగా; అనగా ఆత్మీయ, నూతన, మరియు అంతరంగ పురుషుడుగా అవుతాడో మనం చూడాలంటే, మొదట మనం అంతరంగ పురుషుని గురించిన విషయాన్ని పరిశీలిద్దాం. బాహ్య విషయాలలో ఏ ఒక్కటీ, వాటిని ఏ పేరుతో పిలిచినప్పటికీ, క్రైస్తవ నీతిని గానీ స్వేచ్ఛను గానీ, లేదా మరోవైపు అనీతిని గానీ, బానిసత్వాన్ని గానీ కలిగించడంలో ఏమాత్రం ప్రభావం చూపదనేది నిశ్చయం. దీనిని ఒక సులభమైన వాదన ద్వారా నిరూపించవచ్చు.

శరీరం మంచి స్థితిలో, స్వేచ్ఛగా, జీవంతో నిండి ఉండటం వల్ల; అది తన ఇష్టానుసారం తినడం, త్రాగడం, ప్రవర్తించడం వల్ల ఆత్మకు ఏమి ప్రయోజనం? ఎందుకంటే, అన్ని రకాల దుర్గుణాలకు బానిసలైన అత్యంత దుర్మార్గులు కూడా ఈ విషయాలలో సుభిక్షంగా ఉన్నారు కదా? అంతేకాక, అనారోగ్యం, బానిసత్వం, ఆకలి, దప్పిక లేదా మరే ఇతర బాహ్య కీడు అయినా ఆత్మకు ఏమి హాని చేయగలవు? ఎందుకంటే, అత్యంత భక్తిపరులు, మనస్సాక్షిలో అత్యంత స్వేచ్ఛగా ఉన్నవారు కూడా ఈ విషయాల వల్ల పీడింపబడుతున్నారు కదా? ఈ రెండు స్థితులకు ఆత్మ యొక్క స్వేచ్ఛతో గానీ, బానిసత్వంతో గానీ ఎలాంటి సంబంధం లేదు.

కాబట్టి, శరీరాన్ని పవిత్ర వస్త్రాలతో అలంకరించుకోవడం, పవిత్ర స్థలాలలో నివసించడం, పవిత్రమైన పనులలో నిమగ్నమవడం, ప్రార్థించడం, ఉపవాసం ఉండటం, కొన్ని రకాల మాంసాలను విడిచిపెట్టడం, లేదా శరీరం ద్వారా మరియు శరీరంలో చేయగలిగే ఏ పనులైనా చేయడం వల్ల ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. ఆత్మ యొక్క నీతి మరియు స్వేచ్ఛ కొరకు దీనికి పూర్తిగా భిన్నమైనది అవసరం, ఎందుకంటే నేను చెప్పిన పనులను ఏ భక్తిహీనుడైనా చేయగలడు, మరియు ఈ విషయాల పట్ల భక్తి వలన కేవలం కపటవేషధారులు మాత్రమే పుడతారు. మరోవైపు, శరీరాన్ని అపవిత్రమైన వస్త్రాలతో అలంకరించుకోవడం, అపవిత్రమైన స్థలాలలో నివసించడం, సాధారణ పద్ధతిలో తినడం మరియు త్రాగడం, బిగ్గరగా ప్రార్థించకపోవడం, మరియు కపటవేషధారులు చేయగల పైన పేర్కొన్న పనులన్నింటినీ చేయకుండా వదిలివేయడం వల్ల ఆత్మకు ఏమాత్రం హాని జరగదు.

మరియు, ఊహాగానాలు, ధ్యానాలు, మరియు ఆత్మ యొక్క ప్రయత్నాల ద్వారా చేయగలిగే ఏ పనులైనా సరే, వాటన్నిటినీ పక్కనపెట్టడం వల్ల ఏ ప్రయోజనమూ లేదు. జీవితానికి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి, మరియు క్రైస్తవ స్వేచ్ఛకు ఒకే ఒక్క విషయం అవసరం; అదే దేవుని అతి పరిశుద్ధ వాక్యమైన క్రీస్తు సువార్త. ఆయన చెప్పినట్లుగా, "నేనే పునరుత్థానమును జీవమును; నా యందు విశ్వాసముంచినవాడు నిత్యము నశించడు" (యోహాను 11:25), మరియు, "కుమారుడు మిమ్మును స్వతంత్రులుగా చేసిన యెడల మీరు నిజముగా స్వతంత్రులగుదురు" (యోహాను 8:36), మరియు, "మనుష్యుడు కేవలం రొట్టెతోనే జీవించడు, కానీ దేవుని నోటి నుండి వచ్చే ప్రతి మాటతో జీవిస్తాడు" (మత్తయి 4:4).

కాబట్టి, దేవుని వాక్యం తప్ప మరేదీ లేకుండా ఆత్మ జీవించగలదని, ఆ వాక్యం లేకుండా దాని అవసరాలలో ఏ ఒక్కటీ తీరదని మనం నిశ్చయంగా, దృఢంగా నమ్ముదాం. కానీ, ఆ వాక్యం ఉన్నందున, అది సంపన్నమై, దేనికీ కొరత లేకుండా ఉంటుంది, ఎందుకంటే అది జీవము, సత్యము, వెలుగు, సమాధానము, నీతి, రక్షణ, ఆనందము, స్వేచ్ఛ, జ్ఞానము, సద్గుణము, కృప, మహిమ మరియు ప్రతి మంచి విషయానికి సంబంధించిన వాక్యం. ఈ కారణంగానే ప్రవక్త ఒక పూర్తి కీర్తనలో (కీర్తన 119) మరియు అనేక ఇతర చోట్ల, ఎన్నో మూలుగులతో మరియు మాటలతో దేవుని వాక్యం కోసం నిట్టూర్పులు విడుస్తూ దానిని ప్రార్థిస్తాడు.

మరలా, దేవుడు తన మాటలను వినకుండా కరువును పంపినప్పుడు ఆయన ఉగ్రత యొక్క అత్యంత క్రూరమైన దెబ్బ మరొకటి లేదు (ఆమోసు 8:11), అలాగే ఆయన తన వాక్యాన్ని పంపడం కంటే గొప్ప అనుగ్రహం మరొకటి లేదు, చెప్పబడినట్లుగా, "ఆయన తన వాక్యమును పంపి వారిని స్వస్థపరచి, వారి నాశనము నుండి వారిని విడిపించెను" (కీర్తన 17:20). క్రీస్తు వాక్య పరిచర్య తప్ప మరే ఇతర కార్యానికి పంపబడలేదు; మరియు అపొస్తలుల క్రమం, బిషప్‌ల క్రమం, మరియు యావత్ మతగురువుల సమూహం వాక్య పరిచర్య తప్ప మరే ఇతర ఉద్దేశ్యం కోసం పిలువబడి, స్థాపించబడలేదు.

అయితే మీరు అడుగుతారు, దేవుని మాటలు ఎన్నో ఉన్నాయి గనుక, ఈ మాట ఏమిటి, దీనిని ఏ విధంగా ఉపయోగించాలి? అందుకు నేను జవాబిస్తాను, అపొస్తలుడైన పౌలు (రోమా 1వ అధ్యాయం) అది ఏమిటో వివరిస్తాడు, అదే దేవుని సువార్త. అది, పరిశుద్ధపరిచేవాడైన ఆత్మ ద్వారా, మానవరూపం ధరించి, శ్రమపడి, లేచి, మహిమపరచబడిన తన కుమారుని గూర్చినది. క్రీస్తును ప్రకటించడం అంటే ఆత్మకు ఆహారం ఇవ్వడం, దానిని నీతిమంతునిగా తీర్చడం, దానికి స్వేచ్ఛనివ్వడం, మరియు ఆ ప్రకటనను విశ్వసించినట్లయితే దానిని రక్షించడం. ఎందుకంటే, విశ్వాసం మరియు దేవుని వాక్యాన్ని సమర్థవంతంగా ఉపయోగించడం మాత్రమే రక్షణను తెస్తాయి. "నీవు నీ నోటితో ప్రభువైన యేసును ఒప్పుకొని, దేవుడు ఆయనను మృతులలో నుండి లేపాడని నీ హృదయములో విశ్వసించిన యెడల నీవు రక్షింపబడెదవు" (రోమా 10:9); మరియు మరలా, "విశ్వసించు ప్రతివానికి నీతి కలుగుటకై క్రీస్తే ధర్మశాస్త్రమునకు అంతము" (రోమా 10:4), మరియు "నీతిమంతులు విశ్వాసము ద్వారా జీవించుదురు" (రోమా 11:17). ఎందుకంటే దేవుని వాక్యాన్ని ఏ క్రియల ద్వారా గానీ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే స్వీకరించి గౌరవించగలము. కాబట్టి, ఆత్మకు జీవము మరియు నీతి కొరకు కేవలం వాక్యం మాత్రమే అవసరమైనట్లే, అది ఏ క్రియల ద్వారా కాక, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతునిగా తీర్చబడుతుందని స్పష్టమవుతోంది. ఎందుకంటే, ఒకవేళ అది వేరే ఏ మార్గాల ద్వారా అయినా నీతిమంతునిగా తీర్చబడగలిగితే, దానికి వాక్యంతో గానీ, తత్ఫలితంగా విశ్వాసంతో గానీ అవసరం ఉండేది కాదు.

అయితే ఈ విశ్వాసం క్రియలతో ఏమాత్రం పొసగదు; అంటే, ఆ క్రియలు ఏవైనా సరే, వాటితో పాటు మీరు నీతిమంతులుగా తీర్చబడగలరని మీరు తలంచినట్లయితే. ఎందుకంటే ఇది రెండు అభిప్రాయాల మధ్య సందిగ్ధంగా ఉండటం, బయలును ఆరాధించడం, మరియు అతని చేతిని ముద్దుపెట్టుకోవడం వంటిది; యోబు చెప్పినట్లుగా, ఇది చాలా పెద్ద పాపం. కాబట్టి, మీరు విశ్వసించడం ప్రారంభించినప్పుడు, "అందరూ పాపం చేసి, దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు" (రోమా 3:23) అనే వాక్యం ప్రకారం, మీలో ఉన్నదంతా పూర్తిగా దోషపూరితమైనది, పాపభరితమైనది మరియు నాశనానికి గురయ్యేది అని కూడా మీరు అదే సమయంలో తెలుసుకుంటారు. ఇంకా: "నీతిమంతుడు ఒక్కడూ లేడు; వారందరూ మార్గమునుండి తొలగిపోయారు; వారందరూ నిష్ప్రయోజకులైపోయారు: మేలు చేసేవాడు ఒక్కడూ లేడు" (రోమా 3:10-12). మీరు దీనిని నేర్చుకున్నప్పుడు, క్రీస్తు మీకు అవసరమని మీరు తెలుసుకుంటారు; ఎందుకంటే ఆయన మీ కొరకు శ్రమపడి తిరిగి లేచాడు, తద్వారా ఆయనపై విశ్వాసం ఉంచడం ద్వారా, మీరు ఆ విశ్వాసం చేత మరొక మనిషిగా మారవచ్చు, మీ పాపాలన్నీ క్షమించబడతాయి, మరియు మరొకరి యోగ్యతల ద్వారా, అనగా కేవలం క్రీస్తు యోగ్యతల ద్వారానే మీరు నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారు.

అందువల్ల ఈ విశ్వాసం అంతరంగ పురుషునిలో మాత్రమే పరిపాలించగలదు, "హృదయముతో మనుష్యుడు నీతి కలుగునట్లు విశ్వసించును" (రోమా 10:10) అని చెప్పబడినట్లుగా; మరియు అది మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీరుస్తుంది కాబట్టి, ఏ బాహ్య క్రియల వలన గాని ప్రయాస వలన గాని అంతరంగ పురుషుడు ఏమాత్రం నీతిమంతునిగా తీర్చబడలేడని, స్వతంత్రుడవలేడని, మరియు రక్షింపబడలేడని స్పష్టమవుతుంది; మరియు ఏ క్రియలకు కూడా అతనితో ఎలాంటి సంబంధం లేదు. కాబట్టి, మరోవైపు, ఏ బాహ్య పాపం లేదా క్రియల వలన కాదు, కేవలం భక్తిహీనత మరియు హృదయ అవిశ్వాసం వలన మాత్రమే అతను అపరాధిగా మరియు పాపానికి బానిసగా మారి, శిక్షకు అర్హుడవుతాడు. అందువల్ల ప్రతి క్రైస్తవుని యొక్క మొదటి శ్రద్ధ క్రియల మీద ఆధారపడటాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టి, తన విశ్వాసాన్ని మాత్రమే మరింతగా బలపరచుకోవడం, మరియు దాని ద్వారా క్రియల గూర్చి కాదు, తన కొరకు శ్రమపడి తిరిగి లేచిన క్రీస్తు యేసు గూర్చిన జ్ఞానంలో వృద్ధి చెందడం అయి ఉండాలి, పేతురు బోధించినట్లుగా (1 పేతురు 5:1), అతను మరే ఇతర క్రియను క్రైస్తవ క్రియగా చేయనప్పుడు. అందువలన, యూదులు దేవుని కార్యములు చేయుటకు తాము ఏమి చేయవలెనని క్రీస్తును అడిగినప్పుడు, వారు గర్విష్ఠులని ఆయన చూసిన ఆ అనేక కార్యములను ఆయన తృణీకరించి, వారికి ఒక్కటే ఆజ్ఞాపించెను, ఏమనగా, "దేవుడు పంపిన వానియందు మీరు విశ్వాసముంచడమే దేవుని కార్యము; తండ్రియైన దేవుడు ఆయనకు ముద్రవేసియున్నాడు" (యోహాను 6:27, 29).

కాబట్టి క్రీస్తునందు సరైన విశ్వాసం అనేది సాటిలేని నిధి, అది సార్వత్రిక రక్షణను తనతో పాటు తెచ్చుకొని సమస్త కీడు నుండి కాపాడుతుంది. ఎందుకంటే, "విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును; విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును" అని చెప్పబడింది (మార్కు 16:16). ఈ నిధిని చూస్తూ యెషయా ఇలా ప్రవచించాడు, "నిర్ణయించబడిన నాశనము నీతితో నిండి పొంగిపొర్లును. సైన్యములకధిపతియగు యెహోవా దేశమధ్యమున నిర్ణయించబడిన నాశనమును కలుగజేయును" (యెషయా 10:22, 23). ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది, "ధర్మశాస్త్రమును క్లుప్తంగా మరియు సంపూర్ణంగా నెరవేర్చే విశ్వాసము, విశ్వసించువారిని అటువంటి నీతితో నింపుతుంది, దానివల్ల వారికి నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరేదీ అవసరం ఉండదు." అలాగే, పౌలు కూడా, "ఎందుకంటే హృదయముతో మనుష్యుడు నీతికొరకు విశ్వసించును" (రోమా 10:10) అని అంటాడు.

అయితే, లేఖనాలలో మనకు ఎన్నో క్రియలు, ఆచారాలు మరియు నియమాలు నిర్దేశించబడినప్పుడు, విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీర్చి, క్రియలు లేకుండా ఇంత గొప్ప మేలుల నిధిని ఎలా అందిస్తుందని మీరు అడుగుతారు. అందుకు నేను సమాధానమిస్తాను, అన్నిటికంటే ముందు నేను చెప్పిన మాటను గుర్తుంచుకోండి: క్రియలు లేకుండా విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది, విడుదల చేస్తుంది మరియు రక్షిస్తుంది, దీనిని నేను క్రింద మరింత స్పష్టంగా చూపిస్తాను.

ఇంతలో, దేవుని లేఖనమంతయు ఆజ్ఞలు మరియు వాగ్దానాలు అనే రెండు భాగాలుగా విభజించబడిందని గమనించాలి. ఆజ్ఞలు నిశ్చయంగా ఏది మంచిదో మనకు బోధిస్తాయి, కానీ అవి బోధించినది వెంటనే నెరవేర్చబడదు. ఎందుకంటే మనం ఏమి చేయాలో అవి మనకు చూపిస్తాయి కానీ, దానిని చేయడానికి మనకు శక్తిని ఇవ్వవు. అయినప్పటికీ, మనిషికి తన గురించి తానే తెలియజేసే ఉద్దేశ్యంతో అవి నియమించబడ్డాయి; తద్వారా వాటి ద్వారా అతను మంచి చేయడంలో తన అసమర్థతను తెలుసుకొని, తన సొంత బలంపై నిరాశ చెందగలడు. ఈ కారణంగానే వాటిని పాత నిబంధన అని పిలుస్తారు, మరియు అవి నిజంగానే పాత నిబంధన.

ఉదాహరణకు, "నీవు ఆశించకూడదు" అనేది ఒక ఆజ్ఞ, దీని ద్వారా మనమందరం పాపానికి పాల్పడినట్లుగా శిక్షించబడతాము, ఎందుకంటే ఒక వ్యక్తి ఎంత ప్రయత్నించినా ఆశించకుండా ఉండలేడు. కాబట్టి, అతను ఆ ఆజ్ఞను నెరవేర్చి, ఆశించకుండా ఉండాలంటే, అతను తనపై తాను నిరాశ చెందవలసి వస్తుంది మరియు తనలో తాను కనుగొనలేని సహాయాన్ని వేరే చోట, మరొకరి ద్వారా వెతకవలసి వస్తుంది; చెప్పబడినట్లుగా, "ఓ ఇశ్రాయేలూ, నీవు నిన్ను నీవే నాశనం చేసుకున్నావు; కానీ నా యందు నీకు సహాయం ఉంది" (హోషేయ 13:9). ఇప్పుడు ఈ ఒక్క ఆజ్ఞ ద్వారా జరిగేది అందరి ద్వారా జరుగుతుంది; ఎందుకంటే అవన్నీ మన ద్వారా నెరవేర్చడం సమానంగా అసాధ్యం.

ఇప్పుడు ఒక వ్యక్తి ఆజ్ఞల ద్వారా తన అసమర్థతను తెలుసుకుని, ఏ విధంగానైనా ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చాలా అని ఆందోళన చెందడం మొదలుపెట్టినప్పుడు—ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం నెరవేర్చబడాలి, అప్పుడే దానిలోని ఏ అక్షరమైనా తొలగిపోదు, లేకపోతే అతను నిస్సందేహంగా శిక్షించబడతాడు—అప్పుడు, నిజంగా అణకువగా ఉండి, తన దృష్టిలో తాను శూన్యుడిగా చేయబడినప్పుడు, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి మరియు రక్షణ పొందడానికి తనలో ఏ ఆధారమూ లేదని అతను కనుగొంటాడు.

ఆ తర్వాత లేఖనంలోని మరో భాగంలో దేవుని వాగ్దానాలు వస్తాయి, అవి దేవుని మహిమను ప్రకటిస్తూ ఇలా చెబుతాయి, "మీరు ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చాలని, మరియు ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించినట్లుగా దేన్నీ ఆశించకూడదని కోరుకుంటే, ఇదిగో! క్రీస్తునందు విశ్వాసముంచండి; ఆయనయందు మీకు కృప, నీతి, సమాధానము, మరియు స్వేచ్ఛ వాగ్దానము చేయబడినవి." మీరు విశ్వాసముంచినట్లయితే ఈవన్నీ మీకు కలుగును, విశ్వాసముంచని పక్షంలో అవి మీకు లేకుండా పోవును. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలన్నిటి వలన మీకు అసాధ్యమైనది, అవి అనేకమైనప్పటికీ నిష్ప్రయోజనమైనవి, దానిని మీరు విశ్వాసము ద్వారా సులువుగాను, సంక్షిప్తంగాను నెరవేర్చెదరు. ఎందుకంటే తండ్రియైన దేవుడు సమస్తమును విశ్వాసము మీద ఆధారపడేలా చేసెను, అందువలన ఎవరికి అది ఉందో వారికి అన్నీ ఉన్నట్టు, మరియు ఎవరికి అది లేదో వారికి ఏమీ లేనిట్టు. "ఎందుకంటే దేవుడు అందరి మీద కరుణ చూపడానికి, వారందరినీ అవిశ్వాసంలో బంధించాడు" (రోమా. 11:32). ఈ విధంగా దేవుని వాగ్దానాలు, ఆజ్ఞలు కోరేవాటిని ఇస్తాయి మరియు ధర్మశాస్త్రం ఆజ్ఞాపించేవాటిని నెరవేరుస్తాయి; అందువలన ఆజ్ఞలు మరియు వాటి నెరవేర్పు రెండూ కేవలం దేవుని నుండి మాత్రమే వస్తాయి. ఆయనే ఆజ్ఞాపిస్తాడు; ఆయనే నెరవేరుస్తాడు కూడా. అందువల్ల దేవుని వాగ్దానాలు క్రొత్త నిబంధనకు చెందినవి; అంతేకాదు, అవే క్రొత్త నిబంధన.

ఇప్పుడు, దేవుని ఈ వాగ్దానాలు పరిశుద్ధత, సత్యం, నీతి, స్వేచ్ఛ మరియు శాంతికి సంబంధించిన మాటలు, మరియు అవి సార్వత్రిక మంచితనంతో నిండి ఉన్నాయి కాబట్టి, వాటిని దృఢమైన విశ్వాసంతో హత్తుకొనే ఆత్మ, వాటితో ఎంతగానో ఏకమవుతుంది, అంతేకాదు, వాటిలో పూర్తిగా లీనమైపోతుంది. తద్వారా అది వాటిలోని సకల సద్గుణాలను పొందడమే కాకుండా, వాటిచేత పూర్తిగా నిండిపోయి, తృప్తి చెందుతుంది. ఎందుకంటే, క్రీస్తు స్పర్శ స్వస్థపరిచేదైతే, ఆ అత్యంత సున్నితమైన ఆధ్యాత్మిక స్పర్శ, అంతేకాదు వాక్యంలో లీనమవడం, వాక్యానికి సంబంధించిన వాటన్నిటినీ ఆత్మకు ఇంకెంత ఎక్కువగా అందిస్తుంది! కాబట్టి ఈ విధంగా ఆత్మ, క్రియలు లేకుండా కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే, దేవుని వాక్యం నుండి నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, పరిశుద్ధపరచబడి, సత్యం, శాంతి మరియు స్వేచ్ఛతో నింపబడి, ప్రతి మంచి దానితో సంపూర్ణంగా నింపబడి, నిజంగా దేవుని బిడ్డగా చేయబడుతుంది. చెప్పబడినట్లుగా, "ఆయన నామమునందు విశ్వాసముంచువారికి, అనగా దేవుని కుమారులగుటకు ఆయన అధికారమిచ్చెను" (యోహాను 1:12).

వీటన్నిటి నుండి విశ్వాసానికి ఎందుకంత గొప్ప శక్తి ఉందో, మరియు ఏ మంచి క్రియలు గానీ, లేదా అన్ని మంచి క్రియలు కలిపినా కూడా దానితో పోల్చలేవని సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఎందుకంటే ఏ క్రియ కూడా దేవుని వాక్యమునకు అంటుకొని ఉండజాలదు, లేదా ఆత్మలో నిలిచి ఉండజాలదు. విశ్వాసం మరియు వాక్యము మాత్రమే దానిలో పరిపాలిస్తాయి; మరియు వాక్యము ఎలా ఉంటుందో, ఆత్మ కూడా దాని ద్వారా అలాగే తయారవుతుంది; అగ్నికి గురైన ఇనుము, అగ్నితో ఐక్యమవడం వలన అగ్నిలాగే ప్రకాశిస్తుంది. కాబట్టి ఒక క్రైస్తవునికి అతని విశ్వాసమే అన్నింటికీ సరిపోతుందని, మరియు నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి అతనికి క్రియల అవసరం లేదని స్పష్టమవుతుంది. కానీ అతనికి క్రియల అవసరం లేకపోతే, అతనికి ధర్మశాస్త్రము కూడా అవసరం లేదు; మరియు అతనికి ధర్మశాస్త్రము అవసరం లేకపోతే, అతను నిశ్చయంగా ధర్మశాస్త్రం నుండి విముక్తుడవుతాడు, మరియు "ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతుని కొరకు చేయబడినది కాదు" (1 తిమోతి 1:9) అనే మాట సత్యమే. ఇదే ఆ క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ, మన విశ్వాసం, దాని ఫలితం ఏమిటంటే, మనం అజాగ్రత్తగా ఉండటం లేదా చెడు జీవితాన్ని గడపడం కాదు, కానీ నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు రక్షణ పొందడానికి ఎవరికీ ధర్మశాస్త్రం లేదా క్రియల అవసరం ఉండకూడదు.

దీనిని మనం విశ్వాసం యొక్క మొదటి సద్గుణంగా పరిగణిద్దాం; మరియు రెండవ దానిని కూడా చూద్దాం. ఇది కూడా విశ్వాసం యొక్క ఒక విధి: అది ఎవరినైతే విశ్వసిస్తుందో, వారిని సత్యవంతులుగా మరియు నమ్మదగినవారిగా పరిగణిస్తుంది కాబట్టి, వారిని అత్యంత భక్తిశ్రద్ధలతో, అత్యున్నత కీర్తితో గౌరవిస్తుంది. ఎందుకంటే, మనం ఎవరినైతే విశ్వసిస్తామో, వారిని సత్యం మరియు నీతి అనే కీర్తితో గౌరవించడం వంటి గౌరవం మరొకటి లేదు. సత్యం, నీతి మరియు సంపూర్ణ మంచితనం కంటే ఉన్నతమైన గౌరవాన్ని మనం ఎవరికైనా ఎలా ఆపాదించగలం? మరోవైపు, మనం ఒకరిని అవిశ్వసించినప్పుడు చేసే విధంగా, వారిపై అసత్యం మరియు అనీతి అనే ముద్ర వేయడం లేదా వారిని అలా అనుమానించడం అత్యంత ఘోరమైన అవమానం.

ఈ విధంగా ఆత్మ, దేవుని వాగ్దానాలను దృఢంగా విశ్వసించడం ద్వారా, ఆయన సత్యవంతుడని మరియు నీతిమంతుడని భావిస్తుంది; మరియు అలా ఉన్నందుకు లభించే కీర్తి కంటే గొప్ప మహిమను దేవునికి ఆపాదించదు. దేవునికి చేసే అత్యున్నతమైన ఆరాధన ఏమిటంటే, ఆయనకు సత్యం, నీతి మరియు మనం విశ్వసించే వ్యక్తికి ఆపాదించవలసిన ఏ గుణాలనైనా ఆపాదించడమే. ఇలా చేయడం ద్వారా ఆత్మ ఆయన సంపూర్ణ చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లు చూపిస్తుంది; ఇలా చేయడం ద్వారా అది ఆయన నామాన్ని పవిత్రపరుస్తుంది, మరియు దేవునికి ఇష్టమైన రీతిలో వ్యవహరించబడటానికి తనను తాను అప్పగించుకుంటుంది. ఎందుకంటే అది ఆయన వాగ్దానాలను గట్టిగా పట్టుకుంటుంది, మరియు ఆయన సత్యవంతుడు, నీతిమంతుడు, జ్ఞాని అని, మరియు అన్నిటినీ ఉత్తమ రీతిలో చేస్తాడని, ఏర్పాటు చేస్తాడని, మరియు సమస్తమును సమకూరుస్తాడని ఎన్నడూ సందేహించదు. అటువంటి ఆత్మ, తన ఈ విశ్వాసంలో, అన్ని విషయాలలో దేవునికి అత్యంత విధేయత చూపదా? అటువంటి విధేయత ద్వారా సంపూర్ణంగా నెరవేర్చబడని ఆజ్ఞ ఇంకేముంది? సార్వత్రిక విధేయత కంటే సంపూర్ణమైన నెరవేర్పు ఇంకేముంటుంది? ఇది కర్మల ద్వారా కాదు, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే నెరవేరుతుంది.

మరోవైపు, దేవుని వాగ్దానాలను నమ్మకపోవడం కంటే పెద్ద తిరుగుబాటు, భక్తిహీనత, లేదా ఆయనకు చేసే అవమానం ఇంకేముంటుంది? ఇది దేవుణ్ణి అబద్ధికుడని చేయడం, లేదా ఆయన సత్యాన్ని సందేహించడం తప్ప మరేమిటి? అంటే, సత్యాన్ని మనకు ఆపాదించుకుని, దేవునికి అసత్యాన్ని, అల్పత్వాన్ని ఆపాదించడం. ఇలా చేయడం ద్వారా, ఒక వ్యక్తి దేవుణ్ణి తిరస్కరించి, తన హృదయంలో తనను తానే ఒక విగ్రహంగా నిలబెట్టుకోవడం లేదా? అలాంటప్పుడు, అటువంటి భక్తిహీనతతో చేసిన క్రియలు, అవి దేవదూతల లేదా అపోస్తలుల క్రియలైనప్పటికీ, మనకు ఏ ప్రయోజనం చేకూర్చగలవు? దేవుడు అందరినీ కోపంలో గానీ, దురాశలో గానీ కాకుండా, అవిశ్వాసంలో బంధించడం న్యాయమే. ఎందుకంటే, పవిత్రత మరియు దయాగుణం (ఇవి సామాజిక మరియు మానవ సద్గుణాలు) వంటి క్రియల ద్వారా తాము ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేరుస్తున్నామని చెప్పుకునేవారు, దానివల్ల తాము రక్షింపబడతామని భావించకూడదు. కానీ, అవిశ్వాసమనే పాపంలో చేర్చబడి, వారు కరుణను కోరడమో లేదా న్యాయంగా శిక్షించబడటమో చేయాలి.

అయితే, సత్యం తనకు ఆపాదించబడిందని, మరియు మన హృదయాలలోని విశ్వాసం ద్వారా ఆయన యోగ్యుడైన ఘనత అంతటితో ఘనపరచబడ్డాడని దేవుడు చూసినప్పుడు, దానికి ప్రతిఫలంగా ఆయన ఆ విశ్వాసం నిమిత్తం మనలను ఘనపరుస్తాడు, మనకు సత్యాన్ని మరియు నీతిని ఆపాదిస్తాడు. ఎందుకంటే, దేవునికి చెందవలసిన వాటిని ఆయనకు చెల్లించడంలో విశ్వాసం సత్యాన్ని మరియు నీతిని కలుగజేస్తుంది; కాబట్టి ప్రతిఫలంగా దేవుడు మన నీతికి మహిమను ఇస్తాడు. దేవుడు సత్యవంతుడు మరియు నీతిమంతుడు అనగా సత్యం మరియు నీతి; దీనిని ఒప్పుకొని, ఈ గుణాలను ఆయనకు ఆపాదించడమే సత్యంగా మరియు నీతిగా ఉండటం. అందువలన ఆయన ఇలా అంటున్నాడు, "నన్ను ఘనపరచువారిని నేను ఘనపరుస్తాను, నన్ను తృణీకరించువారిని నేను అల్పంగా చూస్తాను" (1 సమూయేలు 2:30). అలాగే పౌలు ఇలా అంటున్నాడు, అబ్రాహాము విశ్వాసం ద్వారా దేవునికి మహిమను ఇచ్చాడు కాబట్టి, ఆ విశ్వాసం అతనికి నీతిగా ఎంచబడింది; మరియు అదే కారణంతో, మనం విశ్వసిస్తే మన విశ్వాసం కూడా మనకు నీతిగా ఎంచబడుతుంది (రోమా 4).

విశ్వాసం యొక్క మూడవ సాటిలేని కృప ఏమిటంటే, అది భార్యను భర్తతో ఐక్యపరిచినట్లుగా ఆత్మను క్రీస్తుతో ఐక్యపరుస్తుంది. ఈ మర్మం ద్వారా, అపొస్తలుడు బోధించినట్లుగా, క్రీస్తు మరియు ఆత్మ ఒకే శరీరంగా చేయబడతాయి. ఇప్పుడు, వారు ఒకే శరీరంగా ఉండి, వారి మధ్య ఒక నిజమైన వివాహం—అంతేకాదు, అన్ని వివాహాలలోకెల్లా అత్యంత పరిపూర్ణమైన వివాహం—జరిగితే (ఎందుకంటే మానవ వివాహాలు ఈ గొప్ప వివాహానికి బలహీనమైన నమూనాలు మాత్రమే), అప్పుడు వారి వద్ద ఉన్నదంతా, మంచివైనా చెడ్డవైనా, ఉమ్మడిగా వారి సొంతం అవుతుంది; తద్వారా క్రీస్తుకు ఏది సొంతమైనదో, దానిని విశ్వసించే ఆత్మ తనదిగా స్వీకరించి గర్వించగలదు, మరియు ఆత్మకు ఏది చెందినదో, దానిని క్రీస్తు తనదిగా చెప్పుకుంటాడు.

మనం ఈ ఆస్తులను పోల్చి చూస్తే, ఆ లాభం ఎంత అమూల్యమైనదో మనకు తెలుస్తుంది. క్రీస్తు కృప, జీవం, మరియు రక్షణతో నిండి ఉన్నాడు; ఆత్మ పాపం, మరణం, మరియు శిక్షతో నిండి ఉంది. విశ్వాసం ప్రవేశించినప్పుడు, పాపం, మరణం, మరియు పాతాళం క్రీస్తుకు చెందుతాయి, మరియు కృప, జీవం, మరియు రక్షణ ఆత్మకు చెందుతాయి. ఎందుకంటే, ఆయన భర్త అయితే, ఆయన తన భార్యకు చెందిన దానిని తప్పక స్వీకరించాలి, మరియు అదే సమయంలో, తనకు చెందిన దానిని తన భార్యకు ఇవ్వాలి. ఎందుకంటే, ఆమెకు తన శరీరాన్ని మరియు తనను తాను ఇస్తున్నప్పుడు, తనకు చెందినదంతా ఆమెకు ఇవ్వకుండా ఎలా ఉండగలడు? మరియు, తన భార్య శరీరాన్ని స్వీకరిస్తున్నప్పుడు, ఆమెకు చెందినదంతా తనకు తీసుకోకుండా ఎలా ఉండగలడు?

దీనిలో సహవాసం యొక్క ఆనందకరమైన దృశ్యం మాత్రమే కాకుండా, విజయం, రక్షణ మరియు విమోచన అనే ఫలవంతమైన యుద్ధం కూడా ప్రదర్శించబడుతుంది. ఎందుకంటే, క్రీస్తు దేవుడు మరియు మానవుడు, మరియు ఆయన పాపం చేయని, మరణించని, లేదా శిక్షించబడని వ్యక్తి, అంతేకాక, పాపం చేయలేడు, మరణించలేడు, లేదా శిక్షించబడలేడు; మరియు ఆయన నీతి, జీవం మరియు రక్షణ అజేయమైనవి, నిత్యమైనవి మరియు సర్వశక్తివంతమైనవి కాబట్టి—అటువంటి వ్యక్తి, విశ్వాసం అనే వివాహ ఉంగరం ద్వారా, తన భార్య యొక్క పాపాలలో, మరణంలో మరియు నరకంలో పాలుపంచుకుంటాడని, అంతేకాక, వాటిని తనవిగా చేసుకుంటాడని, మరియు అవి తనవే అయినట్లుగా, మరియు తానే పాపం చేసినట్లుగా భావించి వాటితో వ్యవహరిస్తాడని నేను చెప్పినప్పుడు; మరియు ఆయన శ్రమపడి, మరణించి, పాతాళానికి దిగినప్పుడు, ఆయన సమస్తాన్ని జయించగలడు; మరియు పాపం, మరణం మరియు పాతాళం ఆయనను మింగివేయలేవు కాబట్టి, ఆ భయంకరమైన పోరాటంలో అవి ఆయన చేతనే మింగివేయబడాలి. ఎందుకంటే ఆయన నీతి సమస్త మనుష్యుల పాపాల కన్నా ఉన్నతమైనది; ఆయన జీవం సమస్త మరణం కన్నా శక్తివంతమైనది; ఆయన రక్షణ సర్వనరకము కన్నా అభేద్యమైనది.

ఈ విధంగా, క్రీస్తునందు తనకున్న విశ్వాసమనే వాగ్దానం ద్వారా, విశ్వసించే ఆత్మ సమస్త పాపముల నుండి విముక్తి పొంది, మరణభయం లేకుండా, పాతాళం నుండి సురక్షితంగా ఉండి, తన భర్తయైన క్రీస్తు యొక్క నిత్య నీతి, జీవం మరియు రక్షణతో నింపబడుతుంది. ఈ విధంగా ఆయన, వాక్యమనే జలస్నానముతో ఆమెను పవిత్రపరచి, అనగా జీవము, నీతి మరియు రక్షణనిచ్చే వాక్యమనే విశ్వాసము ద్వారా, మచ్చగాని ముడతగాని లేని మహిమగల వధువును తనకు తానుగా సమర్పించుకుంటాడు. ఈ విధంగా ఆయన ఆమెను "విశ్వాసములోను, నీతిలోను, తీర్పులోను, ప్రేమయందును, కనికరములలోను" తనకు తానుగా నిశ్చయించుకుంటాడు (హోషేయ 2:19, 20).

అయితే ఈ రాచరిక వివాహాన్ని ఎవరు అంతగా విలువైనదిగా భావించగలరు? ఈ కృప యొక్క మహిమ ఐశ్వర్యాన్ని ఎవరు గ్రహించగలరు? ఐశ్వర్యవంతుడును భక్తిపరుడునైన భర్తయైన క్రీస్తు, ఒక పేదరాలైన, భక్తిహీనురాలైన వేశ్యను భార్యగా స్వీకరించి, ఆమెలోని సమస్త కీడుల నుండి ఆమెను విమోచించి, తన మేలులన్నిటితో ఆమెను నింపుతాడు. ఇప్పుడు ఆమె పాపాలు ఆమెను నాశనం చేయడం అసాధ్యం, ఎందుకంటే అవి క్రీస్తుపై మోపబడి ఆయనలో మ్రింగివేయబడ్డాయి; మరియు ఆమె తన భర్తయైన క్రీస్తులో తన సొంతమని చెప్పుకోగల నీతిని కలిగి ఉంది, దానిని ఆమె తన పాపాలన్నిటికీ, మరణానికి మరియు పాతాళానికి వ్యతిరేకంగా ధైర్యముతో నిలబెట్టగలదు, ఇలా చెబుతూ: "నేను పాపము చేసినయెడల, నేను విశ్వసించు నా క్రీస్తు పాపము చేయలేదు; నావన్నియు ఆయనవి, ఆయనవన్నియు నావి," వ్రాయబడినట్లుగా, "నా ప్రియుడు నావాడు, నేను ఆయనదానినై యున్నాను" (పరమగీతము 2:16). పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనకు విజయాన్ని అనుగ్రహించే దేవునికి స్తోత్రం," పాపం మరియు మరణంపై విజయం, ఆయన చెప్పినట్లుగా, "మరణపు ముల్లు పాపమే, పాపపు బలం ధర్మశాస్త్రమే" (1 కొరింథీ. 15:56, 57).

వీటన్నిటి నుండి, విశ్వాసానికి ఎందుకంత ప్రాముఖ్యము ఇవ్వబడిందో మీరు మరలా అర్థం చేసుకుంటారు; ఎందుకంటే, అది ఒక్కటే ఏ క్రియలు లేకుండా ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చి, నీతిమంతులుగా తీర్చగలదు. ఎందుకనగా, "నీవు ఒక్క దేవుణ్ణి మాత్రమే ఆరాధించాలి" అని చెప్పే మొదటి ఆజ్ఞ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నెరవేర్చబడుతుందని మీరు చూస్తున్నారు. మీ పాదాల అడుగు భాగం నుండి మీ తల పైభాగం వరకు మీరు కేవలం సత్క్రియలు మాత్రమే చేసినవారైతే, మీరు దేవుణ్ణి ఆరాధించడం లేదు, మొదటి ఆజ్ఞను కూడా నెరవేర్చడం లేదు. ఎందుకంటే, నిజానికి ఆపాదించబడవలసిన విధంగా, సత్యం యొక్క మరియు విశ్వవ్యాప్త మంచితనం యొక్క మహిమను ఆయనకు ఆపాదించకుండా దేవుణ్ణి ఆరాధించడం అసాధ్యం. ఇప్పుడు ఇది క్రియల ద్వారా కాదు, కేవలం హృదయ విశ్వాసం ద్వారానే జరుగుతుంది. క్రియల ద్వారా కాదు, విశ్వసించడం ద్వారానే మనం దేవుణ్ణి మహిమపరుస్తాము మరియు ఆయన సత్యవంతుడని ఒప్పుకుంటాము. ఈ కారణంగా, విశ్వాసం ఒక్కటే ఒక క్రైస్తవునికి నీతి మరియు ఆజ్ఞలన్నిటి నెరవేర్పు. ఎందుకంటే, మొదటి ఆజ్ఞను నెరవేర్చినవానికి మిగిలినవన్నీ నెరవేర్చే పని సులభం.

క్రియలు హేతురహితమైనవి గనుక అవి దేవుణ్ణి మహిమపరచలేవు; విశ్వాసం ఉన్నట్లయితే ఆ క్రియలు దేవుని మహిమ కొరకే చేయబడినప్పటికీ. కానీ ప్రస్తుతం మనం, చేయబడిన క్రియల నాణ్యతను గురించి కాదు, వాటిని చేస్తూ, దేవుణ్ణి మహిమపరుస్తూ, సత్క్రియలను జరిగించే ఆయనను గూర్చి విచారిస్తున్నాము. ఇదే హృదయ విశ్వాసం; మన నీతి అంతటికీ ఇదే శిరస్సు మరియు ఆధారం. అందువలన, ఆజ్ఞలు క్రియల ద్వారా నెరవేర్చబడతాయని బోధించే సిద్ధాంతం అంధమైనది మరియు ప్రమాదకరమైనది. ఏ సత్క్రియలకైనా ముందే ఆజ్ఞలు నెరవేర్చబడి ఉండాలి, మరియు వాటి నెరవేర్పును అనుసరించి సత్క్రియలు వస్తాయి, ఇది మనం చూడబోతున్నాము.

అయితే, క్రీస్తునందు మన అంతరంగ పురుషుడు పొందిన ఆ కృపను గూర్చి మనకు విస్తృతమైన అవగాహన కలగాలంటే, పాత నిబంధన గ్రంథంలో దేవుడు ప్రతి తొలిచూలు మగబిడ్డను తనకు ప్రతిష్ఠించుకున్నాడని మనం తెలుసుకోవాలి. ఆ జ్యేష్ఠాధికారం గొప్ప విలువైనది; అది యాజకత్వం మరియు రాజరికం అనే ద్వంద్వ గౌరవం ద్వారా మిగిలినవారందరిపై ఆధిక్యతను ఇచ్చింది. ఎందుకంటే, తొలిచూలు సహోదరుడు యాజకుడై, మిగిలినవారందరికీ ప్రభువుగా ఉండేవాడు.

ఈ రూపకం క్రింద, తండ్రియైన దేవునికి మరియు కన్యయైన మరియకు నిజమైన మరియు ఏకైక ప్రథమ కుమారుడైన క్రీస్తు ముందుగా చూపబడ్డాడు; ఆయన శరీర సంబంధమైన మరియు ప్రాపంచిక అర్థంలో కాకుండా, ఒక నిజమైన రాజు మరియు యాజకుడు. ఎందుకంటే ఆయన రాజ్యం ఈ లోక సంబంధమైనది కాదు; పరలోక సంబంధమైన మరియు ఆత్మీయమైన విషయాలలో ఆయన యాజకునిగా పరిపాలిస్తాడు మరియు కార్యాలు చేస్తాడు; అవే నీతి, సత్యం, జ్ఞానం, శాంతి, రక్షణ మొదలైనవి. భూలోకం మరియు పాతాళంలోని వాటితో సహా సమస్తము ఆయనకు లోబడి ఉన్నాయని కాదు—లేకపోతే ఆయన వాటి నుండి మనలను ఎలా కాపాడి రక్షించగలడు?—కానీ ఆయన రాజ్యం వీటిలో గానీ, వీటి ద్వారా గానీ నిలవదు.

అలాగే, అహరోను యొక్క మానవ యాజకత్వం మరియు నేటి మన సంఘ యాజకత్వం వలె, ఆయన యాజకత్వం వస్త్రధారణ మరియు హావభావాల బాహ్య ప్రదర్శనలో లేదు; కానీ అది ఆత్మీయ విషయాలలో ఉంది. దీనిలో, తన అదృశ్య కార్యంలో, ఆయన పరలోకంలో ఉన్న దేవునితో మన కొరకు విజ్ఞాపన చేస్తాడు, అక్కడ తనను తాను అర్పించుకుంటాడు, మరియు పౌలు హెబ్రీయులకు మెల్కీసెదెకును ఉపమానంగా వర్ణించినట్లుగా, ఒక యాజకుని యొక్క అన్ని విధులను నిర్వర్తిస్తాడు. అంతేకాదు, ఆయన మన కొరకు ప్రార్థించి, విజ్ఞాపన చేయడమే కాదు; ఆయన తన ఆత్మ యొక్క జీవముగల బోధలతో ఆత్మలో మనకు అంతర్గతంగా కూడా బోధిస్తాడు. ఇప్పుడు, ఇవి ఒక యాజకుని యొక్క రెండు ప్రత్యేకమైన కార్యాలు, ఇవి శరీర సంబంధమైన యాజకుల విషయంలో కనబడే ప్రార్థనలు మరియు ప్రసంగాల ద్వారా మనకు ఉపమానంగా చూపబడ్డాయి.

క్రీస్తు తన జన్మహక్కు ద్వారా ఈ రెండు గౌరవాలను పొందినట్లే, పైన మనం ప్రస్తావించిన వివాహ నియమం ప్రకారం, భర్తకు చెందినదంతా భార్యకు కూడా చెందుతుంది, ఆయన తనయందు విశ్వాసం ఉంచిన ప్రతి విశ్వాసికి వాటిని ప్రసాదిస్తాడు. అందువల్ల, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ఉంచిన మనమందరం క్రీస్తునందు రాజులం మరియు యాజకులం. ఎందుకంటే, "మిమ్మల్ని చీకటిలో నుండి తన ఆశ్చర్యకరమైన వెలుగులోనికి పిలిచిన వాని స్తుతులను ప్రకటించుటకై మీరు ఏర్పరచబడిన వంశము, రాజులైన యాజకవర్గము, పరిశుద్ధమైన జాతీయము, ప్రత్యేకమైన ప్రజలు" అని చెప్పబడింది (1 పేతురు 2:9).

ఈ రెండు విషయాలు ఈ విధంగా ఉన్నాయి. మొదటిది, రాజరికం విషయానికి వస్తే, ప్రతి క్రైస్తవుడు విశ్వాసం ద్వారా అన్నిటికంటే ఎంతగానో హెచ్చింపబడ్డాడు, ఆత్మీయ శక్తితో అతడు అన్నిటికీ సంపూర్ణ ప్రభువుగా ఉన్నాడు, కాబట్టి ఏదీ అతనికి ఏ హాని చేయలేదు; అవును, సమస్తము అతనికి లోబడియున్నవి, మరియు అతని రక్షణకు విధేయులుగా ఉండవలసియున్నవి. అందువలన పౌలు ఇలా అంటాడు, "పిలువబడినవారికి సమస్తమును మేలుకొరకే సమకూరును" (రోమా. 8:28), మరియు ఇంకా, "జీవమైనను, మరణమైనను, ప్రస్తుతమైనను, రాబోయేవైనను, అన్నీ మీవే; మరియు మీరు క్రీస్తునకు చెందినవారు" (1 కొరింథీ. 3:22, 23).